Weg met de Weigenaren!

Het is in mijn ogen vreemd dat een ambtenaar op grond van gewetensbezwaren kan weigeren om een homohuwelijk te sluiten. Als ambtenaar wordt je geacht de wet na te leven en, als dat je taak is, die ook uit te voeren. De mogelijkheid voor homo's om te trouwen is in de wet opgenomen, dus ik vind het onbestaanbaar dat ambtenaren mogen weigeren om zo'n huwelijk te sluiten.
Slecht voorbeeld doet slecht volgen. Het zat er dus wel een beetje in dat de 'weigerambtenaren' navolging zouden krijgen in andere sectoren van de overheid. Ik was dan ook niet verbaasd toen een goede vriend me wees op de website, waar het ontstaan van allerlei nieuwe groepen van weigerambtenaren wordt aangekondigd. Deze groeperingen gaan voortaan door het leven onder de verzamelnaam 'weigenaren'.
Laat ik van deze schokkende website maar eens wat voorbeelden plukken:
* Vrouwelijke leraren in het voortgezet onderwijs hebben zich verenigd. Zij willen geen les meer geven aan Islamitische jongens, omdat de Islam de vrouw een ondergeschikte positie toekent.
* Politieagenten die hun leven vnl. op straat doorbrengen weigeren nog bekeuringen uit te schrijven voor het kapotte achterlichtje bij fietsers, omdat zij vervolgens de grofste scheldwoorden naar hun hoofd geslingerd krijgen.
* Een groep ambtenaren die werkt in de groenvoorziening heeft aangekondigd vanaf 1 januari 2010 niet meer te snoeien, omdat dit naar hun overtuiging tegen de wetten van de natuur in zou gaan.

Op de bewuste website (waarvan ik om redenen van persoonlijke veiligheid het adres geheim houd)staan nog een tiental voorbeelden die, als dit allemaal wordt toegestaan, ontwrichtend zullen werken op onze samenleving. Ik pleit er dus voor om de groep ambtenaren die tot het ontstaan van de weigenaren heeft geleid van hun functie te ontheffen en binnen de gemeenten ander werk te geven, tenzij men alsnog de gewetensbezwaren overboord gooit.

Weg met de Weigenaren!

Alvorens de secretaris zich terugtrekt in de Oostenrijkse Alpen om inspiratie op te doen voor een nieuwe serie beschouwingen, zal in december nog de laatste beschouwing van 2009 gepubliceerd worden. Tot dan.

De secretaris

Verduveld knappe koppen

Ach, ach die Onderwijsraad toch...! Slimme mensen allemaal, vooral veel hoogleraren en bijzonder(e) hoogleraren, maar ook mensen die directeur zijn van een ROC of een stichting van basisscholen. Knappe koppen dus die heus wel zien dat het onderwijs langzamerhand naar de knoppen gaat als we de minister en zijn maatje hun gang laten gaan. Tegenwoordig moet alles doelmatig zijn. Alles moet dus efficiënter, d.w.z. meer met dezelfde middelen of hetzelfde met minder middelen. Ook het onderwijs ontkomt daar niet aan en i.p.v. zich daartegen te verzetten, scheidt dit eerbiedwaardige college een zestal adviezen af die elkaar weinig ontlopen in vernuft. Een stroom van kritiek ontlaadde zich over de hoofden van de leden van de Raad na publicatie van hun advies "Naar doelmatiger onderwijs", want alleen de kenners, waar ik mezelf toe reken, zagen (ik niet meteen, dat geef ik toe) de dubbele lading van de adviezen. Om de brille van deze raad te demonstreren, wil ik graag drie adviezen aan een nadere beschouwing onderwerpen.
Allereerst het idee om les te gaan geven aan grotere groepen leerlingen en de begeleiding te laten verzorgen door diverse leraren met verschillende functie. Stel je voor: 3 of 4 leraren begeleiden ca. 50 tot 75 leerlingen die elk voor zichzelf of in groepjes aan een project werken. Lijkt knap gevonden, want de bezuinigingen liggen voor het oprapen. Waarom geen 1 of 2 leraren, waarom leraren en geen activiteitenbegeleiders (veel goedkoper), de discussie over onbevoegde leraren is dan ook meteen van de baan. Het lijkt dus idee dat goed tegemoet komt aan de wens naar meer doelmatigheid. Natuurlijk wil de Onderwijsraad dit eigenlijk niet. Die knapperds begrijpen ook wel dat er niet geleerd wordt als je pak 'm beet zo'n 65 pubers bij elkaar zet. Dit wordt net zo'n fiasco als het competentiegericht leren in het MBO, waar de gemiddelde student nog geen klinker van een medeklinker kan onderscheiden. Nederland zal dramatisch zakken in de internationale onderwijsvergelijkingen en kijk......dat is nu precies wat de Onderwijsraad eigenlijk wil. Want bij achteruitgang wordt er geroepen om meer geld en daar is die slimme raad uiteindelijk op uit. Om meer geld vragen helpt niet, dus dan maar eerst wat generaties naar de kloten helpen en dan dubbel geld erbij. Petje af hoor!
Ook heeft de onderwijsraad het idee opgevat dat leraren moeten gaan tijdschrijven. Want, zo schrijft men in het advies, hiermee krijgen leidinggevenden meer zicht op de inzet van mensen en middelen. Een mooi plannetje waarmee de Onderwijsraad vast graag wil aantonen dat de overheid zich veel te veel bemoeit met het onderwijs. Want als de leerkrachten gaan tijdschrijven, zal blijken dat men in verhouding veel te veel tijd kwijt is met vergaderen. Vergaderen over hoe de grote hoeveelheid, door overheid of schoolbestuur voorgeschreven, administratie moet worden ingevuld, met al die veelal overbodige administratieve handelingen zelf en tot slot ook nog met het vergaderen over de uitkomsten van al dat papierwerk. Het is mij volkomen duidelijk wat de Raad hiermee beoogd: vermindering van de administratieve lasten voor de leerkrachten. Maar ja, zullen ze gedacht hebben, als we dit roepen krijgen we de Onderwijsinspectie en dus de Minister op ons dak. Dan maar via een omweg! Als straks blijkt dat leerkrachten ongeveer 23 uur voor de klas staan en evenzoveel tijd moeten besteden aan al die papieren rompslop, dan wordt de roep om minder papier vanzelf groot. Prachtig gevonden mijne dames en heren, mijn complimenten.
Tot slot het de beoordeling van leerkrachten via o.a. 360 graden feedback. Zalig zijn de leerlingen die mee mogen praten over de beoordeling van hun leraren. Eindelijk de rollen omgedraaid. Zijn al eeuwen lang de leerlingen afhankelijk van de (luimen van) hun leraren, eindelijk zijn de rollen omgedraaid en krijgt het lerarenkorps een koekje van eigen deeg. Ik moet eerlijk bekennen dat dit voorstel van een dermate creativiteit en intelligentie getuigt, dat zelf ik er nog niet precies achter ben wat men hiermee als hoger doel voor ogen heeft. Ik zal het advies nog eens goed lezen en kom er misschien in een volgende beschouwing op terug.
Wat fijn, zo'n stel mensen met hart voor onderwijs die het liever hebben over doelmatigheid en niet over doeltreffendheid. Ach, waarom zou je ook...!

De secretaris

Meten wat we willen weten

Van jongs af aan zijn we bezig met het 'verdienen' van diploma's. Een beetje jongvolwassene die wil meetellen kan zonder al te veel moeite zijn kamermuren behangen met een dozijn aan diploma's te beginnen met het veterdiploma in de kleuterjaren. Al snel gevolgd door achtereenvolgens minstens 2 zwemdiploma's, een fietsdiploma, tafeldiploma, verkeersdiploma, getuigschrift basisschool, typediploma, bromfietsbewijs, diploma voorgezet onderwijs, theoriediploma en rijbewijs. Daarnaast zijn er vast nog scholen die nog meer diploma's of getuigschriften bedacht hebben, niet te vergeten de bewijzen van vaardigheden die verzonnen worden door sportverengingen. Nee, zonder diploma kom je nergens in dit land, dat leren we onze jeugd al heel snel. En dan nog eens al die onderzoeken die we moeten ondergaan. Afgezien van die op het consultatiebureau, waar we over het algemeen weinig weet van hebben gaat het onderwijs gebukt onder de terreur van de toets-maffia. Citotoetsen, vanaf het vijfde levensjaar minimaal 6 per jaar, vergallen menig kinder- en leerkrachtgeluk. Tijd voor plezier en ontspanning is er niet. Van jongs af worden kinderen onderworpen aan kreten als 'opbrengstgericht', 'het moet ergens toe dienen', 'het moet effect sorteren', 'wat kunnen we ermee bereiken', 'wat is het doel', wat is het nut' etc. etc. Ze leren dat resultaten onbarmhartig openbaar worden gemaakt, zoals bijvoorbeeld de onderwijsinspectie doet met het publiceren van de resultaten van hun onderzoeken naar de kwaliteit van het onderwijs op de scholen. Dat daarbij alleen gekeken wordt naar opbrengsten hoeft uiteraard geen betoog.
Volgepropt met dit soort veel-te-ver-doorgeslagen ideologieën bemerken de jongvolwassenen dat het 'meten is weten' adagium ook onder de 'grote' mensen tot het ultieme is verheven.
Of ze nu in het bedrijfsleven gaan werken of bij de overheid: Onderzoeken zijn er in overvloed. Ze leren echter wel snel het grote verschil met de onderzoeken die ze kennen van 'vroeger'. Onderzoeken moeten over het algemeen wel leiden tot het gewenste resultaat. Opdrachtgevers zijn niet zo geïnteresseerd in onafhankelijke onderzoeken. Men wil van te voren graag weten wat uit het onderzoek komt en als het even kan ook aangeven wat er uit het onderzoek zou moeten komen, wil het aan de openbaarheid worden prijsgegeven. Makkelijk te manipuleren commissievoorzitters deinzen er niet voor terug om gegevens in rapporten te veranderen of feiten en conclusies te verdoezelen. Tenslotte is dit commissiewerk leuk, levert het heel wat op, is het niet in pecunia, dan wel in andere opdrachten of zelfs een leuke baan en zijn we niet op de wereld om elkaar het leven zuur te maken, nietwaar? Overigens geldt dit niet alleen voor onderzoeken, maar toch ook wel voor uitvindingen die bepaalde sectoren onwelgevallig zijn.
Vraag me niet om voorbeelden, want die zijn er te over. Daar hoef je alleen maar de kranten voor te lezen. Alleen deze week al het onderzoek naar de radicalisering, waarin de PVV als bedreiging van de democratie wordt gezien en de opdrachtgever (BZK) wil dat de uitkomsten worden aangepast. Een ander mooi voorbeeld is toch wel het rapport dat de commissie Cornielje openbaar heeft gemaakt, waarbij de voorzitter (Clemens Cornielje de CdK van Gelderland) volgens ingewijden bewust gegevens in het rapport zodanig heeft gewijzigd dat de politie er in zijn rapport gunstig van afkomt. Doordat de politiebond stevige kritiek uitte komt er nu een onderzoek naar het werk van de commissie Cornielje, maar de samenstelling van die commissie roept op zijn minst twijfels op over haar onafhankelijkheid. Die nieuwe, door minister Ter Horst ingestelde, commissie bestaat nl. uit de voormalige begeleidingsgroep van de commissie Cornielje. Als je dat leest vraag je je af of de minister wel echt geïnteresseerd is in een andere uitkomst dan die van het oorspronkelijke onderzoek.
'Meten is weten' is in goed Nederlands allang vervangen door 'Alleen meten wat we willen weten'.

Met beschouwende groet,

De Secretaris

Wat zeuren ze nou!

Ik snap niets van de commotie om mijn persoon. Ben ik niet de belichaming van de Partijbeginselen?. Ben ik eigenlijk niet De Partij? Ik heb begin jaren 80 de folders gelopen en begon zo aan een glanzende carrière bij de PvdA. Via het voorzitterschap van de afdeling Maassluis, maar nog meer door een geniepige infiltratie via de Rooie Vrouwen kwam ik in 1995 eindelijk in het Partijbestuur. Ik heb er wel voor gezorgd dat zij niet meer om me heen konden. Ik had ook al een doel voor ogen: Ik wilde wel staatssecretaris worden, het liefst van onderwijs want ik daar heb ik wel veel verstand van. Ik heb er in mijn werkzame leven al vast heimelijk voor gezorgd dat ik later als staatssecretaris ook voldoende werk zou hebben. Zo heb ik er als directeur volwasseneducatie van de stichting 'In Petto" voor gezorgd dat er fors aan schaalvergroting middels fusies werd gedaan. Ik ben hoofdverantwoordelijk voor de Wet Educatie en Beroepsonderwijs (WEB)met de inmiddels wat besmette termen van duaal leren en rendementsverbetering. Mijn grootste stunt was echter wel de vernieuwing van de lerarenopleidingen en de doorstroming van MBO naar HBO. Ik snap ook wel dat veel PABO studenten in het eerste jaar afvallen op de reken- en of taaltoets, want als je van het MBO afkomt dan kun je dat soort dingen ook niet. Als staatssecretaris had ik die puinhopen mooi op kunnen ruimen en dat was mijn naam voorgoed gevestigd. Dan had ik het beter gedaan dan die tut van een Netelenbos die de LTS en de huishoudschool om zeep heeft geholpen met haar elitaire gezever over kenniseconomie. O ja, VMBO in deze vorm had ik natuurlijk ook meteen afgeschaft.
Maar ja, de kans dat ik staatssecretaris wordt, is wel erg klein geworden. Natuurlijk komt dat niet door mij! O, ik erken wel dat ik niet altijd de meest snedige antwoorden weet te geven in de debatten, maar ik spreek beter dan mijn meeste collegae, tenslotte heb ik niet voor niets Nederlands gestudeerd. Dit land is wel afgezakt trouwens, dat je meer beoordeeld wordt aan de hand van het aantal one-liners dat naar voren wordt gebracht en niet meer aan de inhoud van je boodschap. En van de kritiek op mijn houding en kleding in de debatten snap ik al helemaal niets. De cursus 'omgaan met de media' die ik begin deze eeuw gevolgd heb, sloot ik af als beste van mijn leergang en mijn kleren koop ik altijd bij hetzelfde modekraampje op de Albert Cuyp.
Nee, de teloorgang van de partij ligt niet aan mij, maar aan mensen als Diederik Samsom en Jeroen Dijsselbloem, die altijd gelijk willen hebben en er toevallig leuk uitzien en wel goedbespraakt zijn. Die zijn wel verrekte lastig in hun hok te houden. Dat lukt beter met de fractieleden als Chantal Gill'ard, Pierre Heijnen, Lutz Jacobi en bijvoorbeeld Attje Kuiken. Laten we eerlijk zijn. Daar heeft toch nog nooit iemand van gehoord? Dat wil ik graag zo houden. Die gaan mij niet dwarsbomen.
Nee, de betere tijden voor de Partij breken vanzelf weer aan. Nu gebleken is dat God niet de Schepper is, maar slechts de Scheider verliezen de Christelijke partijen alle grond onder hun voeten. Een mooi moment voor Wouter om ook maar te gaan optreden als de vleesgeworden Scheider. Laten we maar scheiden van dit Kabinet, dat geeft de kiezer weer vertrouwen en dan komt mijn staatssecretariaat weer een flinke stap dichterbij. Het (over)leven is zo slecht nog niet.

Leuker kon ik deze beschouwing helaas niet maken.

De secretaris

Een kijkje in de toekomst: 2017

De grootste problemen van dit Kabinet ontstijgen niet het niveau van een vergadering van leidsters op een peuterspeelzaal. Is daar het onderwerp "waar halen we zout vandaan om straks te strooien op het plein", onze vice-premier buigt zich over een keurmerk voor gezinsvriendelijke bedrijven en instellingen. Het is eigenlijk om te huilen, maar dit bijeengeraapte stelletje grefo's slaagt er onderhand wel degelijk in de samenleving in een wurggreep van regeltjes en overheidsbemoeienis en -toezicht te krijgen, door de echte problemen voor zich uit te schuiven of ze aan de ambtenaren te geven.
Er zijn bijvoorbeeld, zo is net uitgelekt, al verregaande plannen in voorbereiding om voor supermarkten en andere winkels waar voedingsmiddelen worden verkocht speciale passen uit te reiken aan de burgers. Met deze speciale 'voedingspatroonpassen' (VpP) moet met ingang van 2017 in alle voedingszaken worden afgerekend. Gebruik van contant geld of pinpas is verboden. Overigens maken ze het ons wel gemakkelijk, want de pincode op de VpP is dezelfde als die op onze pinpas. De invoering van de VpP gebeurt onder het voorwendsel dat het een einde zal maken aan de toenemende overvallen op dergelijke winkels, maar het eigenlijke doel is greep te krijgen op ons voedingsgdrag. De volgende stap is dat de voedingswinkels worden omgebouwd, waardoor alle voedingswaren achter doorzichtige panelen zal verdwijnen. Wil je dan voortaan een kratje pils kopen, dan moet je eerst de pas voor het luikje houden en dan hoor je waarschijnlijk dit: "U heeft vorige week al een kratje bier gekocht, daarmee heeft u uw rantsoen voor deze maand bereikt. Ons advies is: Spa fruit light". Wil je een slagroomtaart, dan zegt de stem hoogstwaarschijnlijk: "Volgens onze gegevens vinden in uw familiaire kring geen feestelijkheden plaats . Aangezien uw BMI tegen de hoogste grenswaarde aanzit, kunt u deze taart niet aanschaffen. Ons advies is: Rauwe wortelen". En aangezien alle bestanden met elkaar worden gekoppeld, kun je ook geen snoep kopen want dan hoor je dit: "In verband met uw BMI mag u geen snoep eten en uw dochter heeft zojuist een onvoldoende gehaald voor haar wiskunde. Zij verdient geen snoep. Deze bestelling wordt geweigerd en er volgt geen advies".
Lachwekkend. Ja, dat zeker, maar deze nachtmerrie komt onderhand angstvallig dichtbij.

Vriendelijke groet,

De secretaris

Er is al genoeg gezegd en geschreven over het treurspel zoals de algemene beschouwingen dit jaar het beste gekarakteriseerd kunnen worden. Wouter Bos voegde daar in Venlo overigens een dramatische scene aan toe door domweg te roepen dat de werkgevers er maar voor moeten zorgen dat zware beroepen niet meer bestaan. Alleen het toverstokje ontbrak er nog aan. Daar ga ik het dan ook maar niet over hebben. Hoewel ik me zeer afvraag of de aangekondigde grootscheepse bezuinigingen wel echt nodig zijn, maar dat zal het volgend jaar wel uitwijzen (maar goed dat dit inspiratieloze Kabinet geen knopen door kan hakken), is het een goede zaak om de crisissfeer aan te grijpen voor ingrijpende hervormingen op diverse beleidsterreinen. Hervormingen die ongetwijfeld ook tot bezuinigingen zullen leiden. Ik zal de 20 ingestelde ambtelijke commissies vast een paar voorzetjes doen, zodat ze hun werkzaamheden wat eerder af kunnen ronden dan begin zomer 2010. Het is tenslotte van belang dat de beoogde hervormingen zo spoedig mogelijk worden ingevoerd nietwaar, al zal dit wel weer tegen het zere been van onze ministers zijn, die van uit-en afstel hun eigen comfortzone hebben gebouwd.
1. De AOW flexibiliseren.
Mensen kunnen ervoor kiezen vanaf hun 63e te stoppen met werken. Op hun 63e ontvangt men dan een verlaagde AOW uitkering van 300 euro, oplopend tot 800 euro bij stoppen op 68 jaar. Daar wordt dan nog een bonus van 100 euro aan toegevoegd. Op school leer je al dat alleen belonen leidt tot gewenst bedrag en dat straffen weerstand oproept. O ja, en dit gaan we wel effe in vijf jaar realiseren hè en niet in 31 jaar, zoals de hoofdslapjanussen willen.
2. Het ABP hanteert deze werkwijze ook al met de pensioenen en de andere pensioenfondsen zouden zich hierbij aan moeten sluiten.
3. Inkomensafhankelijk maken van de Kinderbijslag. Dit punt behoeft m.i. geen verdere toelichting.
4. Afschaffen van de aflossingsvrije hypotheken. Idem
5. Alleen toestaan van lineaire of annuïteits hypotheken en verbieden van allerlei dubieuze beleggings- en spaarvormen.
6. Verdrievoudigen van het drempelbedrag voor Europese aanbestedingen (naar 618.000 euro)voor decentrale overheden. dit systeem is veel te omslachtig en daardoor te duur.
7. Afschaffen van het CIZ (Centrum Indicatiestelling Zorg)en de indicatiestelling laten doen door de huisartsen. Efficiënter en goedkoper. Ik realiseer me dat zowel het CIZ, dat tenslotte gerund wordt door de verzekeringsmaatschappijen, als de huisarts belang hebben bij de indicatiestelling, maar ik troost me met de gedachte dat het belang van de huisarts meer de patiënt zal gelden dat het belang van het CIZ.
8. Alle artsen in loondienst. Mag tegen behoorlijke salarissen, waarbij we ons niets aantrekken van die belachelijke Balkenendenorm, want (bepaalde) specialisten mogen w.m.b. goed verdienen. Artsen komen in dienst van opgerichte centra eerstelijnsgezondheidszorg (evenals fysiotherapeuten etc.), specialisten komen in dienst van ziekenhuizen.
9. Renationaliseren van energie en openbaar vervoer.
10. Afschaffen van de provincies als decentrale overheid. Slechts op gebied van Ruimtelijke Ordening en Milieu agentschappen namens het ministerie handhaven. Provincies zijn kostenverslindende en over het algemeen nutteloze overheden met slechts twee, eerder genoemde, belangrijke taken die prima door het ministerie zelf kunnen worden uitgevoerd.

Deze voortreffelijke plannen zijn door mij bedacht op een achternamiddag. Desgewenst kan ik er nog tien aanleveren, dus ik ga er van uit dat de ambtelijke commissies met of zonder mijn hulp nog dit jaar hun werkzaamheden kunnen afronden.

Het is goed rusten na mijn eigen algemene beschouwing.

De secretaris.

Terreur van de middelmaat

Al op de kleuterschool mislukte haar ambities om een blokkentoren te bouwen die hoger was dan die van de andere klasgenoten. Dat maakte haar kwaad! Ook later in haar schoolloopbaan was ze geen uitblinker. Andere sterren straalden om haar heen en dat maakte haar kwader. Na haar studie kregen talentvolle generatiegenoten aanbiedingen voor aantrekkelijke banen. Helaas zij niet en zo zocht ze, zwaar verongelijkt, een hoek van de samenleving op waarin ze de kans kreeg haar middelmatige talenten ten toon te spreiden. Dat werd een organisatie die kleinschalige initiatieven van vrouwen over de hele wereld steunde. Dat verdiende echter wel heel erg weinig en zo stapte ze over naar Cordaid. De frustratie over haar middelmatigheid nam echter met de dag toe en toen het baantje van partijvoorzitter vrij kwam zag ze haar kans schoon. Inspelend op de, inmiddels toch wel wat achterhaalde, sentimenten bij de partij dat vrouwen wel heel weinig kansen krijgen op topfuncties wist ze de verkiezingen te winnen. Haar eerste opmerkelijke daad was wel het wippen van een vrouwelijke concurrent nl. Ella Vogelaar. Een vrouw die het niet ontbrak aan de goede ideeën, maar wel aan communicatieve vaardigheden. Dat laatste kun je aanleren; Ella kreeg die kans niet, zij moest wijken voor de ambities van de middelmaat. Toen daarmee haar positie was gevestigd kon ze eindelijk wraak nemen om een ieder die het waagde haar naar de kroon te steken. Lilianne ontwierp een erecode voor PvdA-ers: Geen partijlid dat in aanmerking wilde komen voor een functie in het openbaar bestuur mag meer gaan verdienen dan de minister-president. Een verschrikkelijk dom plan, waarmee ze aangeeft dat zij er zelf nog niet in geslaagd is de middelmaat te ontgroeien. Het huidige salaris van de MP is een middelmatig salaris voor zo'n verantwoordelijke baan en, Jan-Peter bewijst het, daarmee trek je ook alleen maar middelmatige bestuurders aan. Haar frustratie nooit tot de top te zullen behoren kan ze in de functie van partijvoorzitter botvieren en het is te hopen dat deze 'terreur van de middelmaat' door de leden wordt doorzien. Lilianne Ploumen moet worden teruggefloten anders wordt de toekomst voor de partij nog somberder dan hij er nu al uitziet. Overigens heeft deze voorzitter nog een gevaarlijk kantje. Zij wil meer invloed van de religie op de staat. Kijk, dat het CDA die mening heeft en uitvent dat is begrijpelijk. CDA senator Sophie van Bijsterveld vindt in Elsevier van 20 januari 2009 de invloed van de kerk op de staat wenselijk. Maar dat de voorzitter van de PvdA het strikt seculiere gedachtegoed van haar partij opgeeft ten faveure van ‘religieuze inspiratie’ is voor mij onbegrijpelijk. ‘Ploumen is niet huiverig voor vermenging van politiek en religie. Het is volgens haar dan ook tijd dat de publieke rol van religie hoger op de politieke agenda komt’ (W. Huttinga, Trouw, 6 december 2007). Het wordt tijd dat de partij-bobo's zich ontdoen van deze, voor de koers van de partij, gevaarlijke vrouw die overduidelijk met een dubbele agenda werkt.

Genoeg voor een diepgaande beschouwing, dacht ik zo.

De secretaris.