Nou ben ik toch heel benieuwd welke partij munt gaat slaan uit de combinatie van crisis en de val van het Kabinet. Dat is een partij die niet gaat voor de voorspelbare obligate bezuinigingen: wel of geen rekeningrijden, verhoging AOW-leeftijd met 2 of 3 jaar, morrelen aan de hypotheekrente-aftrek etc. Nee, mijn stem gaat naar de partij die dit zeldzame samengaan van slecht en goed nieuws op een originele manier gaat aanpakken. De partij die dit ziet als een geweldige kans om de gehele samenleving de andere kant op te sturen en te repareren wat mis gegaan is in de afgelopen 2 decennia. Mijn partij geeft de overheid terug wat des publieks is, mijn partij brengt bij de mensen het vertrouwen terug in de overheid. Niet door zich te verschuilen achter een of ander instantie aan wie de van oorsprong publieke taken zijn uitbesteed of overgedragen, maar door die taken zelf weer ter hand te nemen.
Door mijn partij wordt de gezondheidzorg een pure overheidstaak, waarbij alle medici en andere hulpverleners in overheidsdienst komen. Energievoorziening, openbaar vervoer en woningbouw worden weer publieke taken. Veel geld wordt gestoken in de uitbreiding van de politie, jeugd- buurt- en opbouwwerkers. Er komt ook een overheidsbank voor de burgers: geen gekke beleggingen, maar met gewone spaarrente en acceptabele diensten en producten.
Natuurlijk gaat mijn partij iets doen aan de files d.m.v. rekening rijden, maar niet met die dure kastjes maar gewoon via de garages als onderdeel van de APK keuring. De hypotheekrente-aftrek gaat bij mijn partij ook op de schop, want boven de 5 ton kan dat niet meer. Aflossingsvrije hypotheken worden verboden en zo zijn er nog wel een paar bezuinigingen, waar ik al eerder een column aan wijdde. Ook gaat mijn partij serieus kijken naar al de controle-instanties die de afgelopen jaren in het leven zijn geroepen of tomeloos zijn uitgebreid. Angst is de samenleving gaan beheersen, controle op controle geeft een vals gevoel van veiligheid en zorgt voor een ongelofelijk toename van de bureaucratie. Kijk bijvoorbeeld maar eens naar het onderwijs waar basisscholen alleen nog maar leren voor Cito-toetsen i.p.v. aandacht te besteden aan de persoonlijke ontwikkeling en het leren leren. Kijk naar de invoering van het competentiegericht onderwijs in het Mbo, waar de verantwoordelijken zich, hypocriet als ze zijn, zich plotseling voor doen als de grote redders door het organiseren van regiobijeenkomsten waar ze 'zorgvuldig gaan luisteren naar de signalen uit het veld'. Weg met die lui!
Mijn partij ziet echt heel veel kansen om de samenleving te herordenen, om de fouten uit het verleden te herstellen en zo iedereen weer perspectief te bieden op een betere toekomst.
Nu is nog het wachten tot Mijn Partij wordt opgericht.
Met sombere groet,
de Secretaris
zaterdag 20 maart 2010
zondag 7 maart 2010
Kan de kiesdrempel ook omhoog?
Geweldige verkiezingen gehad! Ik zat in de gemeenteraad voor een landelijke partij (ik zal de naam niet noemen uit beleefdheid) in een fractie van 5 personen, maar de kans dat ik fractievoorzitter zou worden was de eerste jaren nihil. Ik had geen zin om daar op te wachten, tenslotte ben ik de politiek ingegaan om iets te vertellen te hebben, dus stemde ik tegen de partijlijn in voor een autovrij centrum. Hoppa, breuk geforceerd. Ik splitste me meteen af en ging verder onder de naam "KOUD" (staat natuurlijk voor KUrkendamse Ouderen Durven) . Kon ik me mooi nog een paar maanden profileren voordat de verkiezingen kwamen. Had ik ook genoeg tijd om wat kennissen te benaderen of ze bij mij op de lijst wilden. Nou, dat wilden ze wel. We kozen op onze oprichtingsvergadering voor een aansprekend verkiezingsprogramma, waarvan we inschatten dat veel oudere burgers het zouden steunen. Ik wil jullie de meest prominente niet onthouden: het dragen van klompen in het (winkel)centrum wordt verboden; winkelwagentjes moeten verplicht worden uitgerust met electromotor; er moeten aparte voetpaden komen voor ouderen met rollator en boven de bankjes in het park moeten leeslampjes worden aangebracht. Als klap op de vuurpijl willen we natuurlijk de maatschappelijke stage voor basisscholieren invoeren die dan moet bestaan uit het doen van boodschappen voor ons ouderen. Fantastische campagne gehad en druk stemmen geronseld in de vijf verzorgingstehuizen in Kurkendam, waardoor wij in één keer met drie zetels in de raad terecht gekomen zijn. De college-onderhandelingen zijn al van start gegaan en mijn inschatting is dat we samen met KB (Kurkendams Belang), HK (Heerlijk Kurkendam) en D66 in het college komen. We hebben als KOUD wel wat water bij de wijn moeten doen, maar het klompenverbod komt er. Het was voor ons een breekpunt en dat gaan we realiseren. Kunnen wij ouderen eindelijk gebruik maken van onze ouderen hangplek in het winkelcentrum, zonder de herrie van die klepperende kloteklompen. Strak even de APV aanpassen en klaar is Kees.
En met een beetje geluk komen die rollatorpaden er ook nog wel. Ik wethouder, wie had dat ooit gedacht.
Tot de volgende beschouwing.
De secretaris
En met een beetje geluk komen die rollatorpaden er ook nog wel. Ik wethouder, wie had dat ooit gedacht.
Tot de volgende beschouwing.
De secretaris
zondag 21 februari 2010
I Maximus
Eigenlijk mag ik het niet zeggen als rechtgeaarde katholiek, maar godverdomme wat hebben we dat goed geflikt. Wouter heeft precies gedaan wat wij wilden: het kabinet opgeblazen op een voor ons gunstig moment. Hij had vast gedacht dat het rapport van de commissie Davids voor ons fataal zou zijn. Ik had het gezicht van die trut van een Hamer wel eens willen zien, toen Wouter binnenkwam en nog steeds verbaasd zei: "Ze gaan met alles akkoord. De conclusies van Davids worden onverkort overgenomen". Ze voelden zich de winnaars, maar ze hadden geen flauw benul van onze tactiek of moet ik zeggen Mijn tactiek. Want dat was het! Hadden ze nou echt gedacht dat we door het rapport Davids op zouden stappen? Dat hadden ze wel gewild ja. Dan hadden ze ons mooi te kijk kunnen zettten als leugenaars, omdat JP het destijds nog niet nodig achtte om alles aan de Kamer te vertellen. Ach wat waren we toen nog onervaren. Zoiets zal ons niet snel meer overkomen. Tijdens onze strategiebespreking had ik al aangegeven dat Uruzgan een veel mooier moment was om een einde te maken aan de samenwerking met die vreselijke mensen. En laat die sukkel van een Bos ons nu nog een goed geholpen hebben ook. Eerst door zich bij Pauw en Witteman, ook al van die verschrikkelijke figuren, door die slimme Pechtold uit de tent te laten lokken. Nee, natuurlijk wist hij niets van die brief van de NAVO! Huichelaar. En toen deed hij het nog eens meer dan dunnetjes over tijdens het spoeddebat, door dat arrogante lachje van hem, waar Rita zich zo boos over maakte. En wij hem maar opzichtig de hand boven het hoofd houden, maar wel zo dat iedereen snapte dat die Bos de boel aan het voorliegen was. Geweldig. Ja en dan nu vooruit kijken. Natuurlijk worden wij weer de grootste. Van de PvdA blijft niets meer over. Laat dat maar aan mij over. Ik hoorde al dat Wouter weer lijsttrekker wil worden. Prima. Ik maak hem helemaal af. Dat mooie "draaikont" van de vorige campagne is nog niets vergeleken met wat hem nu te wachten staat. Nee, Wouter is uit. En wij kunnen onze knopen gaan tellen. Wij minstens 30 zetels, Mark doet het goed en haalt er ook wel 20 en die wil dolgraag weer regeren. Dat is al 50 bij elkaar. ChristenUnie mag weer meedoen. Klink deed het niet onaardig en van André hebben we geen last gehad. Die was op een of andere manier hartstikke druk met zijn niksige portefeuille. Alexander erbij, die moeten we nog een beetje helpen, dan kan hij ook in de buurt van de 20 komen en dan zitten we al op de 76. Misschien laten we Rita meedoen, dan kan die Wilders de wind uit de zeilen nemen met een nieuw ministerie van immigratie. En ik neem uiteraard weer Buitenlandse Zaken. Tenslotte zijn er nog een aantal landen waar ik graag heen wil en ik ben ook nog niet zeker van die hoge positie bij de VN die me half en half is toegezegd. Daar moet ik nog wel wat werk voor verrichten.
Tja, Dries heeft al eens gezegd dat ik het prototype ben van de echte CDA-er, zoals men dat destijds bij de fusie voor ogen stond. De vrome uitstraling van de katholiek en de achterbaksheid van de gereformeerde. Ik beschouw dat als een groot compliment. Ik Maxime!
Deze beschouwing krijgt u vanaf de hoge Alpen, evenals de groeten van
de Secretaris
Tja, Dries heeft al eens gezegd dat ik het prototype ben van de echte CDA-er, zoals men dat destijds bij de fusie voor ogen stond. De vrome uitstraling van de katholiek en de achterbaksheid van de gereformeerde. Ik beschouw dat als een groot compliment. Ik Maxime!
Deze beschouwing krijgt u vanaf de hoge Alpen, evenals de groeten van
de Secretaris
zaterdag 6 februari 2010
Bestuurders zitten er alleen voor zichzelf
Ik vraag me wel eens af of er ook bestuursleden van de Nederlandse tafeltennisbond zijn die er niet zitten ter meerdere eer en glorie van zichzelf, voor de mooie reisjes of om fijn te kunnen pronken met andermans veren. Dat laatste is natuurlijk het geval als er weer eens een import-Nederlandse dame een prachtige prijs heeft gewonnen. En dat wordt dan natuurlijk weer gebruikt om te kunnen opscheppen over het fantastische beleid dat door de ‘zich vaak miskend voelende’ bestuurders wordt gevoerd.
Een van de kenmerken van sport is echter dat het wordt beoefend voor het plezier van de deelnemers en/of van de toeschouwers. Dit toch niet onbelangrijke aspect van de sport is in de tafeltenniswereld zo langzamerhand in de ogen van veel leden helaas kennelijk ondergeschikt gemaakt aan andere en meer persoonlijke belangen van de bestuurders.
Een fraai voorbeeld hiervan is de verplichte invoering van de damescompetitie in de tachtiger jaren. Ondanks veel protest is het de dames door de strot geduwd met als doel dat de dames zich op deze manier beter zouden kunnen ontwikkelen. Resultaat nu is dat de beste dames in het buitenland spelen of gewoon in de herencompetitie meedoen, en dat op afdelingsniveau de dames allang weer bij de heren spelen. Als je anno 2010 vrouw bent, een batje bij Bart Smit hebt gekocht en zegt dat je niet in de afdeling wil spelen, wordt je door de NTTB bonzen hartelijk omarmd en krijg je met je team heel snel een plekje in de landelijke competitie. In een soepele bui heeft de NTTB ooit toegestaan dat een speler in twee competities mag uitkomen. Dat betekent voor veel vrouwen dat ze zowel in de competitie bij de heren meespelen als ook in de damescompetitie. Denk nu niet dat een dame bij de heren in de landelijke competitie mag spelen. O nee. Daar hebben de NTTB-bobo’s een stokje voor gestoken. Als je heel sterk bent en aan allerlei voorwaarden voldoet mag je bij de heren landelijk spelen. Dat betekent dus dat veel dames noodgedwongen in de afdelingscompetitie spelen bij de mannen. Als je bij de dames goed eerste divisie speelt of onderin de eredivisie dan kom je bij de heren uit in de eerste klasse of in de hoofdklasse. Maar ja, speel je hoofdklasse, dan komt het voor dat het team waarvan je deel uit maakt kampioen wordt en dus promoveert naar de derde divisie. Leuk voor jou, denk je dan als argeloze volger van die sport, spelen ze eindelijk ook bij de heren landelijk. Maar nee hoor! Zo gemakkelijk gaat dat niet. De bobo’s hebben wel het regeltje bedacht dat je als dame dan minstens 70 % van de wedstrijden moet hebben meegespeeld. Dat geldt uiteraard niet voor de heren in dat team. Zo’n team bestaat vrijwel in alle gevallen uit meer dan drie spelers, omdat de dame ook vaak op zaterdag in haar damesteam moet acteren. Je kunt je afvragen welk doel deze regel dient, maar ook of hier geen sprake is van discriminatie! Het is de hoogste tijd dat de heren van het hoofdbestuur nog eens goed kijken naar het eerder genoemde kenmerk van de sport: ‘plezier voor iedereen’ en zich op de sportmanier aansluiten bij de actie ‘Paarse krokodil’ oftewel het schrappen van alle overbodige regels. Laat de vrouwen zelf kiezen in welke competitie zij willen acteren en probeer dat mogelijk te maken i.p.v. regeltjes te bedenken die dat verhinderen. Als bestuur zit je er om de sport voor iedereen aantrekkelijk te maken en niet alleen om te pronken met een titel van Li Jie of Li Jiao.
Tot een volgende beschouwing,
De secretaris
Een van de kenmerken van sport is echter dat het wordt beoefend voor het plezier van de deelnemers en/of van de toeschouwers. Dit toch niet onbelangrijke aspect van de sport is in de tafeltenniswereld zo langzamerhand in de ogen van veel leden helaas kennelijk ondergeschikt gemaakt aan andere en meer persoonlijke belangen van de bestuurders.
Een fraai voorbeeld hiervan is de verplichte invoering van de damescompetitie in de tachtiger jaren. Ondanks veel protest is het de dames door de strot geduwd met als doel dat de dames zich op deze manier beter zouden kunnen ontwikkelen. Resultaat nu is dat de beste dames in het buitenland spelen of gewoon in de herencompetitie meedoen, en dat op afdelingsniveau de dames allang weer bij de heren spelen. Als je anno 2010 vrouw bent, een batje bij Bart Smit hebt gekocht en zegt dat je niet in de afdeling wil spelen, wordt je door de NTTB bonzen hartelijk omarmd en krijg je met je team heel snel een plekje in de landelijke competitie. In een soepele bui heeft de NTTB ooit toegestaan dat een speler in twee competities mag uitkomen. Dat betekent voor veel vrouwen dat ze zowel in de competitie bij de heren meespelen als ook in de damescompetitie. Denk nu niet dat een dame bij de heren in de landelijke competitie mag spelen. O nee. Daar hebben de NTTB-bobo’s een stokje voor gestoken. Als je heel sterk bent en aan allerlei voorwaarden voldoet mag je bij de heren landelijk spelen. Dat betekent dus dat veel dames noodgedwongen in de afdelingscompetitie spelen bij de mannen. Als je bij de dames goed eerste divisie speelt of onderin de eredivisie dan kom je bij de heren uit in de eerste klasse of in de hoofdklasse. Maar ja, speel je hoofdklasse, dan komt het voor dat het team waarvan je deel uit maakt kampioen wordt en dus promoveert naar de derde divisie. Leuk voor jou, denk je dan als argeloze volger van die sport, spelen ze eindelijk ook bij de heren landelijk. Maar nee hoor! Zo gemakkelijk gaat dat niet. De bobo’s hebben wel het regeltje bedacht dat je als dame dan minstens 70 % van de wedstrijden moet hebben meegespeeld. Dat geldt uiteraard niet voor de heren in dat team. Zo’n team bestaat vrijwel in alle gevallen uit meer dan drie spelers, omdat de dame ook vaak op zaterdag in haar damesteam moet acteren. Je kunt je afvragen welk doel deze regel dient, maar ook of hier geen sprake is van discriminatie! Het is de hoogste tijd dat de heren van het hoofdbestuur nog eens goed kijken naar het eerder genoemde kenmerk van de sport: ‘plezier voor iedereen’ en zich op de sportmanier aansluiten bij de actie ‘Paarse krokodil’ oftewel het schrappen van alle overbodige regels. Laat de vrouwen zelf kiezen in welke competitie zij willen acteren en probeer dat mogelijk te maken i.p.v. regeltjes te bedenken die dat verhinderen. Als bestuur zit je er om de sport voor iedereen aantrekkelijk te maken en niet alleen om te pronken met een titel van Li Jie of Li Jiao.
Tot een volgende beschouwing,
De secretaris
zaterdag 23 januari 2010
Arrogantie
Dat ik niet zoveel op heb met dit Kabinet moge inmiddels wel duidelijk zijn. Vooral teleurgesteld ben ik in de rol die de PvdA in dit Kabinet speelt. Neem nou dat rekening rijden. Het is een doel op zich geworden, terwijl toch de aanleiding is dat het autorijden, m.n. in de spits, ontmoedigt moet worden. Dat alle alternatieven van tafel worden geveegd door Eurlings, verblindt als hij is door het gevoel dat hij 'iets achter wil laten' tijdens zijn regeerperiode, geeft aan dat bij dit kabinet arrogantie de overhand heeft gekregen boven het gezonde verstand.
Over Eurlings gesproken. Al maanden betoogt deze minister dat met de invoering van het rekeningrijden op 'zijn manier', dus met die dure kastjes in elke auto, per saldo niet duurder uit zullen zijn dan nu. Gemiddeld gesproken dan natuurlijk, want fervente spitsrijders zullen veel meer kwijt zijn, terwijl de echte zondagsrijder zich van geluk in zijn handen zal wrijven. Als Eurlings zegt: "de totale inkomsten voor het rijk uit het rekeningrijden zullen niet hoger zijn dan de huidige inkomsten uit motorrijtuigenbelastingen bpm" heeft hij ongetwijfeld gelijk, maar dat zal de toekomst uitwijzen. De burgers van dit land zijn echter wel de klos met de invoering van het rekening rijden. Zij betalen een bedrag van tussen de 60 en 70 euro per jaar meer. Dat komt omdat in de huidige motorrijtuigenbelasting zgn. opcenten voor de provincie worden meegenomen. Dat bedrag nu, ca. 1,1 miljard euro in 2010 willen de provincies niet graag mislopen en dus hebben zij, na een uitvoerige lobby, van het Kabinet toestemming gekregen om een nieuwe belasting in te voeren. Daarover wordt nog gesproken, maar de naam 'inwoner- of koppenbelasting' circuleert al in de Haagse wandelgangen. Dat betekent dus in gewone mensentaal dat de invoering van het rekeningrijden niet alleen incidentele kosten kent (geschat wordt ongeveer 100 miljoen), maar voor de burger ook een structurele lastenverzwaring. Daarover wordt echter nauwelijks gesproken en de arrogantie waarmee met name Eurlings zijn plan verdedigt met de opmerking dat het eerlijker is en niets meer kost is stuitend. Jammer, want een eenvoudiger en goedkopere oplossing ligt zo voor de hand.
Elke auto wordt jaarlijks APK gekeurd en tijdens die keuring wordt ook de km stand opgegeven. Dat wordt door de garagehouder ingevoerd in een landelijke database en de rijder ontvangt een nota voor het aantal gereden kilometers. Op basis van het eerste jaar worden er voorschotten in rekening gebracht die maandelijks dienen te worden betaald, vergelijkbaar met het voldoen van de energienota. Indien gewenst kan het land ook nog verdeeld worden in zones, op dezelfde manier waarop de verzekeringsmaatschappijen het doen. Dit houdt in dat mensen in de Randstand per km meer kwijt zijn dat bijvoorbeeld in Zeeland of Groningen.
Simpel, doeltreffend, geringe invoeringskosten en geen gedoe met kastjes in de auto waardoor er gelukkig ook geen soort autovolgsysteem ontstaat, waavoor de hoeders van onze privacy zich terecht ongerust maken.
Binnenkort zal ik een beschouwing wijden aan de arrogante tafeltennisbond
waarvan de bestuurders kennelijk niet begrijpen dat mensen sporten voor hun plezier.
De secretaris
Over Eurlings gesproken. Al maanden betoogt deze minister dat met de invoering van het rekeningrijden op 'zijn manier', dus met die dure kastjes in elke auto, per saldo niet duurder uit zullen zijn dan nu. Gemiddeld gesproken dan natuurlijk, want fervente spitsrijders zullen veel meer kwijt zijn, terwijl de echte zondagsrijder zich van geluk in zijn handen zal wrijven. Als Eurlings zegt: "de totale inkomsten voor het rijk uit het rekeningrijden zullen niet hoger zijn dan de huidige inkomsten uit motorrijtuigenbelastingen bpm" heeft hij ongetwijfeld gelijk, maar dat zal de toekomst uitwijzen. De burgers van dit land zijn echter wel de klos met de invoering van het rekening rijden. Zij betalen een bedrag van tussen de 60 en 70 euro per jaar meer. Dat komt omdat in de huidige motorrijtuigenbelasting zgn. opcenten voor de provincie worden meegenomen. Dat bedrag nu, ca. 1,1 miljard euro in 2010 willen de provincies niet graag mislopen en dus hebben zij, na een uitvoerige lobby, van het Kabinet toestemming gekregen om een nieuwe belasting in te voeren. Daarover wordt nog gesproken, maar de naam 'inwoner- of koppenbelasting' circuleert al in de Haagse wandelgangen. Dat betekent dus in gewone mensentaal dat de invoering van het rekeningrijden niet alleen incidentele kosten kent (geschat wordt ongeveer 100 miljoen), maar voor de burger ook een structurele lastenverzwaring. Daarover wordt echter nauwelijks gesproken en de arrogantie waarmee met name Eurlings zijn plan verdedigt met de opmerking dat het eerlijker is en niets meer kost is stuitend. Jammer, want een eenvoudiger en goedkopere oplossing ligt zo voor de hand.
Elke auto wordt jaarlijks APK gekeurd en tijdens die keuring wordt ook de km stand opgegeven. Dat wordt door de garagehouder ingevoerd in een landelijke database en de rijder ontvangt een nota voor het aantal gereden kilometers. Op basis van het eerste jaar worden er voorschotten in rekening gebracht die maandelijks dienen te worden betaald, vergelijkbaar met het voldoen van de energienota. Indien gewenst kan het land ook nog verdeeld worden in zones, op dezelfde manier waarop de verzekeringsmaatschappijen het doen. Dit houdt in dat mensen in de Randstand per km meer kwijt zijn dat bijvoorbeeld in Zeeland of Groningen.
Simpel, doeltreffend, geringe invoeringskosten en geen gedoe met kastjes in de auto waardoor er gelukkig ook geen soort autovolgsysteem ontstaat, waavoor de hoeders van onze privacy zich terecht ongerust maken.
Binnenkort zal ik een beschouwing wijden aan de arrogante tafeltennisbond
waarvan de bestuurders kennelijk niet begrijpen dat mensen sporten voor hun plezier.
De secretaris
zondag 3 januari 2010
Competentiemanagement: mag het ietsjes minder.
Competentiemanagement is verworden tot een speeltje voor de afdeling P&O. Alleen al dit dure woord leidde ertoe dat de P&O-er voortaan werkzaam was op de afdeling HRM en zich ging bezig houden met het bedenken van allerlei manieren om de medewerker te onderhouden en ontwikkelen. De medewerker wordt daarbij niet meer gezien als persoon, maar als een serie competenties en….de medewerker zag zichzelf opeens terug als het ‘kapitaal’ van de organisatie. Een woord dat maar al te snel werd ingeburgerd in HRM-mend Nederland.
Competenties beschrijven werd vooral gezien als een geweldige vervanging van de functieomschrijving. Die leidde maar al te vaak tot onzinnige haarkloverijen (“Dat past niet in mijn functie”) en een veelvoud aan functieaanpassingen die op hun beurt steeds weer opnieuw gewaardeerd moesten worden door een duur bureau.
Competentiemanagement wekt ook de suggestie dat je competenties kunt managen en het tegendeel is veelal waar. Toch doen de HRM afdelingen hun uiterste best om elkaar te overtreffen in het samenstellen van dik, dikker en dikste competentiehandboeken met daarin opgenomen de omschrijvingen van de competenties die de medewerker allemaal zou moeten hebben. Een beetje organisatie onderscheidt in ieder geval een aantal algemene competenties die elke medewerker moet hebben, met daarnaast een aantal functiespecifieke competenties. Dat het ook voor HRM-mers heel erg lastig is om competenties te beschrijven valt op als willekeurig welk handboek ook wordt opengeslagen. Een oplettende lezer ziet in de beschrijvingen dat er van alles door elkaar heen wordt gebruikt, zoals kennis, gedrag, persoonskenmerken en houdingen. Verder verdienen dezelfde bureaus die de fubes nu met zoveel gemak als achterhaald in de prullenbak werpen heel veel geld aan het opstellen van allerlei competenties en het liefst nog op verschillende niveaus. Zo onderscheiden de competentiekenners schriftelijke communicatie op vier niveaus en mondelinge op drie. De arme manager die zich met de hele hype rond competentiemanagement geen raad weet, maar wel de functioneringsgesprekken moet afnemen, is blij met de ondersteuning die de HRM medewerker hem biedt middels het verschaffen van afvinklijstjes per persoon. Het enige wat het afdelingshoofd nog moet doen is een vinkje zetten achter de competenties die beheerst worden en met de medewerker te bespreken wat deze nog moet doen om de andere vinkjes te verdienen.
Helemaal fout natuurlijk! Net als in de sport heeft het niet zoveel zin om te gaan werken aan wat niet of onvoldoende wordt beheerst. Beter is om de sterke kanten verder te ontwikkelen en de talenten van de medewerker volop in de schijnwerpers te zetten en te gebruiken. Dat geeft de medewerker zelfvertrouwen en werkplezier en de manager minder ergernis.
Employee-development is waar een excellente organisatie behoefte aan heeft en als dat goed gebeurt kunnen de competentiebeschrijvingen in de prullenbak. Laat de managers maar bepalen aan welke mensen hij op zijn afdeling behoefte heeft en samen met die mensen aan hun ontwikkeling werken, dan komt het allemaal goed.
Ik wens u veel mooie competenties toe in 2010,
De secretaris
Competenties beschrijven werd vooral gezien als een geweldige vervanging van de functieomschrijving. Die leidde maar al te vaak tot onzinnige haarkloverijen (“Dat past niet in mijn functie”) en een veelvoud aan functieaanpassingen die op hun beurt steeds weer opnieuw gewaardeerd moesten worden door een duur bureau.
Competentiemanagement wekt ook de suggestie dat je competenties kunt managen en het tegendeel is veelal waar. Toch doen de HRM afdelingen hun uiterste best om elkaar te overtreffen in het samenstellen van dik, dikker en dikste competentiehandboeken met daarin opgenomen de omschrijvingen van de competenties die de medewerker allemaal zou moeten hebben. Een beetje organisatie onderscheidt in ieder geval een aantal algemene competenties die elke medewerker moet hebben, met daarnaast een aantal functiespecifieke competenties. Dat het ook voor HRM-mers heel erg lastig is om competenties te beschrijven valt op als willekeurig welk handboek ook wordt opengeslagen. Een oplettende lezer ziet in de beschrijvingen dat er van alles door elkaar heen wordt gebruikt, zoals kennis, gedrag, persoonskenmerken en houdingen. Verder verdienen dezelfde bureaus die de fubes nu met zoveel gemak als achterhaald in de prullenbak werpen heel veel geld aan het opstellen van allerlei competenties en het liefst nog op verschillende niveaus. Zo onderscheiden de competentiekenners schriftelijke communicatie op vier niveaus en mondelinge op drie. De arme manager die zich met de hele hype rond competentiemanagement geen raad weet, maar wel de functioneringsgesprekken moet afnemen, is blij met de ondersteuning die de HRM medewerker hem biedt middels het verschaffen van afvinklijstjes per persoon. Het enige wat het afdelingshoofd nog moet doen is een vinkje zetten achter de competenties die beheerst worden en met de medewerker te bespreken wat deze nog moet doen om de andere vinkjes te verdienen.
Helemaal fout natuurlijk! Net als in de sport heeft het niet zoveel zin om te gaan werken aan wat niet of onvoldoende wordt beheerst. Beter is om de sterke kanten verder te ontwikkelen en de talenten van de medewerker volop in de schijnwerpers te zetten en te gebruiken. Dat geeft de medewerker zelfvertrouwen en werkplezier en de manager minder ergernis.
Employee-development is waar een excellente organisatie behoefte aan heeft en als dat goed gebeurt kunnen de competentiebeschrijvingen in de prullenbak. Laat de managers maar bepalen aan welke mensen hij op zijn afdeling behoefte heeft en samen met die mensen aan hun ontwikkeling werken, dan komt het allemaal goed.
Ik wens u veel mooie competenties toe in 2010,
De secretaris
zondag 6 december 2009
Goede voornemens
Goede voornemens zijn bij veel mensen onderdeel van hun persoonlijke cultuur geworden. Stoppen met roken of drinken, meer sporten, elke zondag hardlopen etc. etc. Dat is niets voor mij. Goede voornemens sterven meestal een stille dood en laten een schuldbewuste eigenaar achter met het besef opnieuw gefaald te hebben. Nee, ik moet het hebben van de tips. Ik weet altijd perfect welke voornemens een ander zou moeten hebben om er een beter jaar van te maken. Meestal houd ik deze gedachten voor mij, maar aangezien ik met mijn ideeën voor 2010 de samenleving vele miljarden kan besparen, wil ik ze graag met u delen.
Laten we maar een beginnen met het afschaffen van wat adviesraden van de regering. Allereerst natuurlijk de Onderwijsraad. Dat zal na mijn column van 17 november bij de lezer toch nauwelijks meer verbazing wekken. Een raad die dergelijke absurde adviezen uitbrengt heeft zichzelf volkomen ongeloofwaardig en dus overbodig gemaakt. De Raad van State is de volgende die naar de prullenbak kan worden verwezen. Niet omdat het geen zinvolle adviezen zijn die deze hoge heren uitbrengen, integendeel. Het zijn vaak hele goede en waardevolle adviezen. Echter, als de inhoud van de adviezen de dames en heren die het land besturen niet bevalt, leggen ze het dure advies gewoon naast zich neer. Daarmee is de RvS ook een overbodig orgaan geworden. We kunnen hier lang over debatteren, maar het in stand houden van een orgaan dat alleen welgevallige adviezen uit mag brengen aan zijn broodheer lijkt een beetje op de zelfverheerlijking uit de hoogtijdagen van de Romeinen. De 'consilium principis' werd door keizer Tiberius zelf ingesteld en bestond uit de persoonlijke vrienden van de keizer. Nou, aan zo'n adviesraad hebben we anno 2010 geen behoefte. Laten we onze blik even over bestuurlijk Nederland gaan en kijken we naar de provincies, dan kan probleemloos worden vastgesteld dat het bestuursorgaan in deze vorm en omvang kan worden opgeheven, zonder dat het land er minder van wordt. De voornaamste wettelijke taken van de provincie bevinden zich op het terrein van de ruimtelijke ordening en het milieu. Deze taken kunnen zonder enige moeite worden overgenomen door het ministerie van Vrom. Het kan rechtstreeks vanuit Den Haag of middels agentschappen die in dan gerust in de vm provinciehuizen kunnen worden ondergebracht. Een taak als jeugdzorg wordt overgeheveld naar de gemeenten die daartoe veel beter kunnen worden toegerust, terwijl de toezicht op de gemeentefinanciën terug gaat naar het desbetreffende ministerie. Alle andere taken die de provincie uitvoert, worden op de keper beschouwt alleen maar gedaan om de gedeputeerden en de bijbehorende ambtenaren van werk en aanzien te voorzien. Economie, onderwijs en welzijn (om maar eens een paar taken te noemen) zijn nu niet bepaald taken waarbij je een provincie nodig hebt om sturing en richting te geven. Dit werk wordt sneller, beter en zeker adequater uitgevoerd door gemeenten, waarbij we gelukkig steeds vaker zien dat er sprake is van regionale samenwerking. De provincie komt bij deze taken alleen om de hoek kijken door met forse subsidies gemeentebesturen en derden te verleiden om mee te doen, mits uiteraard de denkrichting van de provincie wordt gevolgd. Mooi voorbeeld hiervan is de subsidie van 450.000 euro die een provincie beschikbaar stelt ten behoeve van de 'zwakke' scholen. Ten onrechte wordt hiermee gesuggereerd dat het onderwijs op deze scholen van onvoldoende kwaliteit is, omdat er onvoldoende middelen beschikbaar zijn. Helaas mag het geld niet worden besteed aan het wegsturen van een onbekwame schoolleider en de bijscholing van (enkele) de leerkrachten. Nee, laten we toch vooral heel veel adviseurs inhuren, overbodige onderzoeken doen en veel vergaderen, heel veel vergaderen.
Weg dus met die provincies, waarbij ca. 10 % van de ambtenaren kunnen worden overgenomen door de gemeenten (of ministerie en agentschap) en voor de overige ruim 11.000 emplooi moet worden gezocht in andere sectoren. Het gemiddelde jaarloon van een provincieambtenaar bedraagt ca. € 64.000,-, waarbij de besparing op termijn uitkomt op ruim 700 miljoen euro, alleen al aan salarissen. Tel daarbij alle overige kosten nog eens op, dan leert ons dat de totale besparing de 2 miljard zal overstijgen. Het zou het Kabinet sieren als al deze besparingen deel uit gaan maken van hun 'goede' voornemens voor 2010.
O ja, nog even dit. De laatste tijd gaan er stemmen op om de taak van de waterschappen over te hevelen naar de provincie. Niet doen. Onnodig en overbodig. De waterschappen functioneren uitstekend en zouden best in aantal kunnen worden teruggebracht. Maar opheffen? Niet doen. Dat is nu een slecht voornemen en daaraan beginnen we al helemaal niet.
De secretaris wenst u allen een gezellige decembermaand en een goed begin van het nieuwe jaar, waarin opnieuw allerlei zaken aan een beschouwing zullen worden onderworpen.
Het ga u goed!
De secretaris
Laten we maar een beginnen met het afschaffen van wat adviesraden van de regering. Allereerst natuurlijk de Onderwijsraad. Dat zal na mijn column van 17 november bij de lezer toch nauwelijks meer verbazing wekken. Een raad die dergelijke absurde adviezen uitbrengt heeft zichzelf volkomen ongeloofwaardig en dus overbodig gemaakt. De Raad van State is de volgende die naar de prullenbak kan worden verwezen. Niet omdat het geen zinvolle adviezen zijn die deze hoge heren uitbrengen, integendeel. Het zijn vaak hele goede en waardevolle adviezen. Echter, als de inhoud van de adviezen de dames en heren die het land besturen niet bevalt, leggen ze het dure advies gewoon naast zich neer. Daarmee is de RvS ook een overbodig orgaan geworden. We kunnen hier lang over debatteren, maar het in stand houden van een orgaan dat alleen welgevallige adviezen uit mag brengen aan zijn broodheer lijkt een beetje op de zelfverheerlijking uit de hoogtijdagen van de Romeinen. De 'consilium principis' werd door keizer Tiberius zelf ingesteld en bestond uit de persoonlijke vrienden van de keizer. Nou, aan zo'n adviesraad hebben we anno 2010 geen behoefte. Laten we onze blik even over bestuurlijk Nederland gaan en kijken we naar de provincies, dan kan probleemloos worden vastgesteld dat het bestuursorgaan in deze vorm en omvang kan worden opgeheven, zonder dat het land er minder van wordt. De voornaamste wettelijke taken van de provincie bevinden zich op het terrein van de ruimtelijke ordening en het milieu. Deze taken kunnen zonder enige moeite worden overgenomen door het ministerie van Vrom. Het kan rechtstreeks vanuit Den Haag of middels agentschappen die in dan gerust in de vm provinciehuizen kunnen worden ondergebracht. Een taak als jeugdzorg wordt overgeheveld naar de gemeenten die daartoe veel beter kunnen worden toegerust, terwijl de toezicht op de gemeentefinanciën terug gaat naar het desbetreffende ministerie. Alle andere taken die de provincie uitvoert, worden op de keper beschouwt alleen maar gedaan om de gedeputeerden en de bijbehorende ambtenaren van werk en aanzien te voorzien. Economie, onderwijs en welzijn (om maar eens een paar taken te noemen) zijn nu niet bepaald taken waarbij je een provincie nodig hebt om sturing en richting te geven. Dit werk wordt sneller, beter en zeker adequater uitgevoerd door gemeenten, waarbij we gelukkig steeds vaker zien dat er sprake is van regionale samenwerking. De provincie komt bij deze taken alleen om de hoek kijken door met forse subsidies gemeentebesturen en derden te verleiden om mee te doen, mits uiteraard de denkrichting van de provincie wordt gevolgd. Mooi voorbeeld hiervan is de subsidie van 450.000 euro die een provincie beschikbaar stelt ten behoeve van de 'zwakke' scholen. Ten onrechte wordt hiermee gesuggereerd dat het onderwijs op deze scholen van onvoldoende kwaliteit is, omdat er onvoldoende middelen beschikbaar zijn. Helaas mag het geld niet worden besteed aan het wegsturen van een onbekwame schoolleider en de bijscholing van (enkele) de leerkrachten. Nee, laten we toch vooral heel veel adviseurs inhuren, overbodige onderzoeken doen en veel vergaderen, heel veel vergaderen.
Weg dus met die provincies, waarbij ca. 10 % van de ambtenaren kunnen worden overgenomen door de gemeenten (of ministerie en agentschap) en voor de overige ruim 11.000 emplooi moet worden gezocht in andere sectoren. Het gemiddelde jaarloon van een provincieambtenaar bedraagt ca. € 64.000,-, waarbij de besparing op termijn uitkomt op ruim 700 miljoen euro, alleen al aan salarissen. Tel daarbij alle overige kosten nog eens op, dan leert ons dat de totale besparing de 2 miljard zal overstijgen. Het zou het Kabinet sieren als al deze besparingen deel uit gaan maken van hun 'goede' voornemens voor 2010.
O ja, nog even dit. De laatste tijd gaan er stemmen op om de taak van de waterschappen over te hevelen naar de provincie. Niet doen. Onnodig en overbodig. De waterschappen functioneren uitstekend en zouden best in aantal kunnen worden teruggebracht. Maar opheffen? Niet doen. Dat is nu een slecht voornemen en daaraan beginnen we al helemaal niet.
De secretaris wenst u allen een gezellige decembermaand en een goed begin van het nieuwe jaar, waarin opnieuw allerlei zaken aan een beschouwing zullen worden onderworpen.
Het ga u goed!
De secretaris
Abonneren op:
Posts (Atom)
