EPD? Weg er mee!!!!

Na ampele overwegingen toch maar het bezwaarschrift ingevuld waarmee ik aangeef dat voor mij geen Elektronisch Patiënten Dossier mag worden aangemaakt. Ik heb echt lang getwijfeld, maar er zitten teveel onzekere kanten aan v.w.b. de veiligheid en kans op misbruik. Niemand kan garanderen dat onbevoegden geen toegang krijgen tot de dossiers, waardoor de kans bestaat dat je gegevens op straat liggen. Ik schrok echter het meest van mezelf door mijn schrijnend gebrek aan vertrouwen dat ik in de hele gang van zaken rond het EPD heb. Heel belangrijk in mijn ogen is dat de zorgverzekeraars geen toegang hebben tot de dossiers. Kennis van de inhoud van de EPD's zou nl. aanleiding kunnen zijn voor het bijstellen van de verzekeringen (aanvullende pakketten) of de prijzen (verhoging). In de wet staat opgenomen dat een zorgverzekeraar toestemming moet vragen om een dossier in te mogen zien en dat is nu precies waar het mis kan gaan. Zolang ik geen garantie krijg dat mijn gegevens te nooit en te nimmer in de handen kunnen vallen van op winstbejag uitzijnde zorgverzekeraars zal ik mijn bezwaarschrift niet intrekken. Ook al omdat het me niet zou verbazen als de zorgverzekeraars alles in het werk zullen stellen om juist wel inzage te krijgen in de patiëntendossiers en dat de minister hier uiteindelijk mee zal instemmen. je ziet het aan de reactie van de minister rond het rookbeleid. De anti-rookwet voor de horeca kwam er alleen en vooral omdat de minister vond dat de werknemers in de horeca beschermd moesten worden tegen de schadelijke rook, maar nu de rechter heeft beslist dat dus in de horecagelegenheden zonder personeel wel gerookt mag worden, wil de minister de wet aanpassen via een AmvB. Deze vorm van onbetrouwbaarheid is nu precies de reden waarom mensen zich afkeren van de politiek en waarom ik geen EPD wens.

De secretaris houdt nu een zomerstop tot medio augustus. Het ga u allen goed.

Tijd voor een nieuwe Leider met een boodschap

De PvdA laat een analyse maken van de nederlaag bij de Europese verkiezingen. Om twee reden zonde van het papier en de tijd. Het onderzoek wordt geleid door Sharon Dijksma. Een lichter lichtgewicht, maar dan alleen figuurlijk, kun je haast niet vinden. Nog nooit betrapt op een verstandige opmerking is het zeer onwaarschijnlijk dat er zinvolle opmerkingen in de eindrapportage zullen staan. Daarnaast is een onderzoek naar de analyse volkomen overbodig, omdat de achtergronden van het giga verlies wel helder zijn. Wouter zegt dat de partij er niet in slaagt om de boodschap goed over te brengen. Hij snapt dus kennelijk niet dat het echte probleem is dat de partij geen heldere boodschap meer heeft. Het is een ratjetoe, een 'van-alles-wat-maar-net-niet' partij geworden. Een partij waarin de echte cultuurdragers het moeten afleggen tegen de who-the-fuck is Lilianne Ploumen, een partij die niet in opstand komt tegen inperking van de koopzondagen (die om een andere reden niet doorgaat), die zich niet roert als de RvS concludeert dat homo's terecht kunnen worden ontslagen of geweigerd op christelijke scholen (die met belastinggeld worden betaald)en een partij die nu nog steeds het marktdenken niet uit haar denkbeelden heeft geschrapt is geen partij meer waar de kiezer van oudsher zich in herkent.En dan de mensen die het moeten doen. Wouter is niet alleen gekooid door zijn ministerschap, maar je moet ook constateren dat zijn tijd is geweest. Het is bewezen dat leiderschap na zeven jaar toe is aan wisseling van de wacht. En daar komt nog een probleem om de hoek kijken: Wie moet Wouter aflossen? Toch in hemelsnaam niet die stotterende, stamelende en naar woorden happende zak botten die nu zich nu fractievoorzitter mag noemen, omdat ze altijd zo hard gewerkt heeft voor de partij. Ongetwijfeld ooit opperfolderaar onder de beste folderaars, maar lachwekkend in het debat. Nee, laat de partij maar eens op zoek gaan naar een jonge, goedgebekte debater, die lef heeft en wel het 'gevecht' met de radicale vleugels in het parlement aan kan. Maar eerst maar eens met een paar denk-mensen de hei op om een nieuwe boodschap te bedenken, een nieuwe koers voor de partij. En dat is juist in deze tijd met veel problemen waarschijnlijk makkelijker dan de zoektocht naar een nieuwe Leider.

Overigens wil de secretaris daar graag nog een beschouwing aan wijden, mocht dat nodig zijn.

Gedoe om niks.

Om verschillende reden word ik behoorlijk onpasselijk als de kreet 'Balkenendenorm' weer opduikt. Allereerst al door de naam Balkenende. Die man kun je als leider van het land toch niet serieus nemen. Belangrijke zaken worden uitgesteld en meneer houdt zich alleen maar bezig met het opdringen van zijn gereformeerde waarden en normen aan de rest van de natie. Het is dan ook het toppunt, mijn volgende braakpunt, dat zijn (armzalige) salaris wordt gebombardeerd tot het maximum van wat een ieder mag verdienen. En elke keer als er weer iemand opduikt die meer verdient dat onze zelfverklaarde heilige spreekt de calvinistische goegemeente zijn verontwaardiging hierover uit. Alsof er geen echte problemen zijn. De salariskwestie kan ook van een geheel andere kant bekeken worden. Topsalarissen voor mensen die een unieke functie vervullen, een uniek talent of gave hebben, dan wel een unieke en belangrijke verantwoordelijkheid hebben? Ik vind daar niets mis mee. Ministers horen wat mij betreft niet in deze categorie thuis. De premier hoeft van mij niet veel meer te verdienen dan het huidige salaris van rond de 175.000 euro. Met hoge beloningen trek je ook de goudzoekers aan en je mag hopen dat mensen in het openbaar bestuur niet alleen voor het geld gaan werken, maar ook uit een vorm van idealisme. Verder mag bij de bepaling van de hoogte van het salaris rekening gehouden worden met het feit dat de meeste ministers en staatssecretarissen na hun ambtsperiode de lucratieve banen (commissariaten) voor het uitkiezen hebben. Hun publieke functie stelt hen in staat het hele land te laten zien wat ze in hun mars hebben en wie beschikt er over zo'n etalage? Voor topmensen in de semi-publieke sector of in het bedrijfsleven gelden andere normen. Zij moeten hun lastige klus vaak onder moeilijke omstandigheden klaren en verdienen daar dan ook een passende beloning voor. Gaat het mis, dan staan ze op straat en bij dat risico hoort een passende vergoeding.Voor entertainers als bijvoorbeeld Paul de Leeuw geldt niet alleen dat zij een topsalaris verdienen omdat zijn vaak miljoenen mensen plezieren, wat je van Balkenende beslist niet kunt zeggen, maar ook dat zijn het in relatief korte tijd moeten doen. Wat dat betreft kan deze categorie grootverdieners gelijk gesteld worden met topvoetballers en ook daar praat niemand over de Balkenendenorm. De discussie zou volgens mij veel meer moeten gaan over de bonussen die aan uitgedeeld worden. Deze vorm van beloning leidt onherroepelijk tot strategisch gedrag, waarbij de realiteit en andere grotere belangen vaak uit het oog wordt verloren. Zo zal een politieagent die een bonus krijgt voor het aantal bekeuringen dat hij uitdeelt zich meer concentreren op de makkelijke scores als 'niet-brandende-achterlichten' en verkeerd geparkeerde auto's dan op de daders van een inbraak, hoewel dat laatste een veel ernstiger delict is. Je kunt de topbestuurders hooguit een beloning geven bij hun vertrek, als ze de boel ordentelijk hebben achtergelaten.
Wat mij betreft is die steeds weer terugkerende discussie over de Balkenendenorm een hoop gedoe om niks (het gaat ook nog maar eens om een handjevol mensen), is het makkelijk scoren voor de populisten en worden de echte problemen niet onderkend. Hou toch op met dat gedoe en ga aan het werk!

De secretaris

Bekijk het toch eens van een andere kant!

Het valt mij op dat onze bobo's gespecialiseerd zijn in het uitventen van de (eigen) denkbeelden en standpunten, waarbij klakkeloos wordt aangenomen dat anderen die kronkels dan maar overnemen en er naar gaan handelen. Met hun air van 'verstandige mensen' en vaak alleen door hun positie wordt dat soort mensen door een hele stoet gelovige volgelingen omringd. Tunnelvisie heet dat ook wel en als je dat fenomeen serieus bestudeerd kun je ook aangeven waar ook in de toekomst dingen verkeerd zullen gaan. Laat ik eens wat voorbeelden noemen, te beginnen met het songfestival. Al jaren worden er liedjes ingestuurd die in de ogen van deskundigen van "kwalitatief hoog gehalte"zijn en die bij de Nederlandse massa lekker in het gehoor liggen. Gemakshalve gaat men er dan maar van uit dat de rest van Europa onze smaak deelt. Maar de rest weet al lang dat het niet gaat om het liedje of om de zangkwaliteiten van de deelnemers. Het is de show die het hem doet en de hoeveelheid vriendjes in het Oostblok. Daar word je op beoordeeld. En zo kan het gebeuren dat ons land al voor de vijfde keer de finale mist en de vals zingende Moldavische Ciobanu zaterdagavond de kat opnieuw in de gordijnen zal kunnen jagen. Nou is dit allemaal niet zo erg serieus te nemen, maar.....deze tunnelvisie of wat autistische vorm van arrogantie is bijvoorbeeld ook terug te vinden in het onderwijs. Ik pik er zo maar 2 dingetjes uit. Ze kloppen op papier uitstekend, ieder leek juicht die plannen toe en er worden honderden miljoenen voor uitgetrokken. De waarheid is echter dat in het ene geval het meestentijds om weggegooid geld zal gaan en in het andere geval zullen kinderen die speciale zorg verdienen die niet krijgen, sterker nog: hun problemen zullen in ernstige mate toenemen.
Waar gaat het om. Allereerst om de invoering van de digitale schoolborden. Aanschafkosten met toebehoren tussen de 3 en 4000 euro en in veel scholen al te vinden. Leerkrachten hebben met deze digitale schoolborden een krachtig middel in handen om kinderen op interactieve wijze kennis op te laten doen. Ja....in theorie wel. Leerkrachten zijn echter niet in staat om op de goede manier met deze borden om te gaan. Het cursusaanbod is veelal onder de maat, maar ook waar dat wel op niveau is gunnen leerkrachten zich onvoldoende tijd om zich alle facetten van dit fantastische leermiddel eigen te maken. Gevolg is dat het gebruik beperkt blijft en lang niet van alle mogelijkheden gebruik wordt gemaakt. Het interactieve leren voor de kids zit er al helemaal niet in en daarmee is eigenlijk het failliet al bepaald. Onderzoeken zullen over enkele jaren melden dat de invoering is mislukt en dat er honderden miljoenen over de balk zijn gegooid.
Een ander debacle meldt zich al aan de poort: Passend onderwijs. Op de website "Passend Onderwijs" valt te lezen wat daaronder wordt verstaan: Passend onderwijs staat voor maatwerk in het onderwijs. Voor elk kind en iedere jongere onderwijs dat aansluit bij zijn of haar mogelijkheden en talenten. Geen kind tussen wal en schip dus.
Een mooi verhaal, maar er komt helemaal niets van terecht. Iedereen in het onderwijs weet dat, maar de zogenaamde deskundigen steken de koppen in het zand, want laten we nu wel wezen: niemand is tegen de genoemde definitie van Passend Onderwijs. Integendeel! Realisatie daarvan is te mooi om waar te zijn. Helaas, dit moeten we letterlijk nemen. Het is ook te mooi om waar te zijn en het zal dus ook niet gebeuren. Waarom niet? Bij de keuze van de inzending voor het songfestival wordt alleen gedacht aan onze eigen smaak en vraagt men zich niet af wat de rest van Europa mooi zal vinden. En dan maar verontwaardigd zijn als we voor de zoveelste keer in de halve finale struikelen. Bij de invoering van de digitale schoolborden worden die dingen aangeschaft en opgehangen met hier en daar een cursusje, ervan uitgaande dat alles dan wel goed zal komen. Er wordt niet bedacht de leerkrachten verplicht bij te scholen met theorie, oefeningen, huiswerk en de hele santekraam tot en met een diploma toe. Nee, het is zelfs zo erg, dat op de Pabo's leraren niet weten hoe om te gaan met een digitaal schoolbord, waardoor ook de nieuwe generatie leraren met hun mond vol tanden zullen staan bij het aanschouwen van die borden. En ook bij Passend Onderwijs wordt er niet aan gedacht dat eerst de leraren geschoold moeten worden, dat de lerarenopleidingen Passend Onderwijs tot integraal onderdeel van het curriculum moeten verheffen en dat scholen die in staat zijn tot het aanbieden van Passend Onderwijs beloond moeten worden met meer geld voor klassenverkleining. Drie voorbeelden waarbij men uitgaat van eigen denkbeelden, terwijl aan de andere kant begonnen zou moeten worden. Wat wil Europa en wat moeten de leerkrachten kennen en kunnen om de mooie idealen te verwezenlijken.
Het is nog niet te laat voor het songfestival, want elk jaar komen er nieuwe kansen. Maar het weggegooide geld van de digiborden zal echter niet meer terugkomen en ik ben bang dat de kinderen die speciale zorg nodig hebben er na 2012 er eerder slechter dan beter van af zijn dan nu, al was het alleen maar door de gewekte verwachtingen die in elk geval door de huidige generatie leerkrachten nooit kan worden waargemaakt.
Drie treurige voorbeelden van zaken waarbij men eens aan de andere kant had moeten beginnen.

Al met al een beschouwing waar zelfs deze optimistische secretaris triest van wordt.

Gegroet en tot over twee weken.

Waar is toch de betrokkenheid

Op Koninginnedag zag ik twee agenten over de vrijmarkt lopen. De oudere man groet iedereen vriendelijk en maakt hier en daar een praatje met standhouders. De jongere kijkt steeds nors voor zich uit en blijft op een afstandje staan kijken hoe zijn college zich onderhoudt met de verkopers. Stoer kijkend, met de duimen achter de riem, probeert hij ongenaakbaar te lijken. Alsof hij er niet is voor de 'man in de straat'.

Op een van de grootste scholen van Nederland willen de leerkrachten niet meer meelopen met de avondvierdaagse. Ouders die aangeven alles zelf te willen organiseren, mee te lopen e.d. en alleen de schoolshirtjes en -vlag willen gebruiken, krijgen te horen dat dit niet kan. De school wil zelfs niet de schijn van enige verantwoordelijkheid dragen en ook de naam van de school er niet aan verbinden. Alsof het niet de taak van de leerkrachten is om meer te zijn dan lesboer.

Een tafeltennisbond die huizenhoge contributies int en daarvoor slechts een twintigtal competitiewedstrijden organiseert. Een tafeltennisliefhebber kan derhalve ruim 30 weken zijn sport niet fatsoenlijk beoefenen, behalve door op zijn clubavonden te trainen en hier en daar wat toernooitjes af te lopen, waar de bond ook nauwelijks de hand in heeft.

Zo maar drie voorbeelden van het ontbreken van voldoende betrokkenheid bij de dingen die gedaan worden. Betrokkenheid die zo essentieel is bij het goed vervullen van een taak of het gewoon doen van het werk, of het nu vrijwilligerswerk is of betaald. Mensen die te maken hebben met zulke voorbeelden van schrijnend gebrek aan betrokkenheid, zullen onbegrip tonen en op den duur misschien ook onverschilliger worden. Volgens mij is dit de essentie van het toenemend gebrek aan sociale cohesie in de samenleving en zouden mensen daar op moeten worden aangesproken. Door hun collega's, door hun bazen, door de klanten. Een samenleving waarin mensen betrokken zijn bij de dingen die ze doen, toont mensen die niet alleen betrokken zijn bij hun naasten, maar bij iedereen en alles in de omgeving. Dat levert een bewuste samenleving op en, naar mijn mening, derhalve een samenleving waarin mensen minder langs elkaar heen leven. Waar is toch die betrokkenheid?

De secretaris wenst u een zonnige meimaand toe.

Weg met de markt

Tjeenk Willink, vice-voorzitter van de RvS vroeg onlangs aandacht voor het verhaal dat de verhouding tussen overheid en markt totaal verstoord is. Eindelijk belangstelling voor een thema dat door de secretaris al zo vaak onder de aandacht is gebracht.
Laten we maar eens beginnen om de AWBZ helemaal over de kop te gooien. De AWBZ vergoedt de 'onverzekerbare zorg' en die betalen we met zijn allen. Gemiddeld betaalt elke werknemer hiervoor ruim € 300,= per maand. Maar als je denkt dat de overheid goed op deze centen past, heb je het mis. De overheid komt er helemaal niet aan te pas. Het hele uitvoering van de AWBZ is in handen van stichtingen en particuliere verzekeraars en de informatie die zij daarover aan de overheid verstrekken is zeer onvoldoende.
Als je nu gebruik wilt maken van de AWBZ, moet je je melden bij het CIZ (Centrum Indicatiestelling Zorg). Dat is een privéstichting die op basis van instructies van het ministerie van VWS bepaalt wie recht heeft op AWBZ-zorg. Het CIZ indiceert vrij globaal en aan de hand hiervan bepaalt het zorgkantoor (lees: de verzekeraar) welke instelling (verpleeghuis, verzorgingstehuis etc.) de zorg mag leveren. De rekening wordt betaald door het Centraal Administratie Kantoor (CAK). Dit bedrijf is eigendom van de stichting Groene Duinweg en die stichting is weer in handen van de verzekeraars. Het GAK betaalt jaarlijks 22 miljard euro aan AWBZ kosten, maar wil niet zeggen hoeveel naar welke instelling wordt overgemaakt.
Het wordt hoog tijd voor de overheid om hier in te grijpen. Zowel het CIZ alsmede het GAK moeten worden genationaliseerd, zodat de staat weer meer grip heeft op en in ieder geval meer inzicht heeft in de kosten. De overheid zou ook zelf de contracten met zorginstellingen moeten afsluiten of ook hier gaan werken met een soort ticket voor de mensen die recht hebben op AWBZ-zorg. De geïndiceerde kan met zo'n ticket zelf naar de gewenste instelling stappen om de benodigde zorg te ontvangen.
Laat de overheid alstublieft snel ingrijpen, want wat behoort tot algemeen belang mag niet langer een speelbal zijn van de markt.

Ik wens u prettige overpeinzingen tijdens de Pasen.

De secretaris

NTTB bestuurder: Graag!!!

O, wat wil ik toch graag in het hoofdbestuur van de NTTB. Het lijkt me enig. Maar dan wel op een functie met inhoud hè. Niet zomaar iets. Voorzitter worden lijkt me bijvoorbeeld wel wat. Vergaderingen leiden en voor de rest alles delegeren. Nou valt dat bij de NTTB wel mee, dat delegeren, want als er niets gedaan wordt kun je ook niets delegeren. Maar ja, ik zou me dan wel verplicht voelen om alle vergaderingen bij te wonen. En dat is niets voor mij. Nee, geen voorzitter dus. Secretaris en penningmeester vallen ook af. Veel te veel papieren rompslomp en geneuzel. Communicatie en marketing is me te beladen. Je ligt dan meestentijds onder vuur, want het ligt altijd aan de communicatie. Dat baantje is me te riskant. Ik moet wel zeker weten dat ik een tijdje kan blijven zitten. Trouwens die portefeuille marketing is ook vrij kansloos met zo'n afkalvend ledenbestand. Nee, ik heb mijn zinnen gezet op de functie van bestuurder Topsport. Bij gebrek aan topsporters lijkt het me een rustig baantje. Je reist een beetje het land door, bedenkt weer eens een beleidsplannetje dat vooral haaks moet staan op het vorige. Zo kun je bijvoorbeeld van één centrale training naar trainingen op verschillende steunpunten in het land overstappen, waarbij je dat onderbouwt door te zeggen dat zo meer spelers in aanraking komen met topsporttrainingen. Heb je die steunpunten al, dan ga je terug naar één centrale training, omdat de steunpunten teveel geld kosten in verhouding tot het aanwezige talent. Zo kun je het jaren volhouden. En heb je het geluk dat er, zoals in deze periode, wat Chinezen zijn die graag voor Oranje willen spelen, dan kun je je helemaal je lol niet op. Dan komen er heerlijke reisjes aan naar allerlei mooie open kampioenschappen, EK's en WK's en met een beetje geluk.......mag je naar de Olympische Spelen. OK, er moeten ook wat sporters mee, maar wat kan dat bommen. Heerlijk tussen de internationale bobo's lopen in hotels die je jezelf nooit zou kunnen veroorloven. Lekkere dineetjes en mooie excursies. En als je tijd hebt even op de tribune plaatsnemen, vooral als er TV aanwezig is. Interviewtje afgeven aan Theo of Ted over de deplorabele toestand waarin het huidige tafeltennis zich bevindt en enkele flarden loslaten van de geweldige plannen die je hebt om de boel uit het slop te trekken. En stiekem maar hopen dat Li Jiao en Li Jie er nog een paar jaartjes aan vastknopen, zodat straks Chicago, Rio of Tokyo geboekt kan worden (na Londen is Madrid toch kansloos!). Ja, ik weet het zeker! Topsport is voor mij. Dus Piet: Als je moe bent van het niets doen, bel me gerust. Ik sta in de startblokken.


Tot een volgende beschouwing,

de Secretaris