De Secretaris beschouwt

Laatste beschouwing! FIFA en NTTB: Een pot nat

2010-12-03T21:40:00.006+01:00

Dat de (top van) de Fifa bijzonder corrupt is, behoeft nauwelijks nadere toelichting. Zichzelf verrijkende, manipulerende en voor God spelende bobo's hebben het contact met de aarde allang verloren. Zij denken niet alleen zich alles te kunnen permitteren, ze doen het ook nog en er zijn er maar weinigen die hen tegengas durven geven. En zij die het lef hebben, worden subtiel maar zwaar gestraft. Kijk bijvoorbeeld maar naar Engeland, waar onlangs nog een onthullende reportage te zien was over het aannemen van steekpenningen door Fifa-bestuurders. Uiteraard lagen ze er toen bij de besluitvorming over de toewijzing van het WK van 2018 al in de eerste ronde uit, terwijl zij echt het best bid hadden. Ook Nederland en België waren natuurlijk kansloos, omdat er in ons land veel verzet was tegen de absurde eisen die de Fifa-bonzen stelden t.a.v. vrijstellingen en vrijgeleides. Nee, dan maar Rusland en Quatar(2022). Landen die met geld kunnen smijten en dat vanzelfsprekend ook al gedaan hebben richting de beslissers. Voetballen in stadions in de uithoeken van een uitgestrekt land, onbereikbaar voor supporters, in het ene geval en in het andere geval spelen in de mooiste airconditioned stadions, waarbij de supporters vier weken lang in de verzengende hitte van ruim 40 graden hun tijd moeten doorbrengen. Dat geld belangrijker is dan integriteit, voetbalkennis en -traditie is inmiddels wel duidelijk.

Helaas is het in sommige kringen van de NTTB niet veel beter gesteld, al zal het hier niet over geld gaan. Wat is het geval. Op de laatste competitiedag spelen GTTC 3 en Rotak 1 in poule B van de 2e Noordelijke divisie om de vijfde (degradatie)plaats. Diezelfde dag nog laat de competitieleider weten dat de verliezer van die avond op 3 december moet spelen tegen de nummer 5 van poule A. Rotak dolf het onderspit en zou dus op 3 december moeten aantreden tegen Argus 5 voor de strijd om klassenbehoud. Ter verduidelijking moet worden gezegd dat Rotak al enige weken met invallers speelt, omdat Frank Stolp te kennen heeft gegeven zijn batje aan de wilgen te willen hangen en Jan Dijkstra kampt met een ernstige schouderblessure. Toch kon Argus niet rekenen op de overwinning op voorhand, want beide spelers zouden hun tegenzin en pijn voor 1 avond kunnen verbijten en met ook nog een goed spelende Lex Bruijn in de gelederen zou Rotak het vege lijf wel eens kunnen redden. Het bevreemdde dan ook niemand bij Rotak dat de competitieleider zaterdags na de laatste wedstrijd al aan de telefoon hing bij de wedstrijdleider van Rotak met de mededeling dat hij toch had besloten om beide nummers vijf te laten degraderen. Dan werd elke belanghebbende club in de gelegenheid gesteld om een team voor die ene plek in de 2e Noordelijke divisie op te geven en dan zou het team met de hoogste rating worden geplaatst. Logische kandidaat voor zo'n aanvraag was, naast Argus en Rotak, ook Midstars. De competitieleider liet fijntjes weten dat Argus al te kennen had gegeven welke teamopstelling zij zouden opgeven en dat hij, de competitieleider, al had bekekend dat daar geen andere vereniging tegen op zou kunnen. Kortom, Argus krijgt die plek in de 2e Noordelijke Divisie zonder te spelen en opnieuw wegen de belangen van een grote vereniging kennelijk zwaarder dan die van een kleine club als Rotak. Dat is niet voor het eerst en zal ook niet voor het laatst zijn, zolang mensen niet hun poot stijf durven houden en bezwijken voor allerlei dreigementen of verlokkingen. Wij gaan er geen zaak van maken, ten eerste omdat het waarschijnlijk niets uit zou halen en ten tweede omdat Frank Stolp en Jan Dijkstra toch niet zouden spelen. Het is dan ook niet zozeer het resultaat dat frustreert, maar de wijze waarop men weer de regels tijdens het spel aanpast.
Wie dus denkt dat het alleen om geld gaat bij corruptie heeft het helemaal mis. En de NTTB is op zijn manier geen haar beter dan de Fifa, helaas!

Overigens is dit de laatste beschouwing van de secretaris. Ten eerste omdat de secretaris al ruim twee jaar geen secretaris meer is, maar meer nog omdat hij de eer heeft om maandelijks een blog te schrijven voor de website van Binnenlands Bestuur (www.binnenlandsbestuur.nl). Uiteraard moeten deze bijdragen gaan over of op zijn minst een relatie hebben met het openbaar bestuur en naast de drukke werkzaamheden en de noodzakelijke vrije tijd, heeft hij gemeend deze blogs te beëindigen. Dank aan de trouwe volgers van deze beschouwingen en......bezoek maar eens de website van Binnenlands Bestuur, het meest gelezen blad voor bestuurders en ambtenaren.

Nogmaals dank en wie weet.....tot de beschouwingen op BB.

de Secretaris

We worden bedrogen

2010-11-08T22:13:00.008+01:00

Wanneer zal het nu eens tot de arme belasting betalers doordringen dat alle verhalen over de opwarming van de aarde sprookje zijn die ons worden voorgespiegeld door een machtige mondiale elite die er belang bij heeft dat wij veel geld blijven steken in pogingen de zogenaamde menselijke invloed op klimaatverandering te beperken. Voorop lopen natuurlijk o.a. de energiebedrijven die achter de ideeën voor CO² opslag zitten, zodat zij door kunnen gaan met het bouwen van milieuvernietigende kolencentrales.

Vanaf 1990 zijn mondiaal honderden miljarden euro’s belastinggeld gespendeerd aan de apocalyptische uitkomsten van IPCC (Intergovernmental Panel on Climate Change) -klimaatmodellen. Modellen die extrapoleren op de uitkomsten van de opwarming van de aarde. Nadat bekend werd dat er onder verantwoordelijkheid van de voorzitter van het wetenschappelijke advies orgaan van de VN, het IPCC, Radjendra Pachauri, geknoeid was met de cijfers en deze Radjendra Pachauri vervolgens het veld moest ruimen, bleek hoe gevoelig deze modellen verder zijn voor politieke- en economische variabelen.

Het IPCC stelt al 20 jaar alles in het werk regeringen over de hele wereld ervan te overtuigen dat de door de menselijke activiteiten voortgebrachte uitstoot van koolstofdioxide (CO2) een gevaar betekent voor het temperatuursevenwicht op onze planeet - en daarmee voor de hele beschaving. Overal worden de rapporten van het IPCC aangehaald als bewijs voor de noodzaak maatregelen te nemen om "de aarde te redden". Maar de kritiek op het IPCC neemt de laatste tijd gestaag toe. Men krijgt het verwijt slechts op te treden als lobbyisten ter meerdere eer en (financiële) glorie van politici en gewiekste zakenmensen.

Harold Lewis is een vooraanstaand hoogleraar natuurkunde aan de Universiteit van Californië, Santa Barbara. Hij heeft zijn ontslagbrief aan Curtis G. Callan Jr, Princeton University, voorzitter van de American Physical Society aangeboden naar aanleiding van de meest succesvolle pseudowetenschappelijke fraude genaamd: global warming. Harold Lewis zegt hierover het letterlijk het volgende: 'Opwarming van de aarde is de grootste en meest succesvolle pseudowetenschappelijke fraude dat ik heb gezien in mijn lange leven. Anthony Watts beschrijft het als volgt:"This is an important moment in science history. I would describe it as a letter on the scale of Martin Luther, nailing his 95 theses to the Wittenburg church door. It is worthy of repeating this letter in entirety on every blog that discusses science.It’s so utterly damning that I’m going to run it in full without further comment. De volledige ontslagbrief is te lezen op internet. Effe googelen dus maar.

Ook vanuit Nederland komt luide kritiek op het voornemen CO²-gas op te slaan. Zo konden we nog niet zo lang geleden in de Volkskrant een interview lezen met Heleen de Coninck van ECN. Zij zegt in dat interview onder meer het volgende: 'Wetenschappers zijn te optimistisch over de afvang en opslag van CO2. De groepsdruk is zo groot, dat kritiek bijna onmogelijk is.'

Uit het Volkskrant-bericht over het interview met De Coninck>> (...) De Coninck was zelf betrokken bij het VN klimaatrapport waarin de techniek van CCS werd beschreven. ‘Ik heb de academische gemeenschap daarna zien veranderen van een kleine, zelfkritische groep wetenschappers in een veel grotere groep onderzoekers die elkaar voortdurend aan het feliciteren zijn’, aldus De Coninck in een interview met de Volkskrant. Zo zou een taboe liggen op de hoge kosten van CCS (De publiek-private Taskforce CCS werkt aan de snelle realisatie van grootschalige CO2-afvang, -transport en -opslag in Nederland. CCS staat voor Carbon Capture and Storige).
De Conick denkt dat de academici zich hebben laten meeslepen door overheid en bedrijfsleven. De overheid heeft de opslag van broeikasgas nodig om aan de klimaatdoelen te voldoen, het bedrijfsleven denkt dat het dankzij CCS kolencentrales kan blijven bouwen.

Verderop uit het interview: ‘Die betrokkenheid van overheid en bedrijfsleven [bij CCS] is natuurlijk goed. Want je moet die partijen zover krijgen, dat ze CCS serieus overwegen, er geld in steken, proeven gaan doen. Maar het is ook gevaarlijk. Er heerst geen academische sfeer meer op de congressen. Overheid en industrie zijn enthousiast geworden, en de experts zijn onbewust in dat enthousiasme meegegaan. Ik heb de CCS-gemeenschap zien veranderen van een kleine, zelfkritische groep wetenschappers tot een veel grotere groep die elkaar voornamelijk aan het feliciteren is. Je hebt nu bijna geen onafhankelijke denkers meer. En als ze er zijn, worden ze weggehoond.’
Ze noemt het voorbeeld van een summer school, waar ze een praatje hield voor jonge wetenschappers. Ze sprak over de kosten van CCS. Er moeten enorme installaties worden gebouwd om het spul af te vangen, er is een complete infrastructuur voor nodig om het onder de grond te stoppen. ‘Ik heb alleen maar gezegd: wees wantrouwend, niemand weet precies wat CCS kost, het hangt af van de omstandigheden. Maar daar werd ik wel op aangesproken door collega’s. Waarom ben je zo negatief, waarom zit je die onzekerheid in die jonge hoofden te planten?’ (...).

Ik zal daar in een volgende beschouwing meer woorden aan wijden. Voorlopig is het voldoende als ik het zaadje van twijfel over nut en noodzaak heb kunnen planten in de hoofden van mijn lezers.

Gegroet en tot een volgende beschouwing,

de Secretaris

Zo moeilijk is het toch niet!!

2010-10-31T14:15:00.006+01:00

Regelmatig worden we door de media op de hoogte gesteld van de 'excessen' in de samenleving. Overlastgevende jongeren, coma-zuipende jongeren, geweld tegen politie en andere hulpverleners krijgen alle aandacht. Niet in het minst van de populistische politici die meteen een harde aanpak beloven "om dat tuig voor eens en voor altijd manieren te leren".
Helaas komen de dames en heren die het voor het zeggen hebben niet verder dan wat curatieve maatregelen, die niet alleen extra geld kosten, bijvoorbeeld vanwege het ophangen van camera's en het inzetten van meer politie, maar die over het algemeen ook weinig zoden aan de dijk zetten en zeker niet duurzaam zijn. Was het eerst vooral Wilders die harde woorden uitte, niet alleen tegen de Islam, maar ook tegen genoemde uitwassen, in het parlement krijgt hij helaas steeds meer navolging. Mogelijk omdat gebleken is dat het uitkramen van stoere taal meer aanhangers oplevert dan bedachtzaam en nadenkend opereren. Niet te ontkennen valt overigens dat de wat linksere partijen het altijd moeilijk hebben gehad om problemen in de samenleving concreet te benoemen, laat staan dat men er een adequate oplossing voor kon bedenken. De samenstelling van het nieuwe kabinet met de gedoogsteun van de PVV wekt niet de indruk dat men erg belust is op preventieve maatregelen, zodat daar een kans ligt voor de oppositie. Job Cohen, die nog steeds de indruk maakt alsof hij verdwaald als een kip in een roedel wolven moet in dit opzicht, tezamen met zijn linkse partners, snel met allerlei initiatieven komen om te laten zien dat er wel degelijk goede antwoorden zijn op de problemen in de samenleving. Op deze manier kan de PvdA ook weer wat vertrouwen terugwinnen van de kiezers, want als we Maurice moeten geloven is dat wel tot op een dieptepunt gedaald. Nou verveelt Maurice ons al jaren met zijn zinloze peilingen die er op de dag des oordeels vaak volkomen naast blijken te zitten, maar de trend dat de PvdA aanhangers aan het verliezen is, klopt als een bus.
Laat ik nu maar eens een aantal voorstellen doen die er mede aan bij zullen dragen dat ons land wat leefbaarder wordt en die, als Job ze naar voren brengt zeker de partij weer in de lift zullen brengen.
Haal alle alcoholische dranken uit de supermarkten en zorg ervoor dat ze alleen verkrijgbaar zijn in speciale drankwinkels, waar je je moet identificeren als je naar binnen gaat. Het probleem van jongeren die met zakken vol breezers de schuifdeuren van de supers uitlopen is hiermee getackeld. Aansluitend daarop worden de sluitingstijden van horeca-gelegenheden gesteld op 02.00 uur maximaal. Dat betekent dat de avonden vroeger moeten beginnen en dat de 'stappers' er niet zoveel aan hebben om pas om half 1 's nachts naar de kroeg te gaan.
Uitgaansgelegenheden moeten ook niet meer de gelegenheid krijgen om zgn. Teenage-party's te organiseren. Feesten waarbij jongeren van 12 tot 16 jaar al voorbereid worden op het uitgaansleven, weliswaar nog zonder alcohol, maar toch....!
Pas ook het onderwijs aan en doe iets aan de twee grootste veroorzakers van voortijdig schoolverlaten. Zorg er dus allereerst voor dat het onderwijs aantrekkelijker wordt en meer appelleert aan de leefwereld van de jongeren, dus meer met ICT, maak het flitsender en sneller. en kijk daarbij nog eens kritisch naar de inhoud van alle vakken. Maak de school ook huiswerkvrij. Als de leerlingen naar huis gaan, en dat mag dan best een uurtje later, dan is de aandacht voor school thuis niet meer nodig. Huiswerkvrije scholen bestaan en laten zien dat het heel wat oplevert, terwijl de nodige thuisproblemen ("heb je je huiswerk al af?") worden voorkomen.
Ik kan zo nog wel tien maatregelen bedenken, niet zo moeilijk trouwens, want veel van deze oplossingen worden volgens mij wekelijks door allerlei mensen bedacht, al of niet aan de borreltafel. Helaas worden deze mensen niet gehoord, vaak al vanuit de Haagse arrogantie dat "als je niet hebt gestudeerd, je ook niets te melden hebt". Vooruit, nog eentje dan, op de valreep:
Ooit hebben we met elkaar vastgesteld dat jongeren tot 23 jaar een startkwalificatie op zak moet hebben als hij of zij stopt met de studie. Die startkwalificatie houdt in een afgeronde Havo- of VWO opleiding of MBO niveau 2 opleiding. Zonder startkwalificatie wordt je niet geacht kans te hebben op duurzaam werk. Doelstelling van het Ministerie van OCW is om voortijdig schoolverlaters terug te helpen in de schoolbanken om toch die startkwalificatie te behalen. Dat lukt in veel gevallen niet, omdat ook de ouders de grip op de jongeren hebben verloren. Waarom worden er voor jongeren met schoolproblemen geen scholen opgericht die allerlei vormen van onderwijs intern geven, naar voorbeeld van de kostscholen van vroeger. Maandagmorgen naar school en vrijdag aan het eind van de dag weer naar huis. Natuurlijk moet de overheid hier forse investeringen voor plegen, maar deze investeringen wegen zeker op tegen de maatschappelijke kosten die de samenleving moet opbrengen voor jongeren die zonder kansen op de arbeidsmarkt betreden.
In uw thuisbeschouwingen kunt u vast nog wel meer van dit soort maatregelen bedenken. Stuur ze op naar kamerleden van bijvoorbeeld de PvdA (even googelen en u vindt ze) en misschien vindt u uw eigen idee later terug in wet-en regelgeving. Zo moeilijk is het toch niet?

Tot de volgende beschouwing,

de Secretaris

Bezuinigingstip voor Rutte cs

2010-10-17T17:22:00.004+02:00

Nou er toch een regering zit van liberale snit, overigens een regering waar ik weinig goeds van verwacht, ben ik wel zo opportunistisch om van de gelegenheid gebruik te maken hier en daar voorstellen te doen om enige overheidbemoeienis weg te snoeien. Laat ik maar beginnen met het onderwijs. De administratieve lasten voor groepsleerkrachten onder druk van de onderwijsinspectie hebben onaanvaardbare proporties aangenomen. Leerkrachten zijn verplicht tot het maken van een groepsplan en een weekplan. Daarnaast voor een aantal individuele kinderen nog handelingsplannen en dan ook nog eens per vak. Voorts moeten de uitslagen van toetsen worden ingevoerd in de computer en dan is het maar afwachten of de inspecteur de administratie wel op orde vindt. Het is in deze tijd helaas vaak belangrijker dat alles op papier klopt, dan dat er werkelijk wordt gelet op de kwaliteit van het onderwijs. Voor de inspecteur is het voldoende om te weten dat een school bij rekenen bijvoorbeeld gebruik maakt van de methode 'Rekenrijk', omdat deze methode voldoet aan de kerndoelen. Of alle leerkrachten ook daadwerkelijk de methode gebruiken zoals ze bedoeld is, maakt dan weer niet uit (is ook lastig controleerbaar). Inmiddels heeft de oude ministerraad begin dit jaar ingestemd met het wetsvoorstel 'Referentieniveaus taal en rekenen' die in het schooljaar 2010/2011 van start gaat. Uiteraard via een geleidelijke invoering om de werkdruk voor de leerkrachten niet onnodig te verhogen, maar wel meetellend voor de verwijzing naar het voortgezet onderwijs. De bedoelingen met deze referentieniveaus zijn ongetwijfeld goed en tal van geleerden die niets anders te doen hadden, in ieder geval niets beters, hebben zich er over gebogen, maar de vraag: "welk probleem lossen we hiermee op" staat in dit geval kaarsrecht overeind.
We kennen toch al het Cito-leerlingvolgsysteem en we kennen toch al de Cito-eindtoets? Maak deze verplicht voor alle basisscholen, net als in het voortgezet onderwijs het Centraal Eindexamen landelijk verplicht is, doe datzelfde met het leerlingvolgsysteem en we hebben een sluitend systeem van niveaubepaling van alle kinderen in het basisonderwijs.
Zorg ervoor dat die toetsen allemaal digitaal kunnen worden gemaakt, gescoord en genormeerd naar de verschillende schoolniveaus (zwak, voldoende en goed presterende scholen) en laat de scholen alstublieft zelf bepalen op welke wijze ze de stempel zwak willen ontlopen. Scholen die twee jaar achter elkaar het stempel zwak krijgen, middels een doorsnede van de eindtoetscores, krijgen een officiële waarschuwing en opnieuw twee jaar de tijd om zich te verbeteren.
In dit mooie systeem hebben we de onderwijsinspectie en hun eeuwige gezeur, muggenzifterij, afgaan op de papieren kwaliteit van het onderwijs en administratieve voorschriften niet meer nodig. Afschaffen dus. Tegen de totale bezuiniging van 18 miljard zal het opheffen van dit overbodige overheidscontrole-orgaan slechts een druppel op de gloeiende plaat zijn, maar voor leerkrachten zal dit zeer motiverend werken en dat alleen zal aanmerkelijke verhogend werken op de kwaliteit van het onderwijs.

Laat deze beschouwing rustig op u inwerken en tot de volgende.

de Secretaris

De geheime plannen van Geert

2010-10-03T21:14:00.003+02:00

Geweldig zoals Geert het spelletje speelt. Van mijn grote vriend Martin, belangrijk in de partij, weet ik alle ins-en-outs van Geert en ik moet zeggen....ik ben onder de indruk. Iedereen die denkt dat Geert nu zijn zin heeft, slaat de plank behoorlijk mis. Hij is net begonnen. Als dit Kabinet behoorlijk op dreef is, dan trekt Geert de stekker eruit met het verwijt dat de 'partners' niet genoeg durven door te pakken. Dat gaat natuurlijk gepaard met stevige woorden die de gewone man wil horen en bij de eerstvolgende verkiezingen wordt Geert de grootste. En dan, dan gaat Geert helemaal los. Martin liet me een blauwdruk zien van de geheime plannen van Geert onder de voorwaarde dat ik er niets over naar buiten zou brengen. Maar ja, daar stoor ik me natuurlijk niet aan, vrijheid van meningsuiting niet waar! Zou Geert toch ook vinden?
Pas als Geert aan de macht is, wordt Nederland namelijk echt teruggegeven aan de hardwerkende Nederlander, aan mij dus en aan jou, beste lezer. Ik zal een paar van Geerts plannetjes openbaren en eerlijk waar: ik sta te juichen en ik denk dat jij dat ook zult gaan doen. Let op! Om de doorstroming in het verkeer te bevorderen gaat de maximumsnelheid omhoog naar 160 km per uur. Voor mensen die lange afstanden moeten rijden een waar genot. Ik ben voor. De hypotheekrente blijft niet alleen bestaan, nee Geert doet meer! Banken worden ook verplicht om de laagste rente in rekening te brengen met een maximum opslag van 0,5 %. Opnieuw een traktatie voor mij, als woningbezitter, maar ook goed voor de starters. Nagenoeg geniaal is het idee om, naast de boerka's, ook pet plus capuchon te verbieden. Knap gevonden hoor, 't is ook geen gezicht zo'n kop verborgen onder pet en capuchon. Het wordt voortaan kiezen voor de opgeschoten jeugd.
Gesponsord door een aantal rijke Chinezen wordt er een muur om Nederland gebouwd met slechts vijf toegangspoorten. Goed voor de werkgelegenheid en een verdere beperking van de instroom van vreemdelingen. Uiteraard wordt de muur voorzien van prikkeldraad en stroom, dat spreekt voor zich. Anders klimmen ze als apen over onze muren.
Na de aanstelling van animal-cops tijdens deze Kabinetsperiode, zal Geert zorgen voor de benoeming van 15oo colour-cops. Zij moeten iedereen 'met een kleurtje' achter de vodden aanzitten en een beetje het leven zuur maken, tenzij ze onomstotelijk kunnen bewijzen dat zij een meerwaarde vormen voor onze Nederlandse samenleving en ik zeg u: "Die eisen zijn hoog!"
Om het de colour-cops wat gemakkelijker te maken worden zonnebanken verboden, moeten zonnestudio's sluiten en worden Nederlanders verzocht om zo min mogelijk in de zon te liggen en met hun vakantiebestemming rekening te houden met de mogelijkheid dat bij terugkomst de colour-cops zich af en toe vergissen. Nederlanders die toch gebruind terugkomen van vakantie kunnen bij het boeken van een reis bij een erkend reisbureau ook een embleem krijgen met een afbeelding van een zonnig strand. Als dit op de kleding wordt gedragen weten de colour-cops dat zij te maken hebben met echte Nederlanders en lopen ze niet de kans om lastig gevallen te worden.
En? Hoe lijkt dit allemaal? Smaakt naar meer zeker hè? Ik kan u verzekeren: er is meer, maar ik wil Geert niet al het gras voor de voeten wegmaaien. Houdt de ontwikkelingen goed in de gaten en ik heb u onderhand genoeg meegegeven om eens nader met uw familie, vrienden en kennissen te beschouwen.

Tot de volgende keer,

de Secretaris

I Maximus

2010-09-19T13:36:00.004+02:00

Nog een week of 2, hooguit drie en dan kun je wel zeggen dat ik mijn doel heb bereikt: Het CDA weghalen uit het midden en er een solide rechtse partij van maken. Uiteraard had ik daarbij een mooie positie voor mij in gedachten. Hoe het spel gespeeld werd snapte ik pas goed toen ik zag hoe gemakkelijk je een gevaarlijke tegenstander kan uitschakelen door een negatief beeld van hem op te hangen. Jammer voor Wouter (best een aardige vent), maar zijn partij moest een toontje lager zingen en mijn 'met Bos ben je de klos' heeft uitstekend gewerkt. Ook JP moest weg. Maar dat moest ik sluw aanpakken. Belangrijk was dat ik hem de hemel inprees na de val van het Kabinet. Toen Van Heeswijk mij belde op die mooie avond en me vroeg wat ik vond van het doorgaan met JP als eerste man steunde ik dat voorstel uiteraard van harte. Ik wist wel dat het niets zou worden, dat we als partij klappen zouden krijgen. De mensen waren helemaal uitgekeken op JP en mijn kans zou daarna komen. Ik had daar al uitvoerig over gesproken met Henk, toen nog secretaris van het bestuur, maar in belangrijk in mijn plannen. Henk steunde me. Henk is zo mogelijk nog onbetrouwbaarder en manipulatiever dan ik, maar van een grefo wordt dat kennelijk eerder verwacht dan van een katholiek. Je snapt wel dat het zetelverlies van mijn partij me dus niet slecht uitkwam, al kon ik dat natuurlijk niet laten merken. JP stapte op, gevolgd door Peter, de partijvoorzitter. Dat ik het daarna voor het zeggen zou hebben in de partij was natuurlijk zonneklaar. Veel concurrentie had ik tenslotte niet, daar had ik wel voor gezorgd. JP en Peter vertrouwden me volkomen en zodoende kon ik mijn invloed laten gelden bij de samenstelling van de lijst. Alleen kon ik niet zo gemakkelijk van Ab af. Die heeft in de partij nog een grote naam, maar ik erger me al jaren wild aan dat arrogante semi-linkse geweten van onze partij. Met mijn meest vrome gezicht zei ik na de verkiezingen dat ons als verliezers bescheidenheid past. Natuurlijk hadden Henk en ik al nog voor de start van de onderhandelingen met Geert het hele scenario doorgesproken en heeft hij die zaken weer afgekaart met Mark. Het liep precies zoals we wilden. Het boegbeeld Cohen overspeelde al vrij snel zijn hand bij Mark, die tot Jobs 'stomme verbazing' de onderhandelingen staakte. Gelukkig was het niet al te duidelijk dat Mark het liefst met ons verder wilde. Wat dat betreft moet Mark nog veel leren. Hij wil zo graag minister-president worden dat Geert en ik vrijwel alles voor elkaar kunnen krijgen. Ik moest alleen nog de kwestie Ab regelen. Ik vind dat ik dat slim heb aangepakt door hem medeonderhandelaar te maken. Ik wist dat hij daar niet tegen zou kunnen en zijn kont tegen de krib zou gooien. Met behulp van mijn broeder-in-de-strijd Henk hebben we het probleem Klink aardig kunnen tackelen. Kathleen en Ad, de twee andere dissidenten hebben we nu al aardig aan de leiband. Overigens speelt dat probleem niet echt meer, omdat de SGP in vertrouwen al aan Piet Hein heeft laten weten een nieuw rechts Kabinet te zullen steunen.
Nu we er bijna uit zijn, kon ik niet nalaten om nog even te zuigen naar links en dan vooral naar de PvdA, door te zeggen dat ik reken op een constructieve houding van de oppositie. Daarbij trok ik natuurlijk weer mijn meest redelijke gezicht dat zoiets uitstraalde als "wie kan daar nou tegen zijn". Gaat die Job dat 's avonds op zijn eigen hakkelende wijze in P&W ook nog eens bevestigen. Nee, die zien we voorlopig niet meer terug!
Ik wil liever geen minister van Buitenlandse Zaken meer worden. Ik wil dicht in de buurt van Mark blijven. Alleen met Geert vertrouw ik het niet en bij Buitenlandse Zaken ben ik te vaak van huis. Ik wil wel zo'n nieuw combinatie-ministerie, beetje met landbouw, milieu en nog wat van die dingen. Kan ik aan de ene kant iets extra's doen voor onze achterban en aan de ander kant die linkse milieugroeperingen aan banden leggen.
Ik ben al wat kandidaten voor ministersposten aan het benaderen. Screening op competenties is van belang, maar het moeten geen al te grote ego's zijn en vooral van rechtse signatuur. De tijd om voor eens en voor altijd met links af te rekenen, buiten en vooral binnen mijn partij, is aangebroken en daar wil en zal ik goed gebruik van maken. Dat wordt mijn erfenis en tevens de kroon op mijn werk.

Was getekend: Maxime Verhagen

Ex-bestuurders verdienen het!

2010-09-05T13:53:00.003+02:00

Vooral sinds de gemeenteraadsverkiezingen in dit voorjaar liggen de ex-bestuurders onder vuur vanwege de zgn. riante wachtgeldregelingen. Kreten als 'zakkenvullers' en 'profiteurs' zijn regelmatig te horen en ook de media gooien in dit verband maar al te graag olie op het vuur. Het Dagblad van het Noorden suggereerde afgelopen zaterdag met de kop 'Miljoenen voor afgezwaaide wethouders' dat deze groep dames en heren maar al te graag hun hand op houden, zonder daar iets tegenover te stellen. 'Legaal maar omstreden' luidt een andere kop en je moet al ver in het artikel duiken om enig fatsoenlijk tegengeluid te bemerken. Weinigen troosten zich de moeite om uit te leggen hoe het nu precies zit en waarom deze wachtgeldregelingen zo 'ruimhartig' zijn. Overigens is de maximum duur van het wachtgeld voor het overgrote deel van de voormalige politieke bestuurders teruggebracht van 6 naar 4 jaar. Het beeldvorming rond de wachtgeldregelingen van ex-bestuurders wordt m.i. negatief gekleurd door de uitwassen die breed worden uitgemeten in de pers. Deze wordt vnl. veroorzaakt doordat er een minimum wachtgeldduur bestaat van 2 jaar, waardoor een politicus die na enkele maanden, al of niet noodgedwongen (vertrekreden speelt geen rol in de wachtgeldregeling) afstand moet doen van zijn bestuurdersbaantje en elk geval 2 jaar kan genieten van de uitkering. Zelf Philomena Bijlhout die voor de LPF slechts enkele uren als staatssecretaris werkzaam was geweest ontving vervolgens nog ruim 2 jaar wachtgeld onder het vorige regime.

Ik ben voor een ruimharige regeling voor ex-politici. Er is geen baan die zo riskant is als die van politiek bestuurder. Je bent namelijk niet alleen afhankelijk van je eigen kwaliteiten, maar ook en misschien nog wel meer van de luimen van de raad of je eigen fractie. Het zijn niet alleen de zwakke wethouders die het veld moeten ruimen, ook goede en misschien wel te goede wethouders worden sinds de invoering van het dualisme te snel de wacht aangezegd. Een onderzoek uit 2008 weest uit dat ex-wethouders moeilijk aan de bak komen na hun bestuurlijke carrière. Zeker waar het wethouders betreft uit middelgrote en kleinere gemeenten. Verder is er vrijwel geen baan te vinden waarin je zoveel uren moet maken als wethouder. Vergaderen, inspraakavonden, dossiers lezen, spreekuur en wat dies meer zij, zorgen ervoor dat werkweken van meer dan 70 uur geen uitzondering zijn.
Als je je maatschappelijke carrière inruilt voor een politieke dan moet je veelal in de salarissfeer een veer laten, maar uit idealisme om iets te betekenen voor de inwoners van je gemeente of land is dat meestal niet zo'n probleem. Veel mensen hebben dat er graag voor over. Wat de kandidaten onzeker en ongerust maakt is de onzekerheid over de toekomst. De politiek biedt namelijk geen enkele zekerheid.

Die onzekerheid over de toekomst mag van mij derhalve best een goede compensatie hebben en daarom ben ik van mening dat een wachtgeldregeling die tegemoetkomt aan bestuurders die de zekerheid van een bestaan bij de overheid of in het bedrijfsleven inruilen voor de onzekerheid van de politiek best heel genereus mag zijn.
Het gehuil over die zgn. 'riante' wachtgeldregeling is mijns inziens dus ook te gemakkelijk en zeer ongepast.

Tot de volgende beschouwing,

de Secretaris

Boekbeschouwing: De Superpromotor

2010-08-17T11:48:00.003+02:00

Zoals gewoonlijk de vakantie deels nuttig gemaakt door een boek te lezen dat rechtstreeks of zijdelings te maken heeft met mijn werk. Deze keer was het 'De Superpromotor' door Rijn Vogelaar. Rijn is algemeen directeur van Blauw Research en gespecialiseerd in klantrelaties, aanbevelingsgedrag en social networking.
Het interessante aan dit boek is dat Rijn duidelijk maakt dat organisaties, waartoe ik gemakshalve ook maar alle bedrijven reken, zich vooral bezig houden met de 'klagende klanten, zeurende journalisten, ontevreden medewerkers of gefrustreerde burgers'. Net als in het onderwijs, waar leerlingen vooral horen wat ze niet goed doen, richten organisaties zich vooral op zaken die mis gaan. Er is een hele industrie ontstaan rond kwaliteitsystemen en verbeterprogramma's, allemaal om het de klagers naar de zin te maken.
"Niet doen!" zegt de auteur, "maak het podium vrij voor de enthousiastelingen, de superpromotors". Een superpromotor is een enthousiasteling die zijn enthousiasme deelt of uitdraagt en anderen hiermee beïnvloedt. Dit in tegenstelling tot de antipromotor die uitgesproken negatief is en daarmee maar al te graag zijn omgeving beïnvloedt, waarmee hij zich kan ontwikkelen tot een geduchte vijand.
Haarfijn legt Vogelaar in zijn boek uit waarom bedrijven zich moeten richten op de superpromoter, waarbij hij uitvoerig verschillende werkwijzen aan de hand doet om deze superpromotors op te sporen en actief in te zetten ten faveure van de eigen organisatie. Daarbij wordt ingegaan op diverse methodieken om enthousiasme te meten. Rijn laat zien hoe makkelijk superpromotors hun wervende activiteiten in kunnen zetten in verschillende sociale netwerken die mede ons tijdsbeeld bepalen. Rijn raadt de bedrijven aan niet te sturen op klant(on)tevredenheid, maar zich meer te richten op enthousiasme en het daaraan gekoppelde aanbevelingsgedrag. Sturen op superpromotors dus, waarbij die superpromotors dienen als 'generatoren voor omzetgroei, bewaker van de ziel, ziener, energiebron, kritische vriend en als kostenbesparing.
In een van de laatste hoofdstukken introduceert de schrijver 'Odilia' "een praktisch model om relevante superpromotors te leren kennen en hen te assisteren bij het beïnvloeden van hun omgeving.
In de visie van Rijn moeten organisaties ophouden met de overconcentratie op ontevreden klanten maar moeten zijn ontdekken wie hun superpromotors zijn en naar ze luisteren. Organisaties die dit doen en dan ook nog de juiste acties ondernemen, hebben de kans om een flinke voorsprong te nemen op de concurrentie.
Een makkelijk te lezen boekje dat een must is voor directies en marketingafdelingen van organisaties die radicaal willen breken met de manier waarop klanten tot dusver worden benaderd.

Het boek is uitgegeven bij Van Duuren Media B.V.in Culemborg.

Ik wens u veel leesplezier,

De secretaris

Zaakje voor de formateurs

2010-07-08T22:08:00.004+02:00

Op de valreep moet ik uiteraard nog even aandacht schenken aan de lopende formatiepogingen. Dat het CDA niet in de regering zal komen is pure winst. Verder lijkt Paars plus alleen maar te kunnen lukken als partijen veel kwesties over laten aan de Kamer. Onder het mom van een simpel regeerakkoord op 1 A4-tje laten de linkse partijen, waar ik gemakshalve ook maar even D66 toe reken, zich mooi in de luren leggen door de VVD. Die kan er namelijk veel 'rechtse' zaken in de Kamer doorheen jassen, omdat er regelmatig een rechtse meerderheid te vormen zal zijn met PVV en CDA, terwijl links telkens het nakijken zal hebben over de voor hen belangrijke zaken. Nieuwe verkiezingen lijken me de enige goede oplossing en dan maar hopen dat niet alleen de PVV daar garen bij spint. Mocht het toch nog tot een werkbare coalitie leiden, dan hoop ik dat Pechtold het oorspronkelijke gedachtengoed van zijn partij, de bestuurlijke vernieuwing, niet vergeten is. Toen in 2002 het dualisme bij de lagere overheden (provincie en gemeente) werd ingevoerd, werd als voorbeeld de situatie in de Tweede Kamer aangehaald. Ministers maken daar tenslotte ook geen deel uit van het parlement. Ik wil het nu niet hebben over de uitwassen die het dualisme in veel gemeenten heeft voortgebracht, maar wel over een los eindje dat nog rondzwerft, nl de positie van de burgemeester. Waar de grootste partij over het algemeen de premier levert, vindt op lokaal niveau iets heel anders plaats. De burgemeester wordt voorgedragen door de raad en door de Kroon benoemd. Het lijkt mij wenselijk dat hier ook de landelijke situatie wordt doorgetrokken. Na de gemeenteraadsverkiezingen komt er een coalitie, waarbij de grootste partij in het college de burgemeester levert. Die heeft dus ook een zittingsperiode van 4 jaar. Het levert een steviger bijdrage aan de lokale democratie.
Een coalitie wil graag een programma uitvoeren en het is logisch dat de burgemeester symbool staat voor de uitvoering daarvan. Ik zou het ook vanzelfsprekend vinden dat de positie van de gemeentesecretaris wordt ingevuld door een vertrouweling van de burgemeester. De kwaliteit van de samenwerking binnen het duo burgemeester/secretaris is veelal bepalend voor de kwaliteit van de verbinding tussen het politieke bestuur en het ambtelijk apparaat. Steeds vaker sneuvelen gemeentesecretarissen op het feit dat ze met de (nieuwe) burgemeester niet door één deur kunnen. Een oud gezegde is dat een goede secretaris 'sneuvelbereid' moet zijn, maar dat is niet gemakkelijk met een hypotheek en studerende kinderen.
Het zou goed zijn als de formateurs aan deze kwestie ook eens de nodige aandacht zouden schenken.

Tot in september,

de Secretaris

Schaam je, FNV

2010-06-28T22:17:00.002+02:00

Werkgevers en werknemers in de SER hebben een zgn Pensioenakkoord gesloten. Belangrijkste punt is natuurlijk de verhoging van de AOW/pensioenleeftijd naar 66 jaar met de afspraak om t.z.t. te bekijken of er nog een jaartje bij moet. Ik heb hier al eerder betoogd dat er een addertje onder het gras zit, een forse adder zelfs in de vorm van een gelijkblijvende premie en een mogelijke wisselende pensioenuitkering. De FNV leden werden geraadpleegd en konden in een referendum aangeven of dit akkoord hun instemming had. In de oproep daartoe die bij de leden in de bus was gevallen werd echter met geen woord gerept over de mogelijkheid dat de pensioenuitkering afhankelijk zou worden van het beleggingsresultaat. Er werd alleen gerept van een 'gelijkblijvende' premie. Dit is volksverlakkerij pur sang en een vakbond die zegt op te komen voor de belangen van de werknemers onwaardig. Uiterlijk in 2012 komt men met nieuwe pensioencontracten en ik raad iedereen die zijn pensioen lief heeft aan, de ontwikkelingen zorgvuldig te (blijven) volgen.
Ook een omissie in de overeenkomst is m.i. dat er niet meer wordt gerept van het maken van een uitzondering voor de 'zware' beroepen. Ook in dit geval hebben de vakbonden hun huig naar de werkgeverswind laten hangen. Een treurige zaak en dat roept maar eens te meer de vraag op of de vakbonden die nog maar slechts 20 % van de werknemers aan zich gebonden weten, wel de goede instituten zijn om over de belangen van de werknemers te praten.
Erg fraai is het in elk geval allemaal niet.

De secretaris komt in september weer terug. Ik wens u een goede zomervakantie.

de Secretaris

2 ideeën voor de prullebak

2010-05-27T21:07:00.002+02:00

Niet alleen de politiek geïnteresseerden vinden de verkiezingstijd een hoogtepunt, ook de creatievelingen kunnen hun geluk niet op. In de hoop dat ze een vooraanstaande rol kunnen spelen tijdens de debatten en misschien zelfs bij de coalitiebesprekingen strooien ze het ene idee na het andere over ons uit. Over het algemeen laat ik die gedachtenspinsels maar voor wat ze zijn, omdat over het algemeen ieder weldenkend mens ze net zo snel vergeet als ze zijn gedropt.
Dat ik deze keer een uitzondering maak en twee ideeën wil bespreken, komt omdat deze kronkels voortkomen uit de gekrochten van ogenschijnlijk eerbiedwaardige organisaties.
Laat ik maar eens beginnen met het onzinnige idee van de Onderwijsraad om driejarigen naar de basisschool te sturen, weliswaar vrijwillig zoals nu de vierjarigen, maar toch.....
Als argument wordt gebruikt dat de de kwaliteit van het gebodene op de kinderopvang en in de peuterspeelzaal te wensen overlaat. Op de basisschool zijn goed opgeleide leraren aanwezig die voor een kwalitatief sterk aanbod kunnen zorgen. Uiteraard moet alles speels gebeuren en is het niet de bedoeling dat de arme schapen in bankjes moeten zitten met de armen over elkaar. Uiteraard moet de lerarenopleiding ook op de schop en moet er een specialisatie komen voor het 'Jonge Kind'. Basisscholen moeten met een samenhangend aanbod komen voor 3, 4 en 5 jarigen.
Er zijn niet nader genoemde incidentele invoeringskosten en structureel kost dit wangedrocht 125 miljoen per jaar. Ik neem maar gemakshalve aan dat de aanloopkosten o.a. bijscholing van de huidige leerkrachten bevat, de aanschaf van educatief materiaal en de bouw van extra lokalen. Desgevraagd zei Fons van Wieringen, voorzitter van het zichzelf overbodig gemaakte adviesorgaan, dat de leerkrachten ook wel een aantal ochtenden naar de peuterspeelzaal zou kunnen gaan. De beste man denkt zeker dat de achterblijvende kleuters zich gedurende die tijden prima zelf kunnen vermaken. Mijn inschatting is overigens dat de aanloopkosten wel eens de pan uit zouden kunnen rijzen, alleen door de hoge (aan-)bouwkosten. Je vraagt je af waarom men niet op het idee komt om de opleidingen voor peuterspeelzaalleidster op te krikken tot HBO niveau. Lijkt mij een goedkopere en voor de hand liggender oplossing. Tenslotte gaan ook jongere kinderen naar kinderopvang en peuterspeelzaal. Is hun wel en wee dan niet zo interessant of is de volgende stap dat de basisschool over 20 jaar al na de wieg begint?

Het lijkt erop dat wergevers en werknemers in de SER een AOW akkoord gaan bereiken waarbij de AOW en pensioenleeftijd naar 66 jaar gaat in 2020 en dat vervolgens elke vijf jaar wordt bekeken of er nog een verdere leeftijdsverhoging noodzakelijk is. De discussie zal zich in de komende weken wel toespitsen op die verhoging tot 66 jaar. Zoals de details nu langzamerhand naar buiten druppelen zit er echter een forse adder onder het gras van dit mooie gezamenlijke plan. De pensioenuitkeringen, zo staat ergens geschreven, zijn voortaan afhankelijk van het beleggingsresultaat. Op deze manier veramerikaniseren we dus opnieuw en verder onze samenleving. Alsof men niet kijkt naar de overkant van de plas om te zien hoe het daar vaak misgaat met de pensioenfondsen. Alsof men overal in de wereld niet jaloers is op ons pensioenstelsel. Wat is er dan precies aan de hand volgens de uitgelekte plannen? Op dit moment moeten de pensioenfondsen een dekkingsgraad hebben van 105 %. Als zij onder die grens duiken, moeten ze een herstelplan indienen bij DNB om de dekkingsgraad te verhogen. Zoals het er nu naar uitziet klemt die dekkingsgraad straks minder, omdat de pensioenuitkeringen omlaag mogen als de beleggingsresultaten tegenvallen. De pensioengerechtigden zullen voortaan volatile inkomsten hebben. Een eerste stap op weg naar een afscheid van het zgn. omslagstelsel. Als dit onzalige idee ook opduikt in de definitieve overeenkomst kunnen we constateren dat de werknemers zich een behoorlijk oor aan hebben laten naaien en moeten we maar hopen dat de politiek door het rookgordijn van de AOW-eeftijd heenkijkt en de pijlen gaat richten op datgeven waar het hier werkelijk om gaat: Een waarschijnlijk expres klein geschreven, maar o zo gevaarlijk onderdeel van het SER akkoord.

Tot de volgende beschouwing,

de Secretaris

Onderwijs dat niet past.

2010-05-15T20:06:00.005+02:00

Weer Samen Naar School (WSNS) is een project met als doel kinderen, die extra zorg en begeleiding nodig hebben, zoveel mogelijk op een reguliere basisschool te houden. Het betreft voornamelijk om leerlingen die moeite hebben met leren of die gedragsproblemen hebben. Dit zijn bijvoorbeeld leerlingen met ADHD, dyslexie of bepaalde vormen van autisme. Zo startte dit ambitieuze project in 1991. Met de invoering van WSNS werd in 1998 ook een streep gezet door een deel van het speciaal onderwijs (LOM en MLK). Vanuit de (nieuwe) sbo (speciaal basisonderwijs) school moest voortaan de expertise komen voor de kinderen die extra begeleiding nodig hadden. Een mooi en ook idealistisch project zou je zo zeggen: Kinderen met een min of meer ernstige gedrags- of leerprobleem behoefden niet meer van de reguliere school af naar het speciaal onderwijs, maar konden voortaan in "hun eigen" omgeving worden opgevangen en begeleid. Wat is nu het resultaat als we bijna 20 jaar later de stand opmaken?
Tot een kwart van de leerlingen in het regulier basisonderwijs komt in aanmerking voor een aangepast programma. In een gemiddelde klas van 25 leerlingen gaat het dus om 5 à 6 leerlingen en zeker een tweetal daarvan heeft gedragsproblemen als ADHD of PDD-NOS. De overigen hebben behoorlijke lees-, taal- of rekenproblemen. Deze leerlingen werden voor 1998 verwezen naar de LOM- of MLK-school. Nu niet . De leerkracht, met niet meer dan PABO in zijn achterzak, wordt nu geacht de specialist te zijn die voor deze groep kinderen een programma op maat schrijft (handelingsplan) en het vervolgens zelf gaat uitvoeren.
In theorie klopt dit verhaal en ziet het er aardig uit. De praktijk laat echter iets heel anders zien.
De leerkracht is niet toegerust voor de begeleiding van kinderen die veel extra aandacht nodig hebben en die kinderen vergen zoveel aandacht van de leerkracht, vooral kinderen met gedragsproblemen, dat de overige kinderen in de groep regelmatig aandacht te kort komen. Het is het dus allemaal net niet. Kinderen die extra aandacht en deskundige begeleiding nodig hebben, krijgen die aandacht wel maar de noodzakelijke begeleiding niet of mondjesmaat en de 'gewone en gemiddelde' kinderen leiden onder het feit dat de een kleine groep kinderen de meeste tijd van de leerkracht opeist. Je zou gerust kunnen zeggen dat hier de Wet van Pareto van toepassing is: de leerkracht steekt 80 % van zijn tijd in 20 % van de kinderen. Beide groepen kinderen komen dus te kort op de basisschool. Gevolgen op langere termijn zijn evident. De groep 'probleemkinderen' worden niet adequaat geholpen en nemen hun inmiddels gegroeide problemen mee naar het voortgezet onderwijs, waar ze veelal terecht komen in de spelonken van het vmbo alwaar ze worden ondergebracht in de basisberoepsgerichte leerweg. Een 'opleiding' die je ook zonder diploma af kunt sluiten en die toegang geeft tot niveau 1 van het MBO. Op de vmbo kan men weinig meer doen aan de problemen van die kinderen, omdat de basis al niet goed is gelegd. Gevolg is dat een groot aantal van deze jongeren opgroeit met een weinig hoopvolle toekomst. De groep met niet of onvoldoende behandelde gedragsproblemen zijn de jongeren die in en vanaf de puberteit voor grotere problemen kunnen zorgen in het sociale verkeer. De uitzichtsloosheid van deze groeiende groep en de toenemende problematiek zorgen voor een grote toename van de maatschappelijke kosten. Enerzijds door de groei van de WSW bedrijven, anderzijds door het oplopend aantal kleine en geweldsdelicten. Het zou goed zijn te onderzoeken of de delictplegers inderdaad jongeren zijn die op de basisschool al gesignaleerd zijn voor een speciale behandeling.
Dat de middengroep kinderen aandacht te kort komt sinds de samensmelting van LOM en MLK in de sbo school en de daarmee gepaard gaande financiering die geen recht doet aan de zorg die de probleemkinderen verdienen en nodig hebben, zal in enkele gevallen ertoe leiden dat die 'gemiddelde' kinderen gaan onderpresteren. Grotere zorg is er echter voor nog een groep kinderen die extra aandacht nodig heeft, nl. de hoogbegaafden Dat deze kinderen mede leiden onder het gebrek aan aandacht dat de groepsleerkracht ze kan geven, blijkt mede uit het feit dat overal in het land de Leonardo klassen in het basisonderwijs als paddestoelen uit de grond schieten. Initiatieven die vaak mede worden toegejuicht door de overheid. Dat dit afbreuk doet aan Weer Samen Naar School schijnt niemand te deren. Het wordt echter nog erger.
Met ingang van 1 augustus 2012 wordt in Nederland het Passend Onderwijs ingevoerd. De overheid verplicht vanaf die datum de gewone scholen (reguliere scholen) om een passend onderwijsaanbod aan te bieden voor kinderen met een beperking, leer- of ontwikkelings-problemen, een stoornis of een ziekte. Passend onderwijs wordt gezien als een grote onderwijsvernieuwing. Ik durf de stelling aan dat het een drama wordt, omdat met de invoering van dit onderwijs geen enkel kind recht wordt gedaan en er alleen maar verliezers zullen zijn.
Het wordt onderwijs dat absoluut niet past.

Een sombere maar realistische beschouwing, helaas.

de Secretaris

Henk en Ingrid

2010-04-23T21:12:00.002+02:00

Nou weten we het dus: Henk en Ingrid zijn de pijlers van de samenleving, de gewone burgers waar ons land er zoveel van heeft. Een van hen werkt fulltime, de ander parttime en er lopen ook nog twee koters rond. Voor hen doet Geert het dus allemaal. Hij beschermt hun hypotheek (-renteaftrek)en ze hoeven ook niet langer door te werken. Henk en Ingrid staan bij Geert symbool voor de hardwerkende Nederlander die zich ergert aan de 'politieke spelletjes' in Den Haag en aan de yuppenverheerlijking in de grachtengordel. Geert heeft in één ding gelijk: Henk en Ingrid zijn de politiek en het kennelijk bijbehorende gehakketak op elkaar spuugzat. Henk en Ingrid willen met rust gelaten worden, werken ijverig en betalen trouw hun belasting. Ze hebben een caravan op de Veluwe of aan de kust, doen ook graag een allinclusiveje in Turkije, geloven alles wat in de Telegraaf staat en staan soms midden in de nacht op voor de Formule I. Geert slaat de plank echter volkomen mis als hij denkt dat Henk en Ingrid massaal op hem gaan stemmen. Hij onderschat ze volkomen, maar Henk en Ingrid zijn niet dom. Henk en Ingrid krijgen Geert zo langzamerhand wel een beetje door. Henk en Ingrid mogen dan wel niet weten wat one-issue partij betekent, ze worden wel ontzettend moe van Geert en zijn onophoudelijke gevit op de medelanders. Ze snappen inmiddels wel dat Geert verder geen ideeën heeft. Geert heeft niet voor niets gewacht tot alle andere partijen hun verkiezingsprogramma af hadden. Met een beetje knippen en plakken kwam Geert een heel eind. Henk en Ingrid houden er ook niet van om door Geert zo in het zonnetje gezet te worden. Henk en Ingrid willen mensen aan het roer die vertrouwen wekken, die uitstralen dat het allemaal wel goed komt. En dat vertrouwen hebben ze niet in Geert. Nee, Henk en Ingrid willen vast en zeker Job in het Torentje. Gelukkig maar! Leve alle Henk en Ingrids in Nederland.

Zijn wij niet allemaal een beetje Henk en Ingrid?

Tot de volgende beschouwing,
de Secretaris

Een gemiste kans

2010-04-11T17:56:00.002+02:00

Het verkiezingsprogramma van de PvdA kan rustig beschouwd worden als een gemiste kans. Er spreekt geen ambitie uit, heeft helaas een hoog bla, bla gehalte en biedt nauwelijks smart geformuleerde doelstellingen. Nog erger is dat het programma een visie mist op de wijze waarop men vorm wil geven aan de toekomst van ons land. Ik zal achtereenvolgens de paragrafen uit hoofdstuk 2 doorlopen, omdat dit het hoofdstuk is waarin de PvdA haar (amendeerbare) voorstellen doet. Over onderwijs maakt de PvdA helaas verkeerde keuzes of onvolledige keuzes. Zo wordt benoemd dat het niveau van de lerarenopleidingen omhoog moet door het verhogen van de in- en uitstroomeisen. Echter is dat niet het enige probleem en waarschijnlijk zelfs niet het grootste. De inrichting van de lerarenopleiding en de kwaliteit van de leraren aldaar laat vaak zeer te wensen over. Daar wordt helaas niet over gesproken.
Het is goed dat de mogelijkheden voor kinderen bij de overgang van basis naar middelbare school worden vergroot en dat het stapelen weer terug gaat komen. We kennen tenslotte allemaal het fenomeen van laatbloeiers, die in het huidige systeem hun talenten niet meer kunnen ontplooien. Nergens wordt in de onderwijsparagraaf gesproken over het terugdringen van de bureaucratische lasten waar de leerkrachten onder gebukt gaan. Een gemiste kans.
Zeer zwakke scholen die zich niet verbeteren moeten dicht is wel een te gemakkelijke oplossing die voor die schoolgemeenschap grote maatschappelijke gevolgen kan hebben. Het verplicht vervangen van directie en leerkrachten is een hier voor de hand liggender oplossing.
Het zou ook een goed idee geweest zijn om nieuwe opleidingen aan ROC's en Hogescholen aan een strengere keuring te onderwerpen. In een poging om meer leerlingen te werven komen er jaarlijks nieuwe opleidingen bij en het zijn er nu zoveel, dat scholieren die voor een studiekeuze staan door de bomen het bos niet meer zien. De keuring zou zich niet alleen moeten richten op de opzet en de kwaliteit van de nieuwe opleiding, maar meer nog op de relevantie in relatie tot datgene wat de maatschappij nodig heeft. Nergens wordt in deze paragraaf gesproken over een nieuwe wijze van financiering van het onderwijs. Zolang de financiering gebaseerd is op het aantal leerlingen op die school, zullen scholen elkaar 'doodconcurreren' met het voeren van gelikte campagnes waar weer veel geld dat bestemd is voor onderwijs in gaat zitten.
Het is jammer dat in het gedeelte over Werk en Inkomen de PvdA er niet voor kiest voor de maatregel om gedurende vijf jaar de lonen niet te verhogen. Niet alleen weten werkgevers en werknemers waar ze aan toe zijn, onderzoek door gerenommeerde economen heeft uitgewezen dat dit voldoende oplevert om de tekorten van de overheid weer op nul te zetten en dat daardoor draconische bezuinigingen niet noodzakelijk zijn. Ook de PvdA doet een greep uit de voorstellen van de werkgroepen 'heroverweging' en voegt daar niets oorspronkelijks aan toe.
Goed is dat alle regelingen rond de participatie van arbeidsgehandicapten worden gestroomlijnd en hopelijk teruggebracht tot één begrijpelijke regeling. De verplichting om bij aanbesteding door rijk en gemeenten 5% van het personeel moet bestaan uit deze arbeidsgehandicapten leidt weer tot meer bureaucratie en extra handhaving. Beter ware het geweest als men in Europa had gepleit voor aanpassing van de aanbestedingsregels. Het drempelbedrag voor Europese aanbesteding ligt nu net boven de 200.000 euro en dat is veel te laat. Tot een half miljoen zouden overheden niet europees behoeven aan te besteden, op voorwaarde dat door de beperkte offerteaanvraag de regionale economie en werkgelegenheid wordt gestimuleerd. De paragraaf "Arbeid en Zorg" ziet er goed uit en verdient waardering. De PvdA had het stukje over flexwerker net zo makkelijk weg kunnen laten, er staat niets bijzonders in. Waarom niet voorgesteld om een goed pensioenfonds voor ZZP-ers en flexwerkers op te zetten, waarbij aansluiting verplicht is. Dat zorgt ervoor dat de maatschappij later niet voor grote kosten komt te staan en is tevens van invloed op deze premies die vaak verdisconteerd worden in de gouden handdruk bij een vertrekregeling. In dit concept-programma mag je, als je ZZP-er wordt nog enige tijd bij je oude pensioenfonds blijven. Een speciaal pensioenfonds voor deze doelgroep waarnaara het oude pensioenfonds de aanspraken moet overdragen zou veel beter zijn.
Inzake de schuldhulpverlening wordt bepaald dat misleidende kredietreclames worden verboden. In dit geval zou het wenselijk zijn om ook de kredietverstrekkingen zelf aan nadere regels te binden, zodat mensen niet verder kunnen springen dan hun financiële polsstok lang is.
Bij de paragraaf over de bancair sector had ik graag gezien dat de overheid een bank had opgericht, of aangewezen (tenslotte is de overheid eigenaar van banken) die de particuliere spaarders een normale hypotheek en/of spaarrente, maar bovenal zekerheid biedt en dus een bank die zich niet te buiten gaat aan speculatief gedrag op welke markt dan ook.
Een eerlijker belasting voor het gebruik van de auto is toe te juichen, maar als dat ook gebeurt naar milieubelasting, plaats en tijd kan dit niet worden opgevat als een serieus plan. Met het laten betalen naar de mate waarin het milieu belast wordt treft de PvdA met name de zwakkeren in de samenleving. Deze groep mensen bezit over het algemeen de oude(re) auto die nog niet voldoet aan de strengere milieunormen. Dat is toch iets dat de partij niet zou moeten willen. Daarnaast leidt belasting op genoemde drie punten tot meer bureaucratie en hoge investeringen. Waarom niet gewoon betalen op basis van het aantal gereden kilometers, meteen mee te nemen met de jaarlijkse APK keuring en vooraf in termijnen te betalen analoog aan bijvoorbeeld de energienota.
Paragraaf over de ruimtelijke ordening is volkomen overbodig, want de provincie heeft op basis van het feit dat zij de bestemmingplannen moet goedkeuren al voldoende middelen in handen om de ongebreidelde groei aan industrieterreinen aan banden te leggen.
Als er nu een sector is waar fors op te bezuinigen is, dan is het wel de zorg. In het programma van de PvdA is hier echter niet over te lezen. Ook hier niets van een structuurwijziging, niets vernieuwends en geen visie op hoe de zorgstructuur er in de toekomst uit moet komen te zien.
Laat ik maar eens twee voorbeelden geven van zinloos geld uitgeven en waarna ik kom met de, door mij al eerder gepresenteerde, oplossing.
In een ziekenhuis werken een aantal artsen in een Maatschap. Mede het aantal patiënten dat door hen wordt ontvangen bepaalt hun inkomen. Ik ken een aantal van die artsen in diverse ziekenhuizen en zij beamen dat zij wel tegen patiënten zeggen: 'Ik wil u over een half jaar weer zien', terwijl die volkomen overbodig is. Tweede voorbeeld: een ziekenhuisdirecteur maakt met de zorgverzekeraar de afspraak voor 100 opnamen. Als het erop lijkt dat dat aantal niet gehaald wordt krijgen de doktoren een seintje en laten zij patiënten opnemen waarvoor het eigenlijk niet noodzakelijk is. Al deze doktoren geven aan dat zij niet zo zouden handelen als zij in loondienst zouden zijn. Je hoeft je dan nl. niet meer druk te maken over je inkomen en gaat extra werk wel uit de weg. En dat is dan meteen de voor de hand liggende oplossing: alle werkers in de zorg in loondienst en wat mij betreft ook nog eens bij de overheid.
Ook de relatie tussen ziekenhuizen en zorgverzekeraars zou op de helling moeten. Het is toch te gek voor woorden dat zorgverzekeraars het beleid in en van een ziekenhuis gaan bepalen.

Tot zover mijn commentaar op het concept-verkiezingsprogramma van de PvdA dat ik beschouw als een beetje behoudend en angstig. Ik wens u allen een vruchtbare beschouwing.

De secretaris

Waar blijft Mijn Partij?

2010-03-20T20:16:00.003+01:00

Nou ben ik toch heel benieuwd welke partij munt gaat slaan uit de combinatie van crisis en de val van het Kabinet. Dat is een partij die niet gaat voor de voorspelbare obligate bezuinigingen: wel of geen rekeningrijden, verhoging AOW-leeftijd met 2 of 3 jaar, morrelen aan de hypotheekrente-aftrek etc. Nee, mijn stem gaat naar de partij die dit zeldzame samengaan van slecht en goed nieuws op een originele manier gaat aanpakken. De partij die dit ziet als een geweldige kans om de gehele samenleving de andere kant op te sturen en te repareren wat mis gegaan is in de afgelopen 2 decennia. Mijn partij geeft de overheid terug wat des publieks is, mijn partij brengt bij de mensen het vertrouwen terug in de overheid. Niet door zich te verschuilen achter een of ander instantie aan wie de van oorsprong publieke taken zijn uitbesteed of overgedragen, maar door die taken zelf weer ter hand te nemen.
Door mijn partij wordt de gezondheidzorg een pure overheidstaak, waarbij alle medici en andere hulpverleners in overheidsdienst komen. Energievoorziening, openbaar vervoer en woningbouw worden weer publieke taken. Veel geld wordt gestoken in de uitbreiding van de politie, jeugd- buurt- en opbouwwerkers. Er komt ook een overheidsbank voor de burgers: geen gekke beleggingen, maar met gewone spaarrente en acceptabele diensten en producten.

Natuurlijk gaat mijn partij iets doen aan de files d.m.v. rekening rijden, maar niet met die dure kastjes maar gewoon via de garages als onderdeel van de APK keuring. De hypotheekrente-aftrek gaat bij mijn partij ook op de schop, want boven de 5 ton kan dat niet meer. Aflossingsvrije hypotheken worden verboden en zo zijn er nog wel een paar bezuinigingen, waar ik al eerder een column aan wijdde. Ook gaat mijn partij serieus kijken naar al de controle-instanties die de afgelopen jaren in het leven zijn geroepen of tomeloos zijn uitgebreid. Angst is de samenleving gaan beheersen, controle op controle geeft een vals gevoel van veiligheid en zorgt voor een ongelofelijk toename van de bureaucratie. Kijk bijvoorbeeld maar eens naar het onderwijs waar basisscholen alleen nog maar leren voor Cito-toetsen i.p.v. aandacht te besteden aan de persoonlijke ontwikkeling en het leren leren. Kijk naar de invoering van het competentiegericht onderwijs in het Mbo, waar de verantwoordelijken zich, hypocriet als ze zijn, zich plotseling voor doen als de grote redders door het organiseren van regiobijeenkomsten waar ze 'zorgvuldig gaan luisteren naar de signalen uit het veld'. Weg met die lui!
Mijn partij ziet echt heel veel kansen om de samenleving te herordenen, om de fouten uit het verleden te herstellen en zo iedereen weer perspectief te bieden op een betere toekomst.
Nu is nog het wachten tot Mijn Partij wordt opgericht.

Met sombere groet,

de Secretaris

Kan de kiesdrempel ook omhoog?

2010-03-07T20:34:00.006+01:00

Geweldige verkiezingen gehad! Ik zat in de gemeenteraad voor een landelijke partij (ik zal de naam niet noemen uit beleefdheid) in een fractie van 5 personen, maar de kans dat ik fractievoorzitter zou worden was de eerste jaren nihil. Ik had geen zin om daar op te wachten, tenslotte ben ik de politiek ingegaan om iets te vertellen te hebben, dus stemde ik tegen de partijlijn in voor een autovrij centrum. Hoppa, breuk geforceerd. Ik splitste me meteen af en ging verder onder de naam "KOUD" (staat natuurlijk voor KUrkendamse Ouderen Durven) . Kon ik me mooi nog een paar maanden profileren voordat de verkiezingen kwamen. Had ik ook genoeg tijd om wat kennissen te benaderen of ze bij mij op de lijst wilden. Nou, dat wilden ze wel. We kozen op onze oprichtingsvergadering voor een aansprekend verkiezingsprogramma, waarvan we inschatten dat veel oudere burgers het zouden steunen. Ik wil jullie de meest prominente niet onthouden: het dragen van klompen in het (winkel)centrum wordt verboden; winkelwagentjes moeten verplicht worden uitgerust met electromotor; er moeten aparte voetpaden komen voor ouderen met rollator en boven de bankjes in het park moeten leeslampjes worden aangebracht. Als klap op de vuurpijl willen we natuurlijk de maatschappelijke stage voor basisscholieren invoeren die dan moet bestaan uit het doen van boodschappen voor ons ouderen. Fantastische campagne gehad en druk stemmen geronseld in de vijf verzorgingstehuizen in Kurkendam, waardoor wij in één keer met drie zetels in de raad terecht gekomen zijn. De college-onderhandelingen zijn al van start gegaan en mijn inschatting is dat we samen met KB (Kurkendams Belang), HK (Heerlijk Kurkendam) en D66 in het college komen. We hebben als KOUD wel wat water bij de wijn moeten doen, maar het klompenverbod komt er. Het was voor ons een breekpunt en dat gaan we realiseren. Kunnen wij ouderen eindelijk gebruik maken van onze ouderen hangplek in het winkelcentrum, zonder de herrie van die klepperende kloteklompen. Strak even de APV aanpassen en klaar is Kees.
En met een beetje geluk komen die rollatorpaden er ook nog wel. Ik wethouder, wie had dat ooit gedacht.

Tot de volgende beschouwing.

De secretaris

I Maximus

2010-02-21T11:35:00.002+01:00

Eigenlijk mag ik het niet zeggen als rechtgeaarde katholiek, maar godverdomme wat hebben we dat goed geflikt. Wouter heeft precies gedaan wat wij wilden: het kabinet opgeblazen op een voor ons gunstig moment. Hij had vast gedacht dat het rapport van de commissie Davids voor ons fataal zou zijn. Ik had het gezicht van die trut van een Hamer wel eens willen zien, toen Wouter binnenkwam en nog steeds verbaasd zei: "Ze gaan met alles akkoord. De conclusies van Davids worden onverkort overgenomen". Ze voelden zich de winnaars, maar ze hadden geen flauw benul van onze tactiek of moet ik zeggen Mijn tactiek. Want dat was het! Hadden ze nou echt gedacht dat we door het rapport Davids op zouden stappen? Dat hadden ze wel gewild ja. Dan hadden ze ons mooi te kijk kunnen zettten als leugenaars, omdat JP het destijds nog niet nodig achtte om alles aan de Kamer te vertellen. Ach wat waren we toen nog onervaren. Zoiets zal ons niet snel meer overkomen. Tijdens onze strategiebespreking had ik al aangegeven dat Uruzgan een veel mooier moment was om een einde te maken aan de samenwerking met die vreselijke mensen. En laat die sukkel van een Bos ons nu nog een goed geholpen hebben ook. Eerst door zich bij Pauw en Witteman, ook al van die verschrikkelijke figuren, door die slimme Pechtold uit de tent te laten lokken. Nee, natuurlijk wist hij niets van die brief van de NAVO! Huichelaar. En toen deed hij het nog eens meer dan dunnetjes over tijdens het spoeddebat, door dat arrogante lachje van hem, waar Rita zich zo boos over maakte. En wij hem maar opzichtig de hand boven het hoofd houden, maar wel zo dat iedereen snapte dat die Bos de boel aan het voorliegen was. Geweldig. Ja en dan nu vooruit kijken. Natuurlijk worden wij weer de grootste. Van de PvdA blijft niets meer over. Laat dat maar aan mij over. Ik hoorde al dat Wouter weer lijsttrekker wil worden. Prima. Ik maak hem helemaal af. Dat mooie "draaikont" van de vorige campagne is nog niets vergeleken met wat hem nu te wachten staat. Nee, Wouter is uit. En wij kunnen onze knopen gaan tellen. Wij minstens 30 zetels, Mark doet het goed en haalt er ook wel 20 en die wil dolgraag weer regeren. Dat is al 50 bij elkaar. ChristenUnie mag weer meedoen. Klink deed het niet onaardig en van André hebben we geen last gehad. Die was op een of andere manier hartstikke druk met zijn niksige portefeuille. Alexander erbij, die moeten we nog een beetje helpen, dan kan hij ook in de buurt van de 20 komen en dan zitten we al op de 76. Misschien laten we Rita meedoen, dan kan die Wilders de wind uit de zeilen nemen met een nieuw ministerie van immigratie. En ik neem uiteraard weer Buitenlandse Zaken. Tenslotte zijn er nog een aantal landen waar ik graag heen wil en ik ben ook nog niet zeker van die hoge positie bij de VN die me half en half is toegezegd. Daar moet ik nog wel wat werk voor verrichten.
Tja, Dries heeft al eens gezegd dat ik het prototype ben van de echte CDA-er, zoals men dat destijds bij de fusie voor ogen stond. De vrome uitstraling van de katholiek en de achterbaksheid van de gereformeerde. Ik beschouw dat als een groot compliment. Ik Maxime!

Deze beschouwing krijgt u vanaf de hoge Alpen, evenals de groeten van

de Secretaris

Bestuurders zitten er alleen voor zichzelf

2010-02-06T19:30:00.001+01:00

Ik vraag me wel eens af of er ook bestuursleden van de Nederlandse tafeltennisbond zijn die er niet zitten ter meerdere eer en glorie van zichzelf, voor de mooie reisjes of om fijn te kunnen pronken met andermans veren. Dat laatste is natuurlijk het geval als er weer eens een import-Nederlandse dame een prachtige prijs heeft gewonnen. En dat wordt dan natuurlijk weer gebruikt om te kunnen opscheppen over het fantastische beleid dat door de ‘zich vaak miskend voelende’ bestuurders wordt gevoerd.

Een van de kenmerken van sport is echter dat het wordt beoefend voor het plezier van de deelnemers en/of van de toeschouwers. Dit toch niet onbelangrijke aspect van de sport is in de tafeltenniswereld zo langzamerhand in de ogen van veel leden helaas kennelijk ondergeschikt gemaakt aan andere en meer persoonlijke belangen van de bestuurders.
Een fraai voorbeeld hiervan is de verplichte invoering van de damescompetitie in de tachtiger jaren. Ondanks veel protest is het de dames door de strot geduwd met als doel dat de dames zich op deze manier beter zouden kunnen ontwikkelen. Resultaat nu is dat de beste dames in het buitenland spelen of gewoon in de herencompetitie meedoen, en dat op afdelingsniveau de dames allang weer bij de heren spelen. Als je anno 2010 vrouw bent, een batje bij Bart Smit hebt gekocht en zegt dat je niet in de afdeling wil spelen, wordt je door de NTTB bonzen hartelijk omarmd en krijg je met je team heel snel een plekje in de landelijke competitie. In een soepele bui heeft de NTTB ooit toegestaan dat een speler in twee competities mag uitkomen. Dat betekent voor veel vrouwen dat ze zowel in de competitie bij de heren meespelen als ook in de damescompetitie. Denk nu niet dat een dame bij de heren in de landelijke competitie mag spelen. O nee. Daar hebben de NTTB-bobo’s een stokje voor gestoken. Als je heel sterk bent en aan allerlei voorwaarden voldoet mag je bij de heren landelijk spelen. Dat betekent dus dat veel dames noodgedwongen in de afdelingscompetitie spelen bij de mannen. Als je bij de dames goed eerste divisie speelt of onderin de eredivisie dan kom je bij de heren uit in de eerste klasse of in de hoofdklasse. Maar ja, speel je hoofdklasse, dan komt het voor dat het team waarvan je deel uit maakt kampioen wordt en dus promoveert naar de derde divisie. Leuk voor jou, denk je dan als argeloze volger van die sport, spelen ze eindelijk ook bij de heren landelijk. Maar nee hoor! Zo gemakkelijk gaat dat niet. De bobo’s hebben wel het regeltje bedacht dat je als dame dan minstens 70 % van de wedstrijden moet hebben meegespeeld. Dat geldt uiteraard niet voor de heren in dat team. Zo’n team bestaat vrijwel in alle gevallen uit meer dan drie spelers, omdat de dame ook vaak op zaterdag in haar damesteam moet acteren. Je kunt je afvragen welk doel deze regel dient, maar ook of hier geen sprake is van discriminatie! Het is de hoogste tijd dat de heren van het hoofdbestuur nog eens goed kijken naar het eerder genoemde kenmerk van de sport: ‘plezier voor iedereen’ en zich op de sportmanier aansluiten bij de actie ‘Paarse krokodil’ oftewel het schrappen van alle overbodige regels. Laat de vrouwen zelf kiezen in welke competitie zij willen acteren en probeer dat mogelijk te maken i.p.v. regeltjes te bedenken die dat verhinderen. Als bestuur zit je er om de sport voor iedereen aantrekkelijk te maken en niet alleen om te pronken met een titel van Li Jie of Li Jiao.

Tot een volgende beschouwing,

De secretaris

Arrogantie

2010-01-23T20:17:00.002+01:00

Dat ik niet zoveel op heb met dit Kabinet moge inmiddels wel duidelijk zijn. Vooral teleurgesteld ben ik in de rol die de PvdA in dit Kabinet speelt. Neem nou dat rekening rijden. Het is een doel op zich geworden, terwijl toch de aanleiding is dat het autorijden, m.n. in de spits, ontmoedigt moet worden. Dat alle alternatieven van tafel worden geveegd door Eurlings, verblindt als hij is door het gevoel dat hij 'iets achter wil laten' tijdens zijn regeerperiode, geeft aan dat bij dit kabinet arrogantie de overhand heeft gekregen boven het gezonde verstand.
Over Eurlings gesproken. Al maanden betoogt deze minister dat met de invoering van het rekeningrijden op 'zijn manier', dus met die dure kastjes in elke auto, per saldo niet duurder uit zullen zijn dan nu. Gemiddeld gesproken dan natuurlijk, want fervente spitsrijders zullen veel meer kwijt zijn, terwijl de echte zondagsrijder zich van geluk in zijn handen zal wrijven. Als Eurlings zegt: "de totale inkomsten voor het rijk uit het rekeningrijden zullen niet hoger zijn dan de huidige inkomsten uit motorrijtuigenbelastingen bpm" heeft hij ongetwijfeld gelijk, maar dat zal de toekomst uitwijzen. De burgers van dit land zijn echter wel de klos met de invoering van het rekening rijden. Zij betalen een bedrag van tussen de 60 en 70 euro per jaar meer. Dat komt omdat in de huidige motorrijtuigenbelasting zgn. opcenten voor de provincie worden meegenomen. Dat bedrag nu, ca. 1,1 miljard euro in 2010 willen de provincies niet graag mislopen en dus hebben zij, na een uitvoerige lobby, van het Kabinet toestemming gekregen om een nieuwe belasting in te voeren. Daarover wordt nog gesproken, maar de naam 'inwoner- of koppenbelasting' circuleert al in de Haagse wandelgangen. Dat betekent dus in gewone mensentaal dat de invoering van het rekeningrijden niet alleen incidentele kosten kent (geschat wordt ongeveer 100 miljoen), maar voor de burger ook een structurele lastenverzwaring. Daarover wordt echter nauwelijks gesproken en de arrogantie waarmee met name Eurlings zijn plan verdedigt met de opmerking dat het eerlijker is en niets meer kost is stuitend. Jammer, want een eenvoudiger en goedkopere oplossing ligt zo voor de hand.
Elke auto wordt jaarlijks APK gekeurd en tijdens die keuring wordt ook de km stand opgegeven. Dat wordt door de garagehouder ingevoerd in een landelijke database en de rijder ontvangt een nota voor het aantal gereden kilometers. Op basis van het eerste jaar worden er voorschotten in rekening gebracht die maandelijks dienen te worden betaald, vergelijkbaar met het voldoen van de energienota. Indien gewenst kan het land ook nog verdeeld worden in zones, op dezelfde manier waarop de verzekeringsmaatschappijen het doen. Dit houdt in dat mensen in de Randstand per km meer kwijt zijn dat bijvoorbeeld in Zeeland of Groningen.
Simpel, doeltreffend, geringe invoeringskosten en geen gedoe met kastjes in de auto waardoor er gelukkig ook geen soort autovolgsysteem ontstaat, waavoor de hoeders van onze privacy zich terecht ongerust maken.

Binnenkort zal ik een beschouwing wijden aan de arrogante tafeltennisbond
waarvan de bestuurders kennelijk niet begrijpen dat mensen sporten voor hun plezier.

De secretaris

Competentiemanagement: mag het ietsjes minder.

2010-01-03T15:52:00.002+01:00

Competentiemanagement is verworden tot een speeltje voor de afdeling P&O. Alleen al dit dure woord leidde ertoe dat de P&O-er voortaan werkzaam was op de afdeling HRM en zich ging bezig houden met het bedenken van allerlei manieren om de medewerker te onderhouden en ontwikkelen. De medewerker wordt daarbij niet meer gezien als persoon, maar als een serie competenties en….de medewerker zag zichzelf opeens terug als het ‘kapitaal’ van de organisatie. Een woord dat maar al te snel werd ingeburgerd in HRM-mend Nederland.
Competenties beschrijven werd vooral gezien als een geweldige vervanging van de functieomschrijving. Die leidde maar al te vaak tot onzinnige haarkloverijen (“Dat past niet in mijn functie”) en een veelvoud aan functieaanpassingen die op hun beurt steeds weer opnieuw gewaardeerd moesten worden door een duur bureau.
Competentiemanagement wekt ook de suggestie dat je competenties kunt managen en het tegendeel is veelal waar. Toch doen de HRM afdelingen hun uiterste best om elkaar te overtreffen in het samenstellen van dik, dikker en dikste competentiehandboeken met daarin opgenomen de omschrijvingen van de competenties die de medewerker allemaal zou moeten hebben. Een beetje organisatie onderscheidt in ieder geval een aantal algemene competenties die elke medewerker moet hebben, met daarnaast een aantal functiespecifieke competenties. Dat het ook voor HRM-mers heel erg lastig is om competenties te beschrijven valt op als willekeurig welk handboek ook wordt opengeslagen. Een oplettende lezer ziet in de beschrijvingen dat er van alles door elkaar heen wordt gebruikt, zoals kennis, gedrag, persoonskenmerken en houdingen. Verder verdienen dezelfde bureaus die de fubes nu met zoveel gemak als achterhaald in de prullenbak werpen heel veel geld aan het opstellen van allerlei competenties en het liefst nog op verschillende niveaus. Zo onderscheiden de competentiekenners schriftelijke communicatie op vier niveaus en mondelinge op drie. De arme manager die zich met de hele hype rond competentiemanagement geen raad weet, maar wel de functioneringsgesprekken moet afnemen, is blij met de ondersteuning die de HRM medewerker hem biedt middels het verschaffen van afvinklijstjes per persoon. Het enige wat het afdelingshoofd nog moet doen is een vinkje zetten achter de competenties die beheerst worden en met de medewerker te bespreken wat deze nog moet doen om de andere vinkjes te verdienen.

Helemaal fout natuurlijk! Net als in de sport heeft het niet zoveel zin om te gaan werken aan wat niet of onvoldoende wordt beheerst. Beter is om de sterke kanten verder te ontwikkelen en de talenten van de medewerker volop in de schijnwerpers te zetten en te gebruiken. Dat geeft de medewerker zelfvertrouwen en werkplezier en de manager minder ergernis.
Employee-development is waar een excellente organisatie behoefte aan heeft en als dat goed gebeurt kunnen de competentiebeschrijvingen in de prullenbak. Laat de managers maar bepalen aan welke mensen hij op zijn afdeling behoefte heeft en samen met die mensen aan hun ontwikkeling werken, dan komt het allemaal goed.

Ik wens u veel mooie competenties toe in 2010,

De secretaris

Goede voornemens

2009-12-06T16:22:00.003+01:00

Goede voornemens zijn bij veel mensen onderdeel van hun persoonlijke cultuur geworden. Stoppen met roken of drinken, meer sporten, elke zondag hardlopen etc. etc. Dat is niets voor mij. Goede voornemens sterven meestal een stille dood en laten een schuldbewuste eigenaar achter met het besef opnieuw gefaald te hebben. Nee, ik moet het hebben van de tips. Ik weet altijd perfect welke voornemens een ander zou moeten hebben om er een beter jaar van te maken. Meestal houd ik deze gedachten voor mij, maar aangezien ik met mijn ideeën voor 2010 de samenleving vele miljarden kan besparen, wil ik ze graag met u delen.
Laten we maar een beginnen met het afschaffen van wat adviesraden van de regering. Allereerst natuurlijk de Onderwijsraad. Dat zal na mijn column van 17 november bij de lezer toch nauwelijks meer verbazing wekken. Een raad die dergelijke absurde adviezen uitbrengt heeft zichzelf volkomen ongeloofwaardig en dus overbodig gemaakt. De Raad van State is de volgende die naar de prullenbak kan worden verwezen. Niet omdat het geen zinvolle adviezen zijn die deze hoge heren uitbrengen, integendeel. Het zijn vaak hele goede en waardevolle adviezen. Echter, als de inhoud van de adviezen de dames en heren die het land besturen niet bevalt, leggen ze het dure advies gewoon naast zich neer. Daarmee is de RvS ook een overbodig orgaan geworden. We kunnen hier lang over debatteren, maar het in stand houden van een orgaan dat alleen welgevallige adviezen uit mag brengen aan zijn broodheer lijkt een beetje op de zelfverheerlijking uit de hoogtijdagen van de Romeinen. De 'consilium principis' werd door keizer Tiberius zelf ingesteld en bestond uit de persoonlijke vrienden van de keizer. Nou, aan zo'n adviesraad hebben we anno 2010 geen behoefte. Laten we onze blik even over bestuurlijk Nederland gaan en kijken we naar de provincies, dan kan probleemloos worden vastgesteld dat het bestuursorgaan in deze vorm en omvang kan worden opgeheven, zonder dat het land er minder van wordt. De voornaamste wettelijke taken van de provincie bevinden zich op het terrein van de ruimtelijke ordening en het milieu. Deze taken kunnen zonder enige moeite worden overgenomen door het ministerie van Vrom. Het kan rechtstreeks vanuit Den Haag of middels agentschappen die in dan gerust in de vm provinciehuizen kunnen worden ondergebracht. Een taak als jeugdzorg wordt overgeheveld naar de gemeenten die daartoe veel beter kunnen worden toegerust, terwijl de toezicht op de gemeentefinanciën terug gaat naar het desbetreffende ministerie. Alle andere taken die de provincie uitvoert, worden op de keper beschouwt alleen maar gedaan om de gedeputeerden en de bijbehorende ambtenaren van werk en aanzien te voorzien. Economie, onderwijs en welzijn (om maar eens een paar taken te noemen) zijn nu niet bepaald taken waarbij je een provincie nodig hebt om sturing en richting te geven. Dit werk wordt sneller, beter en zeker adequater uitgevoerd door gemeenten, waarbij we gelukkig steeds vaker zien dat er sprake is van regionale samenwerking. De provincie komt bij deze taken alleen om de hoek kijken door met forse subsidies gemeentebesturen en derden te verleiden om mee te doen, mits uiteraard de denkrichting van de provincie wordt gevolgd. Mooi voorbeeld hiervan is de subsidie van 450.000 euro die een provincie beschikbaar stelt ten behoeve van de 'zwakke' scholen. Ten onrechte wordt hiermee gesuggereerd dat het onderwijs op deze scholen van onvoldoende kwaliteit is, omdat er onvoldoende middelen beschikbaar zijn. Helaas mag het geld niet worden besteed aan het wegsturen van een onbekwame schoolleider en de bijscholing van (enkele) de leerkrachten. Nee, laten we toch vooral heel veel adviseurs inhuren, overbodige onderzoeken doen en veel vergaderen, heel veel vergaderen.
Weg dus met die provincies, waarbij ca. 10 % van de ambtenaren kunnen worden overgenomen door de gemeenten (of ministerie en agentschap) en voor de overige ruim 11.000 emplooi moet worden gezocht in andere sectoren. Het gemiddelde jaarloon van een provincieambtenaar bedraagt ca. € 64.000,-, waarbij de besparing op termijn uitkomt op ruim 700 miljoen euro, alleen al aan salarissen. Tel daarbij alle overige kosten nog eens op, dan leert ons dat de totale besparing de 2 miljard zal overstijgen. Het zou het Kabinet sieren als al deze besparingen deel uit gaan maken van hun 'goede' voornemens voor 2010.
O ja, nog even dit. De laatste tijd gaan er stemmen op om de taak van de waterschappen over te hevelen naar de provincie. Niet doen. Onnodig en overbodig. De waterschappen functioneren uitstekend en zouden best in aantal kunnen worden teruggebracht. Maar opheffen? Niet doen. Dat is nu een slecht voornemen en daaraan beginnen we al helemaal niet.

De secretaris wenst u allen een gezellige decembermaand en een goed begin van het nieuwe jaar, waarin opnieuw allerlei zaken aan een beschouwing zullen worden onderworpen.

Het ga u goed!

De secretaris

Weg met de Weigenaren!

2009-11-29T20:12:00.003+01:00

Het is in mijn ogen vreemd dat een ambtenaar op grond van gewetensbezwaren kan weigeren om een homohuwelijk te sluiten. Als ambtenaar wordt je geacht de wet na te leven en, als dat je taak is, die ook uit te voeren. De mogelijkheid voor homo's om te trouwen is in de wet opgenomen, dus ik vind het onbestaanbaar dat ambtenaren mogen weigeren om zo'n huwelijk te sluiten.
Slecht voorbeeld doet slecht volgen. Het zat er dus wel een beetje in dat de 'weigerambtenaren' navolging zouden krijgen in andere sectoren van de overheid. Ik was dan ook niet verbaasd toen een goede vriend me wees op de website, waar het ontstaan van allerlei nieuwe groepen van weigerambtenaren wordt aangekondigd. Deze groeperingen gaan voortaan door het leven onder de verzamelnaam 'weigenaren'.
Laat ik van deze schokkende website maar eens wat voorbeelden plukken:
* Vrouwelijke leraren in het voortgezet onderwijs hebben zich verenigd. Zij willen geen les meer geven aan Islamitische jongens, omdat de Islam de vrouw een ondergeschikte positie toekent.
* Politieagenten die hun leven vnl. op straat doorbrengen weigeren nog bekeuringen uit te schrijven voor het kapotte achterlichtje bij fietsers, omdat zij vervolgens de grofste scheldwoorden naar hun hoofd geslingerd krijgen.
* Een groep ambtenaren die werkt in de groenvoorziening heeft aangekondigd vanaf 1 januari 2010 niet meer te snoeien, omdat dit naar hun overtuiging tegen de wetten van de natuur in zou gaan.

Op de bewuste website (waarvan ik om redenen van persoonlijke veiligheid het adres geheim houd)staan nog een tiental voorbeelden die, als dit allemaal wordt toegestaan, ontwrichtend zullen werken op onze samenleving. Ik pleit er dus voor om de groep ambtenaren die tot het ontstaan van de weigenaren heeft geleid van hun functie te ontheffen en binnen de gemeenten ander werk te geven, tenzij men alsnog de gewetensbezwaren overboord gooit.

Weg met de Weigenaren!

Alvorens de secretaris zich terugtrekt in de Oostenrijkse Alpen om inspiratie op te doen voor een nieuwe serie beschouwingen, zal in december nog de laatste beschouwing van 2009 gepubliceerd worden. Tot dan.

De secretaris

Verduveld knappe koppen

2009-11-17T18:43:00.003+01:00

Ach, ach die Onderwijsraad toch...! Slimme mensen allemaal, vooral veel hoogleraren en bijzonder(e) hoogleraren, maar ook mensen die directeur zijn van een ROC of een stichting van basisscholen. Knappe koppen dus die heus wel zien dat het onderwijs langzamerhand naar de knoppen gaat als we de minister en zijn maatje hun gang laten gaan. Tegenwoordig moet alles doelmatig zijn. Alles moet dus efficiënter, d.w.z. meer met dezelfde middelen of hetzelfde met minder middelen. Ook het onderwijs ontkomt daar niet aan en i.p.v. zich daartegen te verzetten, scheidt dit eerbiedwaardige college een zestal adviezen af die elkaar weinig ontlopen in vernuft. Een stroom van kritiek ontlaadde zich over de hoofden van de leden van de Raad na publicatie van hun advies "Naar doelmatiger onderwijs", want alleen de kenners, waar ik mezelf toe reken, zagen (ik niet meteen, dat geef ik toe) de dubbele lading van de adviezen. Om de brille van deze raad te demonstreren, wil ik graag drie adviezen aan een nadere beschouwing onderwerpen.
Allereerst het idee om les te gaan geven aan grotere groepen leerlingen en de begeleiding te laten verzorgen door diverse leraren met verschillende functie. Stel je voor: 3 of 4 leraren begeleiden ca. 50 tot 75 leerlingen die elk voor zichzelf of in groepjes aan een project werken. Lijkt knap gevonden, want de bezuinigingen liggen voor het oprapen. Waarom geen 1 of 2 leraren, waarom leraren en geen activiteitenbegeleiders (veel goedkoper), de discussie over onbevoegde leraren is dan ook meteen van de baan. Het lijkt dus idee dat goed tegemoet komt aan de wens naar meer doelmatigheid. Natuurlijk wil de Onderwijsraad dit eigenlijk niet. Die knapperds begrijpen ook wel dat er niet geleerd wordt als je pak 'm beet zo'n 65 pubers bij elkaar zet. Dit wordt net zo'n fiasco als het competentiegericht leren in het MBO, waar de gemiddelde student nog geen klinker van een medeklinker kan onderscheiden. Nederland zal dramatisch zakken in de internationale onderwijsvergelijkingen en kijk......dat is nu precies wat de Onderwijsraad eigenlijk wil. Want bij achteruitgang wordt er geroepen om meer geld en daar is die slimme raad uiteindelijk op uit. Om meer geld vragen helpt niet, dus dan maar eerst wat generaties naar de kloten helpen en dan dubbel geld erbij. Petje af hoor!
Ook heeft de onderwijsraad het idee opgevat dat leraren moeten gaan tijdschrijven. Want, zo schrijft men in het advies, hiermee krijgen leidinggevenden meer zicht op de inzet van mensen en middelen. Een mooi plannetje waarmee de Onderwijsraad vast graag wil aantonen dat de overheid zich veel te veel bemoeit met het onderwijs. Want als de leerkrachten gaan tijdschrijven, zal blijken dat men in verhouding veel te veel tijd kwijt is met vergaderen. Vergaderen over hoe de grote hoeveelheid, door overheid of schoolbestuur voorgeschreven, administratie moet worden ingevuld, met al die veelal overbodige administratieve handelingen zelf en tot slot ook nog met het vergaderen over de uitkomsten van al dat papierwerk. Het is mij volkomen duidelijk wat de Raad hiermee beoogd: vermindering van de administratieve lasten voor de leerkrachten. Maar ja, zullen ze gedacht hebben, als we dit roepen krijgen we de Onderwijsinspectie en dus de Minister op ons dak. Dan maar via een omweg! Als straks blijkt dat leerkrachten ongeveer 23 uur voor de klas staan en evenzoveel tijd moeten besteden aan al die papieren rompslop, dan wordt de roep om minder papier vanzelf groot. Prachtig gevonden mijne dames en heren, mijn complimenten.
Tot slot het de beoordeling van leerkrachten via o.a. 360 graden feedback. Zalig zijn de leerlingen die mee mogen praten over de beoordeling van hun leraren. Eindelijk de rollen omgedraaid. Zijn al eeuwen lang de leerlingen afhankelijk van de (luimen van) hun leraren, eindelijk zijn de rollen omgedraaid en krijgt het lerarenkorps een koekje van eigen deeg. Ik moet eerlijk bekennen dat dit voorstel van een dermate creativiteit en intelligentie getuigt, dat zelf ik er nog niet precies achter ben wat men hiermee als hoger doel voor ogen heeft. Ik zal het advies nog eens goed lezen en kom er misschien in een volgende beschouwing op terug.
Wat fijn, zo'n stel mensen met hart voor onderwijs die het liever hebben over doelmatigheid en niet over doeltreffendheid. Ach, waarom zou je ook...!

De secretaris

Meten wat we willen weten

2009-11-01T16:16:00.012+01:00

Van jongs af aan zijn we bezig met het 'verdienen' van diploma's. Een beetje jongvolwassene die wil meetellen kan zonder al te veel moeite zijn kamermuren behangen met een dozijn aan diploma's te beginnen met het veterdiploma in de kleuterjaren. Al snel gevolgd door achtereenvolgens minstens 2 zwemdiploma's, een fietsdiploma, tafeldiploma, verkeersdiploma, getuigschrift basisschool, typediploma, bromfietsbewijs, diploma voorgezet onderwijs, theoriediploma en rijbewijs. Daarnaast zijn er vast nog scholen die nog meer diploma's of getuigschriften bedacht hebben, niet te vergeten de bewijzen van vaardigheden die verzonnen worden door sportverengingen. Nee, zonder diploma kom je nergens in dit land, dat leren we onze jeugd al heel snel. En dan nog eens al die onderzoeken die we moeten ondergaan. Afgezien van die op het consultatiebureau, waar we over het algemeen weinig weet van hebben gaat het onderwijs gebukt onder de terreur van de toets-maffia. Citotoetsen, vanaf het vijfde levensjaar minimaal 6 per jaar, vergallen menig kinder- en leerkrachtgeluk. Tijd voor plezier en ontspanning is er niet. Van jongs af worden kinderen onderworpen aan kreten als 'opbrengstgericht', 'het moet ergens toe dienen', 'het moet effect sorteren', 'wat kunnen we ermee bereiken', 'wat is het doel', wat is het nut' etc. etc. Ze leren dat resultaten onbarmhartig openbaar worden gemaakt, zoals bijvoorbeeld de onderwijsinspectie doet met het publiceren van de resultaten van hun onderzoeken naar de kwaliteit van het onderwijs op de scholen. Dat daarbij alleen gekeken wordt naar opbrengsten hoeft uiteraard geen betoog.
Volgepropt met dit soort veel-te-ver-doorgeslagen ideologieën bemerken de jongvolwassenen dat het 'meten is weten' adagium ook onder de 'grote' mensen tot het ultieme is verheven.
Of ze nu in het bedrijfsleven gaan werken of bij de overheid: Onderzoeken zijn er in overvloed. Ze leren echter wel snel het grote verschil met de onderzoeken die ze kennen van 'vroeger'. Onderzoeken moeten over het algemeen wel leiden tot het gewenste resultaat. Opdrachtgevers zijn niet zo geïnteresseerd in onafhankelijke onderzoeken. Men wil van te voren graag weten wat uit het onderzoek komt en als het even kan ook aangeven wat er uit het onderzoek zou moeten komen, wil het aan de openbaarheid worden prijsgegeven. Makkelijk te manipuleren commissievoorzitters deinzen er niet voor terug om gegevens in rapporten te veranderen of feiten en conclusies te verdoezelen. Tenslotte is dit commissiewerk leuk, levert het heel wat op, is het niet in pecunia, dan wel in andere opdrachten of zelfs een leuke baan en zijn we niet op de wereld om elkaar het leven zuur te maken, nietwaar? Overigens geldt dit niet alleen voor onderzoeken, maar toch ook wel voor uitvindingen die bepaalde sectoren onwelgevallig zijn.
Vraag me niet om voorbeelden, want die zijn er te over. Daar hoef je alleen maar de kranten voor te lezen. Alleen deze week al het onderzoek naar de radicalisering, waarin de PVV als bedreiging van de democratie wordt gezien en de opdrachtgever (BZK) wil dat de uitkomsten worden aangepast. Een ander mooi voorbeeld is toch wel het rapport dat de commissie Cornielje openbaar heeft gemaakt, waarbij de voorzitter (Clemens Cornielje de CdK van Gelderland) volgens ingewijden bewust gegevens in het rapport zodanig heeft gewijzigd dat de politie er in zijn rapport gunstig van afkomt. Doordat de politiebond stevige kritiek uitte komt er nu een onderzoek naar het werk van de commissie Cornielje, maar de samenstelling van die commissie roept op zijn minst twijfels op over haar onafhankelijkheid. Die nieuwe, door minister Ter Horst ingestelde, commissie bestaat nl. uit de voormalige begeleidingsgroep van de commissie Cornielje. Als je dat leest vraag je je af of de minister wel echt geïnteresseerd is in een andere uitkomst dan die van het oorspronkelijke onderzoek.
'Meten is weten' is in goed Nederlands allang vervangen door 'Alleen meten wat we willen weten'.

Met beschouwende groet,

De Secretaris

Wat zeuren ze nou!

2009-10-11T16:06:00.004+02:00

Ik snap niets van de commotie om mijn persoon. Ben ik niet de belichaming van de Partijbeginselen?. Ben ik eigenlijk niet De Partij? Ik heb begin jaren 80 de folders gelopen en begon zo aan een glanzende carrière bij de PvdA. Via het voorzitterschap van de afdeling Maassluis, maar nog meer door een geniepige infiltratie via de Rooie Vrouwen kwam ik in 1995 eindelijk in het Partijbestuur. Ik heb er wel voor gezorgd dat zij niet meer om me heen konden. Ik had ook al een doel voor ogen: Ik wilde wel staatssecretaris worden, het liefst van onderwijs want ik daar heb ik wel veel verstand van. Ik heb er in mijn werkzame leven al vast heimelijk voor gezorgd dat ik later als staatssecretaris ook voldoende werk zou hebben. Zo heb ik er als directeur volwasseneducatie van de stichting 'In Petto" voor gezorgd dat er fors aan schaalvergroting middels fusies werd gedaan. Ik ben hoofdverantwoordelijk voor de Wet Educatie en Beroepsonderwijs (WEB)met de inmiddels wat besmette termen van duaal leren en rendementsverbetering. Mijn grootste stunt was echter wel de vernieuwing van de lerarenopleidingen en de doorstroming van MBO naar HBO. Ik snap ook wel dat veel PABO studenten in het eerste jaar afvallen op de reken- en of taaltoets, want als je van het MBO afkomt dan kun je dat soort dingen ook niet. Als staatssecretaris had ik die puinhopen mooi op kunnen ruimen en dat was mijn naam voorgoed gevestigd. Dan had ik het beter gedaan dan die tut van een Netelenbos die de LTS en de huishoudschool om zeep heeft geholpen met haar elitaire gezever over kenniseconomie. O ja, VMBO in deze vorm had ik natuurlijk ook meteen afgeschaft.
Maar ja, de kans dat ik staatssecretaris wordt, is wel erg klein geworden. Natuurlijk komt dat niet door mij! O, ik erken wel dat ik niet altijd de meest snedige antwoorden weet te geven in de debatten, maar ik spreek beter dan mijn meeste collegae, tenslotte heb ik niet voor niets Nederlands gestudeerd. Dit land is wel afgezakt trouwens, dat je meer beoordeeld wordt aan de hand van het aantal one-liners dat naar voren wordt gebracht en niet meer aan de inhoud van je boodschap. En van de kritiek op mijn houding en kleding in de debatten snap ik al helemaal niets. De cursus 'omgaan met de media' die ik begin deze eeuw gevolgd heb, sloot ik af als beste van mijn leergang en mijn kleren koop ik altijd bij hetzelfde modekraampje op de Albert Cuyp.
Nee, de teloorgang van de partij ligt niet aan mij, maar aan mensen als Diederik Samsom en Jeroen Dijsselbloem, die altijd gelijk willen hebben en er toevallig leuk uitzien en wel goedbespraakt zijn. Die zijn wel verrekte lastig in hun hok te houden. Dat lukt beter met de fractieleden als Chantal Gill'ard, Pierre Heijnen, Lutz Jacobi en bijvoorbeeld Attje Kuiken. Laten we eerlijk zijn. Daar heeft toch nog nooit iemand van gehoord? Dat wil ik graag zo houden. Die gaan mij niet dwarsbomen.
Nee, de betere tijden voor de Partij breken vanzelf weer aan. Nu gebleken is dat God niet de Schepper is, maar slechts de Scheider verliezen de Christelijke partijen alle grond onder hun voeten. Een mooi moment voor Wouter om ook maar te gaan optreden als de vleesgeworden Scheider. Laten we maar scheiden van dit Kabinet, dat geeft de kiezer weer vertrouwen en dan komt mijn staatssecretariaat weer een flinke stap dichterbij. Het (over)leven is zo slecht nog niet.

Leuker kon ik deze beschouwing helaas niet maken.

De secretaris

Een kijkje in de toekomst: 2017

2009-10-08T19:01:00.003+02:00

De grootste problemen van dit Kabinet ontstijgen niet het niveau van een vergadering van leidsters op een peuterspeelzaal. Is daar het onderwerp "waar halen we zout vandaan om straks te strooien op het plein", onze vice-premier buigt zich over een keurmerk voor gezinsvriendelijke bedrijven en instellingen. Het is eigenlijk om te huilen, maar dit bijeengeraapte stelletje grefo's slaagt er onderhand wel degelijk in de samenleving in een wurggreep van regeltjes en overheidsbemoeienis en -toezicht te krijgen, door de echte problemen voor zich uit te schuiven of ze aan de ambtenaren te geven.
Er zijn bijvoorbeeld, zo is net uitgelekt, al verregaande plannen in voorbereiding om voor supermarkten en andere winkels waar voedingsmiddelen worden verkocht speciale passen uit te reiken aan de burgers. Met deze speciale 'voedingspatroonpassen' (VpP) moet met ingang van 2017 in alle voedingszaken worden afgerekend. Gebruik van contant geld of pinpas is verboden. Overigens maken ze het ons wel gemakkelijk, want de pincode op de VpP is dezelfde als die op onze pinpas. De invoering van de VpP gebeurt onder het voorwendsel dat het een einde zal maken aan de toenemende overvallen op dergelijke winkels, maar het eigenlijke doel is greep te krijgen op ons voedingsgdrag. De volgende stap is dat de voedingswinkels worden omgebouwd, waardoor alle voedingswaren achter doorzichtige panelen zal verdwijnen. Wil je dan voortaan een kratje pils kopen, dan moet je eerst de pas voor het luikje houden en dan hoor je waarschijnlijk dit: "U heeft vorige week al een kratje bier gekocht, daarmee heeft u uw rantsoen voor deze maand bereikt. Ons advies is: Spa fruit light". Wil je een slagroomtaart, dan zegt de stem hoogstwaarschijnlijk: "Volgens onze gegevens vinden in uw familiaire kring geen feestelijkheden plaats . Aangezien uw BMI tegen de hoogste grenswaarde aanzit, kunt u deze taart niet aanschaffen. Ons advies is: Rauwe wortelen". En aangezien alle bestanden met elkaar worden gekoppeld, kun je ook geen snoep kopen want dan hoor je dit: "In verband met uw BMI mag u geen snoep eten en uw dochter heeft zojuist een onvoldoende gehaald voor haar wiskunde. Zij verdient geen snoep. Deze bestelling wordt geweigerd en er volgt geen advies".
Lachwekkend. Ja, dat zeker, maar deze nachtmerrie komt onderhand angstvallig dichtbij.

Vriendelijke groet,

De secretaris

2009-09-22T15:59:00.005+02:00

Er is al genoeg gezegd en geschreven over het treurspel zoals de algemene beschouwingen dit jaar het beste gekarakteriseerd kunnen worden. Wouter Bos voegde daar in Venlo overigens een dramatische scene aan toe door domweg te roepen dat de werkgevers er maar voor moeten zorgen dat zware beroepen niet meer bestaan. Alleen het toverstokje ontbrak er nog aan. Daar ga ik het dan ook maar niet over hebben. Hoewel ik me zeer afvraag of de aangekondigde grootscheepse bezuinigingen wel echt nodig zijn, maar dat zal het volgend jaar wel uitwijzen (maar goed dat dit inspiratieloze Kabinet geen knopen door kan hakken), is het een goede zaak om de crisissfeer aan te grijpen voor ingrijpende hervormingen op diverse beleidsterreinen. Hervormingen die ongetwijfeld ook tot bezuinigingen zullen leiden. Ik zal de 20 ingestelde ambtelijke commissies vast een paar voorzetjes doen, zodat ze hun werkzaamheden wat eerder af kunnen ronden dan begin zomer 2010. Het is tenslotte van belang dat de beoogde hervormingen zo spoedig mogelijk worden ingevoerd nietwaar, al zal dit wel weer tegen het zere been van onze ministers zijn, die van uit-en afstel hun eigen comfortzone hebben gebouwd.
1. De AOW flexibiliseren.
Mensen kunnen ervoor kiezen vanaf hun 63e te stoppen met werken. Op hun 63e ontvangt men dan een verlaagde AOW uitkering van 300 euro, oplopend tot 800 euro bij stoppen op 68 jaar. Daar wordt dan nog een bonus van 100 euro aan toegevoegd. Op school leer je al dat alleen belonen leidt tot gewenst bedrag en dat straffen weerstand oproept. O ja, en dit gaan we wel effe in vijf jaar realiseren hè en niet in 31 jaar, zoals de hoofdslapjanussen willen.
2. Het ABP hanteert deze werkwijze ook al met de pensioenen en de andere pensioenfondsen zouden zich hierbij aan moeten sluiten.
3. Inkomensafhankelijk maken van de Kinderbijslag. Dit punt behoeft m.i. geen verdere toelichting.
4. Afschaffen van de aflossingsvrije hypotheken. Idem
5. Alleen toestaan van lineaire of annuïteits hypotheken en verbieden van allerlei dubieuze beleggings- en spaarvormen.
6. Verdrievoudigen van het drempelbedrag voor Europese aanbestedingen (naar 618.000 euro)voor decentrale overheden. dit systeem is veel te omslachtig en daardoor te duur.
7. Afschaffen van het CIZ (Centrum Indicatiestelling Zorg)en de indicatiestelling laten doen door de huisartsen. Efficiënter en goedkoper. Ik realiseer me dat zowel het CIZ, dat tenslotte gerund wordt door de verzekeringsmaatschappijen, als de huisarts belang hebben bij de indicatiestelling, maar ik troost me met de gedachte dat het belang van de huisarts meer de patiënt zal gelden dat het belang van het CIZ.
8. Alle artsen in loondienst. Mag tegen behoorlijke salarissen, waarbij we ons niets aantrekken van die belachelijke Balkenendenorm, want (bepaalde) specialisten mogen w.m.b. goed verdienen. Artsen komen in dienst van opgerichte centra eerstelijnsgezondheidszorg (evenals fysiotherapeuten etc.), specialisten komen in dienst van ziekenhuizen.
9. Renationaliseren van energie en openbaar vervoer.
10. Afschaffen van de provincies als decentrale overheid. Slechts op gebied van Ruimtelijke Ordening en Milieu agentschappen namens het ministerie handhaven. Provincies zijn kostenverslindende en over het algemeen nutteloze overheden met slechts twee, eerder genoemde, belangrijke taken die prima door het ministerie zelf kunnen worden uitgevoerd.

Deze voortreffelijke plannen zijn door mij bedacht op een achternamiddag. Desgewenst kan ik er nog tien aanleveren, dus ik ga er van uit dat de ambtelijke commissies met of zonder mijn hulp nog dit jaar hun werkzaamheden kunnen afronden.

Het is goed rusten na mijn eigen algemene beschouwing.

De secretaris.

Terreur van de middelmaat

2009-09-06T14:38:00.002+02:00

Al op de kleuterschool mislukte haar ambities om een blokkentoren te bouwen die hoger was dan die van de andere klasgenoten. Dat maakte haar kwaad! Ook later in haar schoolloopbaan was ze geen uitblinker. Andere sterren straalden om haar heen en dat maakte haar kwader. Na haar studie kregen talentvolle generatiegenoten aanbiedingen voor aantrekkelijke banen. Helaas zij niet en zo zocht ze, zwaar verongelijkt, een hoek van de samenleving op waarin ze de kans kreeg haar middelmatige talenten ten toon te spreiden. Dat werd een organisatie die kleinschalige initiatieven van vrouwen over de hele wereld steunde. Dat verdiende echter wel heel erg weinig en zo stapte ze over naar Cordaid. De frustratie over haar middelmatigheid nam echter met de dag toe en toen het baantje van partijvoorzitter vrij kwam zag ze haar kans schoon. Inspelend op de, inmiddels toch wel wat achterhaalde, sentimenten bij de partij dat vrouwen wel heel weinig kansen krijgen op topfuncties wist ze de verkiezingen te winnen. Haar eerste opmerkelijke daad was wel het wippen van een vrouwelijke concurrent nl. Ella Vogelaar. Een vrouw die het niet ontbrak aan de goede ideeën, maar wel aan communicatieve vaardigheden. Dat laatste kun je aanleren; Ella kreeg die kans niet, zij moest wijken voor de ambities van de middelmaat. Toen daarmee haar positie was gevestigd kon ze eindelijk wraak nemen om een ieder die het waagde haar naar de kroon te steken. Lilianne ontwierp een erecode voor PvdA-ers: Geen partijlid dat in aanmerking wilde komen voor een functie in het openbaar bestuur mag meer gaan verdienen dan de minister-president. Een verschrikkelijk dom plan, waarmee ze aangeeft dat zij er zelf nog niet in geslaagd is de middelmaat te ontgroeien. Het huidige salaris van de MP is een middelmatig salaris voor zo'n verantwoordelijke baan en, Jan-Peter bewijst het, daarmee trek je ook alleen maar middelmatige bestuurders aan. Haar frustratie nooit tot de top te zullen behoren kan ze in de functie van partijvoorzitter botvieren en het is te hopen dat deze 'terreur van de middelmaat' door de leden wordt doorzien. Lilianne Ploumen moet worden teruggefloten anders wordt de toekomst voor de partij nog somberder dan hij er nu al uitziet. Overigens heeft deze voorzitter nog een gevaarlijk kantje. Zij wil meer invloed van de religie op de staat. Kijk, dat het CDA die mening heeft en uitvent dat is begrijpelijk. CDA senator Sophie van Bijsterveld vindt in Elsevier van 20 januari 2009 de invloed van de kerk op de staat wenselijk. Maar dat de voorzitter van de PvdA het strikt seculiere gedachtegoed van haar partij opgeeft ten faveure van ‘religieuze inspiratie’ is voor mij onbegrijpelijk. ‘Ploumen is niet huiverig voor vermenging van politiek en religie. Het is volgens haar dan ook tijd dat de publieke rol van religie hoger op de politieke agenda komt’ (W. Huttinga, Trouw, 6 december 2007). Het wordt tijd dat de partij-bobo's zich ontdoen van deze, voor de koers van de partij, gevaarlijke vrouw die overduidelijk met een dubbele agenda werkt.

Genoeg voor een diepgaande beschouwing, dacht ik zo.

De secretaris.

Vertrutting en bedrog gaan hand in hand

2009-08-25T22:01:00.003+02:00

Dat ik dit kabinet bevoogdend vindt en wij daardoor een kant opgaan die alleen met vreugde wordt begroet door onze streng Christelijke medelanders is genoegzaam bekend. Helaas kan inmiddels worden geconstateerd dat de gereformeerde opvattingen over hoe de samenleving zich moet gaan gedragen ook wordt overgenomen door allerlei (semi-)overheidsinstellingen. Dat dit leidt tot een verregaande vertrutting van onze maatschappij behoeft m.i. nauwelijks betoog. Het grootste voorbeeld hiervan is de ongevraagde bemoeienis van de Raad voor de Kinderbescherming met het 13-jarige meisje Laura die graag een solo zeiltocht om de wereld wil maken. Ouders hebben de reis van alle kanten bekeken en de voors en tegens goed overwogen en zijn hierbij niet over één nacht ijs gegaan. Ook Laura weet donders goed wat ze wil en is zich bewust van de gevaren die zij hierbij loopt. De meeste mensen uit haar omgeving geven aan dat zij dit aankan en wat vraagt de Raad voor de Kinderbescherming aan de rechter: "Zet de ouders tijdelijk uit de ouderlijke macht, zodat wij iemand kunnen aanwijzen die dit plan verbiedt".

Je mag je kind kennelijk ongestraft elk weekend blootstellen aan allerlei talentenjachten, Coma-zuipen wordt nog net niet toegejuicht en jonge kinderen zonder toezicht tot diep in de nacht buiten laten spelen is de normaalste zaak van de wereld. Zo kan ik nog wel een aantal zaken noemen die meer aandacht zouden moeten vragen van dit instituut dan de zeereis van Laura.
De Raad voor de Kinderbescherming zou er goed aan doen zich bezig te houden met het wegwerken wachtlijsten in de jeugdzorg en het helpen van de kinderen die echt in de verdrukking zitten.
Een vertruttende maatschappij is ook vaak een benepen maatschappij, waarbij 'onbetrouwbaar' en 'stiekem' woorden zijn die de boventoon voeren.

In de zaak van de uitdieping van de Westerschelde is maar weer eens bewezen dat je een grefo niet zomaar kunt vertrouwen. Een overeenkomst tussen Nederland en Vlaanderen over deze zaak blijkt plots niets waard te zijn als onze premier zich er hoogst persoonlijk mee gaat bemoeien, daartoe opgestookt door zijn gereformeerde kiezers uit het Zeeuwse. De waarden en normen waar Balkenende altijd de mond vol van heeft, worden net zo makkelijk weer aan de kant geschoven als het de Heer behaagt. Het is een blamage voor ons land en voor mij is het onbegrijpelijk dat de Partij van de Arbeid dit allemaal maar laat gebeuren. Sterker nog, een of andere onbelangrijke backbencher uit de Tweede Kamer toonde zelfs begrip. En dan maar gek opkijken als straks de verkiezingen op een debacle uitlopen. Kom PvdA. doe eens iets flinks!

Tot de volgende beschouwing.

De secretaris

Sterrenschool: de nieuwe kostschool.

2009-08-09T11:47:00.000+02:00

De traditionele schoolweek ligt onder vuur (VK 6 aug. jl.). De grootste niet-commerciële kinderopvangonderneming, de SWK groep, bepleit een vijfdaagse schoolweek van kwart over acht tot twee uur en onze vederlichte staatssecretaris Sharon Dijksma van onderwijs stelde begin dit jaar geld beschikbaar voor experimenten met lessen aan achterstandsleerlingen op verlengde schooldagen, in weekenden en vakanties. Kort daarna trok het "onafhankelijke analysebedrijf"De Argumentenfabriek door het land om de Sterrenschool te bepleiten, een nieuw type school dat het hele jaar open is en op individuele maat toegesneden lessen en.....schooltijden kent. "Elk kind is een individu, een ster en moet zich optimaal kunnen ontplooien" stelde Ton Duif, al eeuwen voorzitter van de AVS (Algemene Vereniging voor Schoolleiders) en lid van de Sterrenschool denk-tank.
Op het eerste gezicht lijkt er niet zoveel aan de hand. Met het idee 'Elk kind is uniek en moet zich in zijn eigen tempo en op zijn eigen manier kunnen ontwikkelen' kan geen zinnig mens het oneens zijn. Kwalijker echter zijn de motieven van de dames en heren bedenkers van de Sterrenschool. Het gaat hen in de kern van de zaak niet om een betere ontwikkeling van de kinderen, want dan zijn er nog genoeg voorstellen te bedenken om het huidige onderwijsaanbod sterk te verbeteren. Nee, het plan wordt gestuurd door louter economische motieven en de argumenten dat het goed is voor de kinderen zijn er met de haren bijgesleept. Niet de kinderen maar de ouders moeten zich kunnen ontplooien is het eigenlijke motief en de gemakshalve wordt dan maar verzwegen dat de kinderen daarbij eigenlijk in de weg staan. Kinderopvang op de huidige manier functioneert kennelijk onvoldoende, een eerlijke verdeling van de zorgtaken tussen beide ouders is allang mislukt en dus moet er iets anders worden bedacht: De Sterrenschool. Niet voor niets is dit plan ontwikkeld door de economen en bedrijfskundigen van de "Argumentenfabriek", ongetwijfeld zeer kundige mensen op hun eigen vakgebied, maar van kinderen helaas niet zoveel verstand. Je zult maar kind zijn en dag in dag uit in dezelfde omgeving moeten verblijven, met dezelfde mensen met af en toe een 'uitstapje' naar je sportvereniging. Je ouders zie je af en toe bij het eten en als je geluk hebt, maken ze in het weekend even tijd voor je.
De Sterrenschool is op deze manier niet veel meer dan een, van oudsher verfoeide, kostschool, met als enige verschil dat je (nog) thuis mag slapen. Een onzalig plan dus.

Tot de volgende beschouwing,

De secretaris

EPD? Weg er mee!!!!

2009-07-07T12:53:00.004+02:00

Na ampele overwegingen toch maar het bezwaarschrift ingevuld waarmee ik aangeef dat voor mij geen Elektronisch Patiënten Dossier mag worden aangemaakt. Ik heb echt lang getwijfeld, maar er zitten teveel onzekere kanten aan v.w.b. de veiligheid en kans op misbruik. Niemand kan garanderen dat onbevoegden geen toegang krijgen tot de dossiers, waardoor de kans bestaat dat je gegevens op straat liggen. Ik schrok echter het meest van mezelf door mijn schrijnend gebrek aan vertrouwen dat ik in de hele gang van zaken rond het EPD heb. Heel belangrijk in mijn ogen is dat de zorgverzekeraars geen toegang hebben tot de dossiers. Kennis van de inhoud van de EPD's zou nl. aanleiding kunnen zijn voor het bijstellen van de verzekeringen (aanvullende pakketten) of de prijzen (verhoging). In de wet staat opgenomen dat een zorgverzekeraar toestemming moet vragen om een dossier in te mogen zien en dat is nu precies waar het mis kan gaan. Zolang ik geen garantie krijg dat mijn gegevens te nooit en te nimmer in de handen kunnen vallen van op winstbejag uitzijnde zorgverzekeraars zal ik mijn bezwaarschrift niet intrekken. Ook al omdat het me niet zou verbazen als de zorgverzekeraars alles in het werk zullen stellen om juist wel inzage te krijgen in de patiëntendossiers en dat de minister hier uiteindelijk mee zal instemmen. je ziet het aan de reactie van de minister rond het rookbeleid. De anti-rookwet voor de horeca kwam er alleen en vooral omdat de minister vond dat de werknemers in de horeca beschermd moesten worden tegen de schadelijke rook, maar nu de rechter heeft beslist dat dus in de horecagelegenheden zonder personeel wel gerookt mag worden, wil de minister de wet aanpassen via een AmvB. Deze vorm van onbetrouwbaarheid is nu precies de reden waarom mensen zich afkeren van de politiek en waarom ik geen EPD wens.

De secretaris houdt nu een zomerstop tot medio augustus. Het ga u allen goed.

Tijd voor een nieuwe Leider met een boodschap

2009-06-16T18:14:00.005+02:00

De PvdA laat een analyse maken van de nederlaag bij de Europese verkiezingen. Om twee reden zonde van het papier en de tijd. Het onderzoek wordt geleid door Sharon Dijksma. Een lichter lichtgewicht, maar dan alleen figuurlijk, kun je haast niet vinden. Nog nooit betrapt op een verstandige opmerking is het zeer onwaarschijnlijk dat er zinvolle opmerkingen in de eindrapportage zullen staan. Daarnaast is een onderzoek naar de analyse volkomen overbodig, omdat de achtergronden van het giga verlies wel helder zijn. Wouter zegt dat de partij er niet in slaagt om de boodschap goed over te brengen. Hij snapt dus kennelijk niet dat het echte probleem is dat de partij geen heldere boodschap meer heeft. Het is een ratjetoe, een 'van-alles-wat-maar-net-niet' partij geworden. Een partij waarin de echte cultuurdragers het moeten afleggen tegen de who-the-fuck is Lilianne Ploumen, een partij die niet in opstand komt tegen inperking van de koopzondagen (die om een andere reden niet doorgaat), die zich niet roert als de RvS concludeert dat homo's terecht kunnen worden ontslagen of geweigerd op christelijke scholen (die met belastinggeld worden betaald)en een partij die nu nog steeds het marktdenken niet uit haar denkbeelden heeft geschrapt is geen partij meer waar de kiezer van oudsher zich in herkent.En dan de mensen die het moeten doen. Wouter is niet alleen gekooid door zijn ministerschap, maar je moet ook constateren dat zijn tijd is geweest. Het is bewezen dat leiderschap na zeven jaar toe is aan wisseling van de wacht. En daar komt nog een probleem om de hoek kijken: Wie moet Wouter aflossen? Toch in hemelsnaam niet die stotterende, stamelende en naar woorden happende zak botten die nu zich nu fractievoorzitter mag noemen, omdat ze altijd zo hard gewerkt heeft voor de partij. Ongetwijfeld ooit opperfolderaar onder de beste folderaars, maar lachwekkend in het debat. Nee, laat de partij maar eens op zoek gaan naar een jonge, goedgebekte debater, die lef heeft en wel het 'gevecht' met de radicale vleugels in het parlement aan kan. Maar eerst maar eens met een paar denk-mensen de hei op om een nieuwe boodschap te bedenken, een nieuwe koers voor de partij. En dat is juist in deze tijd met veel problemen waarschijnlijk makkelijker dan de zoektocht naar een nieuwe Leider.

Overigens wil de secretaris daar graag nog een beschouwing aan wijden, mocht dat nodig zijn.

Gedoe om niks.

2009-05-29T22:02:00.003+02:00

Om verschillende reden word ik behoorlijk onpasselijk als de kreet 'Balkenendenorm' weer opduikt. Allereerst al door de naam Balkenende. Die man kun je als leider van het land toch niet serieus nemen. Belangrijke zaken worden uitgesteld en meneer houdt zich alleen maar bezig met het opdringen van zijn gereformeerde waarden en normen aan de rest van de natie. Het is dan ook het toppunt, mijn volgende braakpunt, dat zijn (armzalige) salaris wordt gebombardeerd tot het maximum van wat een ieder mag verdienen. En elke keer als er weer iemand opduikt die meer verdient dat onze zelfverklaarde heilige spreekt de calvinistische goegemeente zijn verontwaardiging hierover uit. Alsof er geen echte problemen zijn. De salariskwestie kan ook van een geheel andere kant bekeken worden. Topsalarissen voor mensen die een unieke functie vervullen, een uniek talent of gave hebben, dan wel een unieke en belangrijke verantwoordelijkheid hebben? Ik vind daar niets mis mee. Ministers horen wat mij betreft niet in deze categorie thuis. De premier hoeft van mij niet veel meer te verdienen dan het huidige salaris van rond de 175.000 euro. Met hoge beloningen trek je ook de goudzoekers aan en je mag hopen dat mensen in het openbaar bestuur niet alleen voor het geld gaan werken, maar ook uit een vorm van idealisme. Verder mag bij de bepaling van de hoogte van het salaris rekening gehouden worden met het feit dat de meeste ministers en staatssecretarissen na hun ambtsperiode de lucratieve banen (commissariaten) voor het uitkiezen hebben. Hun publieke functie stelt hen in staat het hele land te laten zien wat ze in hun mars hebben en wie beschikt er over zo'n etalage? Voor topmensen in de semi-publieke sector of in het bedrijfsleven gelden andere normen. Zij moeten hun lastige klus vaak onder moeilijke omstandigheden klaren en verdienen daar dan ook een passende beloning voor. Gaat het mis, dan staan ze op straat en bij dat risico hoort een passende vergoeding.Voor entertainers als bijvoorbeeld Paul de Leeuw geldt niet alleen dat zij een topsalaris verdienen omdat zijn vaak miljoenen mensen plezieren, wat je van Balkenende beslist niet kunt zeggen, maar ook dat zijn het in relatief korte tijd moeten doen. Wat dat betreft kan deze categorie grootverdieners gelijk gesteld worden met topvoetballers en ook daar praat niemand over de Balkenendenorm. De discussie zou volgens mij veel meer moeten gaan over de bonussen die aan uitgedeeld worden. Deze vorm van beloning leidt onherroepelijk tot strategisch gedrag, waarbij de realiteit en andere grotere belangen vaak uit het oog wordt verloren. Zo zal een politieagent die een bonus krijgt voor het aantal bekeuringen dat hij uitdeelt zich meer concentreren op de makkelijke scores als 'niet-brandende-achterlichten' en verkeerd geparkeerde auto's dan op de daders van een inbraak, hoewel dat laatste een veel ernstiger delict is. Je kunt de topbestuurders hooguit een beloning geven bij hun vertrek, als ze de boel ordentelijk hebben achtergelaten.
Wat mij betreft is die steeds weer terugkerende discussie over de Balkenendenorm een hoop gedoe om niks (het gaat ook nog maar eens om een handjevol mensen), is het makkelijk scoren voor de populisten en worden de echte problemen niet onderkend. Hou toch op met dat gedoe en ga aan het werk!

De secretaris

Bekijk het toch eens van een andere kant!

2009-05-15T19:15:00.004+02:00

Het valt mij op dat onze bobo's gespecialiseerd zijn in het uitventen van de (eigen) denkbeelden en standpunten, waarbij klakkeloos wordt aangenomen dat anderen die kronkels dan maar overnemen en er naar gaan handelen. Met hun air van 'verstandige mensen' en vaak alleen door hun positie wordt dat soort mensen door een hele stoet gelovige volgelingen omringd. Tunnelvisie heet dat ook wel en als je dat fenomeen serieus bestudeerd kun je ook aangeven waar ook in de toekomst dingen verkeerd zullen gaan. Laat ik eens wat voorbeelden noemen, te beginnen met het songfestival. Al jaren worden er liedjes ingestuurd die in de ogen van deskundigen van "kwalitatief hoog gehalte"zijn en die bij de Nederlandse massa lekker in het gehoor liggen. Gemakshalve gaat men er dan maar van uit dat de rest van Europa onze smaak deelt. Maar de rest weet al lang dat het niet gaat om het liedje of om de zangkwaliteiten van de deelnemers. Het is de show die het hem doet en de hoeveelheid vriendjes in het Oostblok. Daar word je op beoordeeld. En zo kan het gebeuren dat ons land al voor de vijfde keer de finale mist en de vals zingende Moldavische Ciobanu zaterdagavond de kat opnieuw in de gordijnen zal kunnen jagen. Nou is dit allemaal niet zo erg serieus te nemen, maar.....deze tunnelvisie of wat autistische vorm van arrogantie is bijvoorbeeld ook terug te vinden in het onderwijs. Ik pik er zo maar 2 dingetjes uit. Ze kloppen op papier uitstekend, ieder leek juicht die plannen toe en er worden honderden miljoenen voor uitgetrokken. De waarheid is echter dat in het ene geval het meestentijds om weggegooid geld zal gaan en in het andere geval zullen kinderen die speciale zorg verdienen die niet krijgen, sterker nog: hun problemen zullen in ernstige mate toenemen.
Waar gaat het om. Allereerst om de invoering van de digitale schoolborden. Aanschafkosten met toebehoren tussen de 3 en 4000 euro en in veel scholen al te vinden. Leerkrachten hebben met deze digitale schoolborden een krachtig middel in handen om kinderen op interactieve wijze kennis op te laten doen. Ja....in theorie wel. Leerkrachten zijn echter niet in staat om op de goede manier met deze borden om te gaan. Het cursusaanbod is veelal onder de maat, maar ook waar dat wel op niveau is gunnen leerkrachten zich onvoldoende tijd om zich alle facetten van dit fantastische leermiddel eigen te maken. Gevolg is dat het gebruik beperkt blijft en lang niet van alle mogelijkheden gebruik wordt gemaakt. Het interactieve leren voor de kids zit er al helemaal niet in en daarmee is eigenlijk het failliet al bepaald. Onderzoeken zullen over enkele jaren melden dat de invoering is mislukt en dat er honderden miljoenen over de balk zijn gegooid.
Een ander debacle meldt zich al aan de poort: Passend onderwijs. Op de website "Passend Onderwijs" valt te lezen wat daaronder wordt verstaan: Passend onderwijs staat voor maatwerk in het onderwijs. Voor elk kind en iedere jongere onderwijs dat aansluit bij zijn of haar mogelijkheden en talenten. Geen kind tussen wal en schip dus.
Een mooi verhaal, maar er komt helemaal niets van terecht. Iedereen in het onderwijs weet dat, maar de zogenaamde deskundigen steken de koppen in het zand, want laten we nu wel wezen: niemand is tegen de genoemde definitie van Passend Onderwijs. Integendeel! Realisatie daarvan is te mooi om waar te zijn. Helaas, dit moeten we letterlijk nemen. Het is ook te mooi om waar te zijn en het zal dus ook niet gebeuren. Waarom niet? Bij de keuze van de inzending voor het songfestival wordt alleen gedacht aan onze eigen smaak en vraagt men zich niet af wat de rest van Europa mooi zal vinden. En dan maar verontwaardigd zijn als we voor de zoveelste keer in de halve finale struikelen. Bij de invoering van de digitale schoolborden worden die dingen aangeschaft en opgehangen met hier en daar een cursusje, ervan uitgaande dat alles dan wel goed zal komen. Er wordt niet bedacht de leerkrachten verplicht bij te scholen met theorie, oefeningen, huiswerk en de hele santekraam tot en met een diploma toe. Nee, het is zelfs zo erg, dat op de Pabo's leraren niet weten hoe om te gaan met een digitaal schoolbord, waardoor ook de nieuwe generatie leraren met hun mond vol tanden zullen staan bij het aanschouwen van die borden. En ook bij Passend Onderwijs wordt er niet aan gedacht dat eerst de leraren geschoold moeten worden, dat de lerarenopleidingen Passend Onderwijs tot integraal onderdeel van het curriculum moeten verheffen en dat scholen die in staat zijn tot het aanbieden van Passend Onderwijs beloond moeten worden met meer geld voor klassenverkleining. Drie voorbeelden waarbij men uitgaat van eigen denkbeelden, terwijl aan de andere kant begonnen zou moeten worden. Wat wil Europa en wat moeten de leerkrachten kennen en kunnen om de mooie idealen te verwezenlijken.
Het is nog niet te laat voor het songfestival, want elk jaar komen er nieuwe kansen. Maar het weggegooide geld van de digiborden zal echter niet meer terugkomen en ik ben bang dat de kinderen die speciale zorg nodig hebben er na 2012 er eerder slechter dan beter van af zijn dan nu, al was het alleen maar door de gewekte verwachtingen die in elk geval door de huidige generatie leerkrachten nooit kan worden waargemaakt.
Drie treurige voorbeelden van zaken waarbij men eens aan de andere kant had moeten beginnen.

Al met al een beschouwing waar zelfs deze optimistische secretaris triest van wordt.

Gegroet en tot over twee weken.

Waar is toch de betrokkenheid

2009-05-03T10:25:00.004+02:00

Op Koninginnedag zag ik twee agenten over de vrijmarkt lopen. De oudere man groet iedereen vriendelijk en maakt hier en daar een praatje met standhouders. De jongere kijkt steeds nors voor zich uit en blijft op een afstandje staan kijken hoe zijn college zich onderhoudt met de verkopers. Stoer kijkend, met de duimen achter de riem, probeert hij ongenaakbaar te lijken. Alsof hij er niet is voor de 'man in de straat'.

Op een van de grootste scholen van Nederland willen de leerkrachten niet meer meelopen met de avondvierdaagse. Ouders die aangeven alles zelf te willen organiseren, mee te lopen e.d. en alleen de schoolshirtjes en -vlag willen gebruiken, krijgen te horen dat dit niet kan. De school wil zelfs niet de schijn van enige verantwoordelijkheid dragen en ook de naam van de school er niet aan verbinden. Alsof het niet de taak van de leerkrachten is om meer te zijn dan lesboer.

Een tafeltennisbond die huizenhoge contributies int en daarvoor slechts een twintigtal competitiewedstrijden organiseert. Een tafeltennisliefhebber kan derhalve ruim 30 weken zijn sport niet fatsoenlijk beoefenen, behalve door op zijn clubavonden te trainen en hier en daar wat toernooitjes af te lopen, waar de bond ook nauwelijks de hand in heeft.

Zo maar drie voorbeelden van het ontbreken van voldoende betrokkenheid bij de dingen die gedaan worden. Betrokkenheid die zo essentieel is bij het goed vervullen van een taak of het gewoon doen van het werk, of het nu vrijwilligerswerk is of betaald. Mensen die te maken hebben met zulke voorbeelden van schrijnend gebrek aan betrokkenheid, zullen onbegrip tonen en op den duur misschien ook onverschilliger worden. Volgens mij is dit de essentie van het toenemend gebrek aan sociale cohesie in de samenleving en zouden mensen daar op moeten worden aangesproken. Door hun collega's, door hun bazen, door de klanten. Een samenleving waarin mensen betrokken zijn bij de dingen die ze doen, toont mensen die niet alleen betrokken zijn bij hun naasten, maar bij iedereen en alles in de omgeving. Dat levert een bewuste samenleving op en, naar mijn mening, derhalve een samenleving waarin mensen minder langs elkaar heen leven. Waar is toch die betrokkenheid?

De secretaris wenst u een zonnige meimaand toe.

Weg met de markt

2009-04-10T20:15:00.003+02:00

Tjeenk Willink, vice-voorzitter van de RvS vroeg onlangs aandacht voor het verhaal dat de verhouding tussen overheid en markt totaal verstoord is. Eindelijk belangstelling voor een thema dat door de secretaris al zo vaak onder de aandacht is gebracht.
Laten we maar eens beginnen om de AWBZ helemaal over de kop te gooien. De AWBZ vergoedt de 'onverzekerbare zorg' en die betalen we met zijn allen. Gemiddeld betaalt elke werknemer hiervoor ruim € 300,= per maand. Maar als je denkt dat de overheid goed op deze centen past, heb je het mis. De overheid komt er helemaal niet aan te pas. Het hele uitvoering van de AWBZ is in handen van stichtingen en particuliere verzekeraars en de informatie die zij daarover aan de overheid verstrekken is zeer onvoldoende.
Als je nu gebruik wilt maken van de AWBZ, moet je je melden bij het CIZ (Centrum Indicatiestelling Zorg). Dat is een privéstichting die op basis van instructies van het ministerie van VWS bepaalt wie recht heeft op AWBZ-zorg. Het CIZ indiceert vrij globaal en aan de hand hiervan bepaalt het zorgkantoor (lees: de verzekeraar) welke instelling (verpleeghuis, verzorgingstehuis etc.) de zorg mag leveren. De rekening wordt betaald door het Centraal Administratie Kantoor (CAK). Dit bedrijf is eigendom van de stichting Groene Duinweg en die stichting is weer in handen van de verzekeraars. Het GAK betaalt jaarlijks 22 miljard euro aan AWBZ kosten, maar wil niet zeggen hoeveel naar welke instelling wordt overgemaakt.
Het wordt hoog tijd voor de overheid om hier in te grijpen. Zowel het CIZ alsmede het GAK moeten worden genationaliseerd, zodat de staat weer meer grip heeft op en in ieder geval meer inzicht heeft in de kosten. De overheid zou ook zelf de contracten met zorginstellingen moeten afsluiten of ook hier gaan werken met een soort ticket voor de mensen die recht hebben op AWBZ-zorg. De geïndiceerde kan met zo'n ticket zelf naar de gewenste instelling stappen om de benodigde zorg te ontvangen.
Laat de overheid alstublieft snel ingrijpen, want wat behoort tot algemeen belang mag niet langer een speelbal zijn van de markt.

Ik wens u prettige overpeinzingen tijdens de Pasen.

De secretaris

NTTB bestuurder: Graag!!!

2009-04-01T19:38:00.003+02:00

O, wat wil ik toch graag in het hoofdbestuur van de NTTB. Het lijkt me enig. Maar dan wel op een functie met inhoud hè. Niet zomaar iets. Voorzitter worden lijkt me bijvoorbeeld wel wat. Vergaderingen leiden en voor de rest alles delegeren. Nou valt dat bij de NTTB wel mee, dat delegeren, want als er niets gedaan wordt kun je ook niets delegeren. Maar ja, ik zou me dan wel verplicht voelen om alle vergaderingen bij te wonen. En dat is niets voor mij. Nee, geen voorzitter dus. Secretaris en penningmeester vallen ook af. Veel te veel papieren rompslomp en geneuzel. Communicatie en marketing is me te beladen. Je ligt dan meestentijds onder vuur, want het ligt altijd aan de communicatie. Dat baantje is me te riskant. Ik moet wel zeker weten dat ik een tijdje kan blijven zitten. Trouwens die portefeuille marketing is ook vrij kansloos met zo'n afkalvend ledenbestand. Nee, ik heb mijn zinnen gezet op de functie van bestuurder Topsport. Bij gebrek aan topsporters lijkt het me een rustig baantje. Je reist een beetje het land door, bedenkt weer eens een beleidsplannetje dat vooral haaks moet staan op het vorige. Zo kun je bijvoorbeeld van één centrale training naar trainingen op verschillende steunpunten in het land overstappen, waarbij je dat onderbouwt door te zeggen dat zo meer spelers in aanraking komen met topsporttrainingen. Heb je die steunpunten al, dan ga je terug naar één centrale training, omdat de steunpunten teveel geld kosten in verhouding tot het aanwezige talent. Zo kun je het jaren volhouden. En heb je het geluk dat er, zoals in deze periode, wat Chinezen zijn die graag voor Oranje willen spelen, dan kun je je helemaal je lol niet op. Dan komen er heerlijke reisjes aan naar allerlei mooie open kampioenschappen, EK's en WK's en met een beetje geluk.......mag je naar de Olympische Spelen. OK, er moeten ook wat sporters mee, maar wat kan dat bommen. Heerlijk tussen de internationale bobo's lopen in hotels die je jezelf nooit zou kunnen veroorloven. Lekkere dineetjes en mooie excursies. En als je tijd hebt even op de tribune plaatsnemen, vooral als er TV aanwezig is. Interviewtje afgeven aan Theo of Ted over de deplorabele toestand waarin het huidige tafeltennis zich bevindt en enkele flarden loslaten van de geweldige plannen die je hebt om de boel uit het slop te trekken. En stiekem maar hopen dat Li Jiao en Li Jie er nog een paar jaartjes aan vastknopen, zodat straks Chicago, Rio of Tokyo geboekt kan worden (na Londen is Madrid toch kansloos!). Ja, ik weet het zeker! Topsport is voor mij. Dus Piet: Als je moe bent van het niets doen, bel me gerust. Ik sta in de startblokken.

Tot een volgende beschouwing,

de Secretaris

Mag ik wat meer waar voor mijn geld?

2009-03-20T20:29:00.009+01:00

Ik heb gemerkt dat ik per competitie ruim 15 euro aan bondscontributie moet betalen (competitietoeslag heet dat tegenwoordig). Dat betekent dus 1,50 per -competitieavond. Ik moet eerlijkheidshalve zeggen dat ik niet zo goed begrijp waar dat geld allemaal blijft. Het indelen van de poules in de afdeling Groningen kan toch niet al te veel werk zijn, gelet op het feit dat het maar om 14 poules gaat. Programmaboekjes tikken en uitslagen rondsturen hoeft in deze tijd van internet toch ook niet meer. Hoe komt het dan dat ik me afvraag waar mijn geld blijft?Ligt het soms aan het feit dat ik me deze competitie aardig bekocht voel met een poultje van vijf en dus veel te veel vrije weken heb? (De competitieleider probeert op deze merkwaardig manier de eerste klasse weer terug te brengen tot een poule van zes.) Ik probeer me ook niet te ergeren aan het feit dat de competitieleider beide eerste klasse poules ingedeeld heeft in een beschonken toestand of met behulp van een dobbelsteen (waardoor nummer drie in de ene poule met twee vingers in de neus kampioen zou worden in de andere). Nee, dat laat me ook koud. Echter, dat de competitieleider nu nog niet doorheeft dat je twee teams van één vereniging die in dezelfde poule zitten tegen elkaar moet laten spelen voordat de competitie begint, vind ik kwalijker. En helemaal als je weet dat het teams van Argus betreft, de vereniging waar sportiviteit door een aantal mensen alleen met de mond beleden wordt en zeker niet achter tafel.
Daar waar Argus 4 de eerste wedstrijd, wel keurig voorafgaand aan de competitie gespeeld, met 9-1 gewonnen heeft van hun 6e team, werd de tweede ontmoeting pas gespeeld toen duidelijk was dat Argus 4 kampioen zou worden. Dan mag je ook als competitieleider niet verbaasd zijn dat Argus 6 opeens 4 punten haalt, een aantal dat geen enkel ander team lukte, waardoor team 6 opeens op een veilige plaats staat. De competitie is aan de onderkant gelukkig nog lang niet gelopen en rond plaats vier (betekent degradatiewedstrijd) is nog alles open, maar mag ik alsjeblieft voor mijn zure centen wat meer kwaliteit verwachten van de competitieleider en zeker wat meer alertheid? Kloppen het ene jaar de teamopstellingen niet, zitten we nu weer met een duidelijke, maar helaas niet bewijsbare, beïnvloeding van de competitie. Bah!!!
Ik verwacht toch echt meer waar voor mijn geld!!!

Tot de volgende beschouwing,

De secretaris.

Sneue besluitjes

2009-03-11T18:36:00.002+01:00

Kabinet en Kamer zitten vol met mensen die een voorliefde hebben voor sneue besluiten. Het kost me geen moeite om er een paar op te lepelen. Zo'n sneu besluit is bijvoorbeeld het rookverbod in de horeca. Let wel: ik heb het niet over het rookverbod in de eetgelegenheden, maar over het rookverbod in cafés die geen medewerkers in dienst hebben. Je kunt je nog voorstellen dat medewerkers niet onvrijwillig bloot mogen staan aan de uitstoot van giftige stoffen uit diverse rookwaren, maar dat geldt toch zeker niet voor de eenmanszaken onder de cafés. Het aanstaande verbod op de grow-shops is ook al vreselijk sneu. Particulieren mogen wel vier wietplantjes hebben, maar ze kunnen er niet aankomen. Aan een jarenlang beheersbaar drugsprobleem in Nederland door het unieke gedoogbeleid wordt door de opperfarizeër een bruut einde gemaakt door tegemoet te komen aan de wens van de meerderheid in de Tweede Kamer. Niet moeilijk te voorspellen is dat de zaak ondergrondser en oncontroleerbaarder wordt dan ooit en dat we daarmee dezelfde kant opgaan met de drugsproblematiek als in andere Westerse landen.
Ik twijfel ernstig of inenting tegen baarmoederhalskanker (kosten ca. € 375,--) ook niet onder de sneutjes valt. Tenslotte is het een in het Westen zeldzame ziekte, waarbij het vaccin ook nog maar eens werkt tegen 70% van de voorkomende ziektegevallen. Ik kan nog wel een paar andere zaken bedenken waar we het geld aan uit moeten geven. Dit besluit is wel een veeg teken. Hoewel ik nog zo tien sneue besluitjes op kan noemen geeft het wel aan dat de dames
en heren in Den Haag zo'n beetje aan het eind van hun Latijn zijn in het bedenken van dit soort besluiten. Voordat ze nu echt doorslaan, zal ik een paar ideetjes opperen die hout snijden en hun vruchten zullen afwerpen voor samenleving.
1. Haal de Zorgkantoren uit de invloedsfeer van de zorgverzekeraars;
2. Voer salarisschalen in voor die instellingen die geheel of gedeeltelijk met publiek geld in stand worden gehouden, waarbij de salarissen van directies op gelijke hoogte moeten worden gesteld met die van een SG op een ministerie;
3. Doe hetzelfde bij instellingen die "leven" van het geld van de burgers, zoals zorgverzekeraars;
4. Haal de bezem door de lerarenopleidingen basisonderwijs en maak er academische opleidingen van;
5. Verbied na 22.00 uur lichtreclames op bedrijventerreinen en in buitengebieden en verbeter daar zo nodig de openbare verlichting.

Zomaar een vijftal zinnige voorstellen en het zal niet veel moeite kosten om dit aantal te veelvoudigen. Beste parlementariërs, beste leden van het Kabinet. Ga eens goed aan het werk a.u.b. Is dat soms te veel gevraagd?

Tot een volgende beschouwing,

De Secretaris

Geen tijd, maar kwaliteit

2009-03-01T15:14:00.004+01:00

Terecht maakt men zich zorgen over de kwaliteit van het onderwijs. Over het feit dat de directies van VO-scholen zich meer en meer afkeren van de inhoud van het onderwijs en alleen geïnteresseerd lijken in de financiën van de school en van henzelf, over de opleiding van de leerkrachten die, zo blijkt al jaren, ver onder de maat is en over de fusiegolf die geleid heeft tot vrijwel onbeheersbare mammoetscholen. Dat heeft o.a. geleid tot de discussie in het parlement over de urennorm in het voortgezet onderwijs. Scholen en scholieren kwamen massaal in verzet tegen de 1040 norm die op veel scholen leidden tot de zgn. ophokuren, waarbij leerlingen een aantal uren in een lokaal werden gestopt met een vage opdracht en zonder begeleiding, alleen maar om aan de urennorm te voldoen. Uiteindelijk werd, naar goed Hollands gebruik, besloten een commissie in te stellen onder voorzitterschap van Clemens Cornielje. Deze commissie Onderwijstijd kwam tot een drietal conclusies:

1. Het is de verantwoordelijkheid van de school om leerlingen een inspirerend en uitdagend onderwijsprogramma aan te bieden. De school legt primair verantwoording af aan ouders en leerlingen over de realisatie én de kwaliteit van de onderwijstijd.
2. Er moet een wettelijke norm zijn. De definitie van de norm voor onderwijstijd moet worden aangepast. De norm moet worden vastgesteld op 1000 klokuren.
3. In het belang van een evenwichtig jaarritme voor leerlingen, en daarmee ook voor leraren, bepleit de Commissie de zomervakantie van zeven weken naar zes weken terug te brengen en daarmee gelijk te maken aan die van het primair onderwijs. De zevende week wordt omgezet in vijf roostervrije dagen voor leerlingen, die scholen in overleg met de medezeggenschapsraad gedurende het schooljaar naar eigen inzicht mogen programmeren.
De Commissie acht het wenselijk dat leraren op deze roostervrije dagen beschikbaar zijn. Hierdoor kan de werkdruk beter over het schooljaar gespreid worden en wordt de voorziene uitval gereduceerd.

Over de eerste conclusie zal weinig discussie plaats gaan vinden, want daar kan iedereen zich wel in vinden.
Onenigheid zal ontstaan bij conclusie 2 en 3 omdat bij het ontbreken van een voldoende onderbouwing er wordt uitgegaan van zeer discutabele aannames. Zo zegt de commissie:
De berekening van de hoogte van de huidige norm voor onderwijstijd is gebaseerd op een aantal niet-correcte aannames over het aantal beschikbare dagen waarop onderwijstijd in de praktijk van scholen geprogrammeerd kan worden.

Deze onzinnig bijdrage aan een al even onzinnige discussie werpt maar weer eens de vraag op wie waarvoor verantwoordelijk is. Als we met elkaar vaststellen dat in dit geval de regering verantwoordelijk is voor de kwaliteit van het onderwijs en dus normen vast moet stellen waaraan het onderwijs moet voldoen, dan is het aan de scholen om te bepalen op welke wijze zij aan deze normen willen voldoen. De ene school kan het misschien in 850 uur, terwijl een andere school een samenhangend programma aanbiedt, waarbij leerlingen ook in staat worden gesteld om het huiswerk op school te maken. Op deze school zijn de leerlingen misschien wel 1100 uur op school aanwezig. Misschien tussentoetsen, maar zeker de eindexamenresultaten van de scholen zullen bepalen of de scholen en dus hun aanpak levensvatbaar is, want slechte scholen prijzen zich vanzelf uit de markt.

De commissie maakt het helemaal bont bij de poging om conclusie 3 van enige onderbouwing te voorzien en merkt daarbij hetvolgende op: De lesvrije periode in de zomer, welke door opstart- en afrondingsactiviteiten vaak acht à acht en een halve week bedraagt, leidt tot een concentratie van de wettelijke onderwijstijd voor leerlingen in een korte periode en lange schooldagen. De Commissie acht dit kwalitatief niet verantwoord en is van mening dat het voor leerlingen tot een verstoring van het jaarritme leidt.

Een eenvoudige rekensom leert dat de zelfs op de scholen waar de leerlingen maar 35 weken ontvangen worden en waarop toch wordt voldaan aan de huidige 1040 urennorm er niet meer dan 29 uur lesgegeven hoeft te worden.

Mijn conclusie is dat regering en parlement zich terecht ongerust maken over de kwaliteit van het onderwijs, maar dat het vastleggen van het aantal uren waarop de kinderen les moeten krijgen hierbij slechts een schijnoplossing biedt en dat de werkelijke oorzaak ergens anders gezocht moet worden.

Laat de scholen de weg die moet leiden tot de vastgestelde kwaliteit en steek tijd en geld in een betere opleiding van leraren en leraressen, zowel in basis- als in voortgezet onderwijs.

Tot de volgende beschouwing,
De secretaris

NTTB wil geen leden

2009-02-05T21:55:00.003+01:00

Wat is die NTTB toch eigenlijk een prutbondje. Daar waar de leden massaal weglopen en wegblijven presteert de bond ondermaats en zijn er geen geslaagde pogingen te noemen om daar verandering in te brengen. Om de haverklap vliegen bestuur en bondsraad elkaar in de haren en is er nauwelijks een bond te noemen waar het hoofdbestuur zo vaak wisselt van samenstelling. Ooit eens ruim 40.000 leden groot moeten we ons nu behelpen met een kwart minder leden. Ik ga het niet hebben over de talentontwikkeling, want die is wel in goede handen. Een sportbond heeft echter de eerste plicht om de sport te promoten, om de sport zo aantrekkelijk te maken dat er nieuwe aanwas komt. Daarin nu faalt de NTTB volledig. Het grootste euvel is toch wel de competitie. Waar sporten als hockey, korfbal en tennis zich steeds weer ontwikkelen en zich aanpassen aan de eisen van de moderne tijd, moeten de tafeltennisers het nog steeds doen met een competitie gebaseerd op allang door de tijd achterhaalde opvattingen.

Een paar belangrijke elementen pik ik er hier even uit:
1. De afschaffing van de vierde divisie blijkt een grote miskleun. Door die afschaffing zijn de afdelingen gegroeid, maar zorgt tegelijkertijd de piramidale opbouw ervoor, dat teams die in de hoogste klasse van de afdeling (en die daaronder) in de middenmoot meedraaien vrijwel elk jaar dezelfde tegenstanders ontmoeten. Er is niets ergerlijker voor een sporter om elk half jaar dezelfde koppen aan de andere kant van de tafel te zien, winnen of verliezen heeft hier niets mee te maken. De spanning is er na een paar jaar helemaal af en om die reden keren tafeltennissers regelmatig de sport de rug toe. Opnieuw invoeren die vierde divisie, voor de broodnodige variatie en uitdaging, zeker voor de jongeren die niet genoeg talent hebben om meteen vanuit de jeugd door te stoten naar de derde divisie bij de senioren.
Ten tweede is tafeltennis de enige sport waarbij je in de competitie de kans loopt, en dat gebeurt vaker dan me lief is, na middernacht nog achter tafel te moeten verschijnen om nog een potje te moeten spelen. En dan na de wedstrijd nog een drie kwartier naar huis rijden, dus rond half twee het bed in en dat, terwijl de wekker alweer om zes uur rinkelt. Wat is dat voor een bond, die dit in stand houdt? En dat terwijl de oplossing zo simpel is! Ga toch over op 2-mans teams, beste NTTB. Elke speler speelt gewoon drie partijen en alle door-de-weekse wedstrijden kunnen om acht uur beginnen. Als het heel lang duurt ben je om half elf klaar, maar toch op tijd weer thuis. Daarmee behoudt je in ieder geval de jongeren die net uit de jeugd komen en zich niet alleen een hoedje schrikken van de speelwijze van de ouderen, maar vooral van de tijdstippen waarop zich het een en ander afspeelt.
Geef clubs daarnaast ook nog de mogelijkheid om in een team drie man op te stellen, waarbij 1 speler dus twee keer achter tafel moet verschijnen en beide andere spelers voor één enkelspel, of één speler alleen ingezet wordt in het dubbelspel. Zorg daarnaast voor een aantrekkelijke competitieopzet: wel twee competities per jaar en poules van zes, maar stap af van die rigide piramide-constructie. Ook in een kleine afdeling kun je dan met twee of drie hoofdklassen spelen. Want als er minder dan drie promotieplaatsen zijn, krijgt de competitie een spannend staartje met promotie- en wat mij betreft ook degradatiewedstrijden in een neutrale zaal, op een zaterdag. Dat zijn ten minste publiekstrekkers.
En tot slot: organiseer veel meer toernooien voor tweemans teams. Zo'n Daviscup systeem slaat aan bewijst jaarlijks het zeer succesvolle Maaslandtoernooi. Het spelen van een dergelijk toernooi is aantrekkelijker dan een traditioneel toernooi, waarbij tweederde van de enthousiastelingen na 2 wedstrijden weer naar huis kan.

Het zal wel teveel gevraagd zijn van de bestuurders om serieus na te denken over de verdere ontwikkeling van de tafeltennissport als breedtesport. Men troost zich alvast met de gedachte dat het 'rondje om de tafel met Keen' een groot succes is, maar hoe die mensen vast te houden is vast niet hun eerste zorg. Zolang men maar kan pronken met een enkel talent en veel geld investeert in buitenlandse reisjes is men al dik tevreden. Er zijn kennelijk alleen leden nodig die dit bekostigen en als die er niet meer zijn, nou dan verhogen we gewoon de contributie. Dus nieuwe leden aantrekken is niet persé noodzakelijk voor de bobo's.....!

De secretaris roept waarschijnlijk de bestuurders tevergeefs op tot bezinning.

Tot een volgende beschouwing,

De secretaris

(On)Betrouwbare Overheid.

2009-01-22T16:23:00.004+01:00

Ons parlement maakt er de laatste weken weer een behoorlijke puinhoop van. Laat ik eens twee voorbeelden noemen. Al kabinetten lang is het achterna lopen van de VS gebruikelijk (zie de column Nederika van mijn hand). Dieptepunt daarbij is wel de hele privatiseringsgolf die ons land getroffen heeft. Niets is de dames en heren in Den Haag te gek. Openbaar vervoer, telefoon, post en zorg gaan in de uitverkoop. Er wordt zelfs een splitsingswet aangenomen die ervoor zorgt dat het energienetwerk in handen van de overheid blijft, maar waardoor de levering van energie in buitenlandse handen kan komen. Dat is goed, want dat leidt tot concurrentie is de idee hierachter en concurrentie zorgt weer voor lagere prijzen. Maar als puntje bij paaltje komt en het energiebedrijf Essent dreigt te worden overgenomen door de Duitse energiereus RWE, piepen de jongens en meisjes in de Hofstad om het hardst. Dat kon toch niet de bedoeling zijn, RWE is niet eens een leuk groen bedrijfje! Hoe dom en naïef kun je zijn! Nu opeens wordt de minister opgedragen om te onderzoeken of dat allemaal zomaar kan. Er is democratisch besloten dat we privatiseren, maar nu het erop aan komt, maakt iedereen plots een terugtrekkende beweging. Hoezo betrouwbare overheid?
Jaren geleden heeft de secretaris al op verschillende fronten gewaarschuwd voor al dat geprivatiseer van primaire overheidstaken. Daaronder valt uiteraard niet alleen energie, maar ook de gezondheidszorg, de post, en de telefonie. Maar als je al die waarschuwingen in de wind slaat, moet je niet gek opkijken als het de verkeerde kant opgaat en als bij een heuse energiecrisis in Duitsland wordt bepaald of hier de kachel straks wel gaat branden.

Ook zo leuk is dat de aandelen van Essent in handen zijn van lagere overheden, t.w. provincies en gemeenten. Nooit is daar in parlementair opzicht iets over gezegd of van gevonden. Nu het er naar uitziet dat de miljoenen bij die lagere overheden binnen gaan stromen, buitelt men in Den Haag over elkaar heen met waarschuwingen: "laten ze geen gekken dingen gaan doen van dat geld", "we kunnen wel korten op de Algemene Uitkering", "de regering moet de geldstroom deels ombuigen naar het Binnenhof", de ene opmerking is nog dommer dan de andere.
Hoezo decentralisatie van beleid, hoezo bepalen wat je met je eigen geld mag doen!
Nee, ook dit is een voorbeeld van hoe het niet zou moeten in dit land, maar zolang we zijn overgeleverd aan onbenullen in het machtscentrum moeten we er maar aan rekening mee blijven houden, maar wennen doet het nooit.

Ik neem weer even tijd voor bezinning en groet u allen,

De Secretaris

De tijdschrijver

2009-01-04T18:55:00.003+01:00

Maandagmiddag kwart over vijf. Wilhelm schudde wat met zijn hoofd om opkomende muizenissen af te schudden. Wat was het toch wat hem in de verte ongerust maakte? Enigszins vergenoegd keek hij om zich heen. Hij had het toch allemaal maar prima voor elkaar!
Zijn collega’s zeiden het zojuist nog, vlak voordat ze naar huis gingen” Wilhelm de Rives, wat ben jij een bofkont” en dat zeiden ze heus niet alleen omdat hij over twee weken op vakantie ging. Net nu een drukke tijd aanbrak met de voorbereidingen voor de jaarrekening en de voorjaarsnota. En als hij terugkwam dan was het rustig, erg rustig en daar hield hij van.
Nee, als hij alles op een rijtje zette mocht ie niet mopperen: Een gezellige vrouw (soms wel wat veeleisend, maar alla), kinderen gelukkig de deur uit (wat een crisistijd was dat), een mooi huis (al gebouwd op ouderdom, levensloopbestendig heet dat tegenwoordig) en een geweldige baan (beleidsmedewerker bij een gemeente).
Vooral dat werk hè, daar ontleende hij vrijwel al zijn bevrediging aan en in ieder geval zijn status. Wie kon op verjaardagen er immers prat opgaan regelmatig contact te hebben met een wethouder en zelfs de burgemeester? Wie oogstte altijd bewondering met zijn laconieke houding, ook al raakte iedereen om hem heen, al of niet door zijn toedoen (overigens meestal door) in paniek? Hij toch, de beleidsmedewerker, of senior-beleidsmededwerker zoals hij zich graag (en liever)liet noemen.
Hij blik dwaalde door zijn kamer: een: eigen kamer, mooi bureau (vol met papier, want dat maakt indruk), computertje met onbeperkte toegang tot internet (met de AEX, Voetbal International en D-reizen bij de favorieten) en een arbo-stoel die je zo heerlijk in een luie stand kunt zetten.
‘‘s Morgens kwam hij als eerste op zijn werk en, uitzonderingen daargelaten, vertrok hij als laatste. “Wat er ook gebeurt, ik ben degene die het licht uitdoet” is de lijfspreuk die iedereen wel van hem kent.
Het werk was ook leuk en vooral gemakkelijk. Af en toe een adviesje, af en toe een vraag beantwoorden en vooral geen moeilijke zaken ter hand nemen. Voor moeilijke dingen had hij een stapeltje (waar hij nooit aankwam) en voor hele moeilijke dingen de prullenbak. “Nooit gehad, nooit gezien, nooit ontvangen” was steevast zijn antwoord als ergens naar gevraagd werd.
Logisch dat hij veel tijd had om te kletsen met collega’s (brainstormen heette dat) en op één of andere manier slaagde hij er steeds weer in om hen te imponeren. Hij heeft ze in de loop van de tijd zien komen en gaan, maar hij niet. Hem kregen ze niet weg. Hij was de rots in de branding. Hij was een overleveraar.
Zijn oog viel op de staande kalender op zijn bureau. Dat was zijn trots. Bij elke maandag stond wat geschreven en hij leunde voorover om goed te kunnen lezen wat er bij maandag 5 januari stond: 39 mnd en 13 dg. Zo lang moest hij nog werken en hij kon niet nalaten om dat bij herhaling luid te verkondigen. Vooral als er weer eens gezeurd werd in zijn richting. “Het zal mijn tijd wel duren” placht hij dan te roepen, “mij maken ze niet gek. Ik moet nog……” en dan las hij van de kalender op hoe lang nog. Deze kerstvakantie had hem weer dat ultieme genot bezorgd, dat bijna orgastische gevoel dat hij vrijwel elke kerstvakantie kreeg sinds hij 16 jaar geleden was begonnen met op te schrijven hoe lang hij nog moest werken. In zo'n kerstvakantie nam hij namelijk altijd alle ruimte voor zichzelf om allerlei berekeningen te maken en uiteindelijk schreef hij bij elke maandag van het jaar de hem nog resterende werktijd. Een heerlijk werkje was dat, waarbij hij verzonk in dagdromen en zijn vrouw wist dat ze hem niet mocht storen.

Shit, nou wist hij opeens weer wat hem in de verte ongerust maakte: die kabinetsplannen! Stel je voor dat de VUT straks daadwerkelijk werd afgeschaft. Hij maakte onmiddellijk een nieuwe berekening: 75 mnd en 13 dg. Moest hij nou al de uitkomsten aanpassen of zou hij nog even wachten? Misschien kwam er nog een oplossing. Hij zuchtte: “de eerste werkdag van 2009 zat er tenminste alweer op”.
Hij pakte zijn jas en deed als laatste het licht uit.

De Secretaris

Waarom tafeltennis toch leuker is dan honkbal!

2008-12-14T20:55:00.003+01:00

Op het eerste gezicht hebben tafeltennis en honkbal veel met elkaar gemeen. Het zijn allebei intervalsporten, het zijn teamsporten en er kan gemengd worden gebald, de wedstrijden kunnen lang duren, dik en dun speelt het en jong en oud, er komt een bal bij aan te pas en last but not least: ook een slaghoutje.

Waarom verveel ik me dan regelmatig langs de lijn? Oké, als het meezit schijnt er een lekker zonnetje, maar ja, die schijnt in mijn tuin ook. Daar kom ik niet voor. Ik wil actie zien en…..ik zie dat zo zelden op het veld. Wat valt er eigenlijk te zien?
Laten we maar eens beginnen met de werper. Eerst wordt steeds die onvermijdelijke pet rechtgezet, of juist schuin, ze doen maar wat. Die pet is trouwens heilig in het honkbal. Ooit bedoeld tegen de felle zon, heeft tegenwoordig een beetje honkballer hem vastgenaaid aan zijn pyama. Dan komt er een of andere rare voorbeweging met de armen, gevolgd door een ingehouden karatetrap. Verlaat de bal dan eindelijk die onwijs grote handschoen, dan ben je blij als hij niet voor de slagman op de grond ploft of meters naast of over hem flitst.
Zoeft de bal wel recht op de slagman af, doet deze een krampachtige poging om te slaan, wat meestal resulteert in alweer een gat in de lucht. En als de bal dan wordt geraakt, en laten we daar maar eens van uitgaan, dan zet de slagman een gigasprint in die eindigt in een grenzeloze frustratie, omdat de bal gevangen is en strak wordt gegooid naar het eerste honk (ja, gooien kunnen die jongens) waardoor de slagman naar de dug-out kan terugkeren. De rest van de slagpartij zit op de bank en kijkt meelevend toe onder het uitslaan van de meest wilde kreten die verpakt worden in zogenaamde yells.
De veldpartij hoeft niet zoveel te doen. Dat is een beetje sneue spek-en-bonen-club. De mensen bij de eerste twee honken en de korte stop knappen het meeste vuile werk op, dus ik kan me best voorstellen dat hier en daar in het verre veld wat gegeeuwd wordt.

Nee, dan tafeltennis! Man tegen man, niet leunen op de ander, maar zelf verantwoordelijk zijn voor je eigen prestaties. Flitsende acties achter tafel, waarbij kracht, snelheid en tactiek een grote rol spelen. Materiaal dat zorgvuldig moet worden uitgezocht. Speel je met een snel of langzaam frame, dik of dun rubber, glad of met noppen. Tafeltennis heeft het allemaal.
Wat is er mooier dan bezweet achter tafel vandaan komen met de voldoening een schitterende partij gespeeld te hebben, waarbij je die nieuwe service met succes hebt geïntroduceerd waar je al weken op de training op aan het studeren was. Niets kan het gevoel van gelukzaligheid evenaren van een individuele sporter die, op zijn eigen niveau, een topprestatie heeft geleverd.

Natuurlijk, honkballers doen dat ook, en hoewel ik schromelijk overdreef (maar dat hoort in een column) spreekt het toch wat statische karakter van deze sport me niet zo aan.
Dat ik toch vaak met enige jaloezie veilig achter het hek sta is niet alleen om het vaak fraaie weer, maar vooral om de geweldige teamspirit die er van verreweg de meeste teams uitgaat. Daar kan tafeltennis helaas niet aan tippen, dat komt toch als gekunstelde teamsport niet verder dan een optelsom van individuele prestaties.

Maar dat maakt het ook weer zo mooi. Dat man tegen man gevecht op het scherpst van de snede. En hoe mooi honkbal dan ook mag zijn, tafeltennis is mooier.

Deze bijdrage zal ook verschijnen in "het Hittertje", het clubblad van de honk-en softbalclub De Drachten Diamonds.

De moeite waard om de komende weken te beschouwen, zo dacht de secretaris. Het ga u goed!

De kinderen worden er beter van

2008-12-10T16:21:00.003+01:00

Ik had me er zo op verheugd dat Plasterk minister zou worden. Ik was een fan van zijn columns en was het ook heel vaak met hem eens. Toen ik hoorde dat hij onderwijs zou krijgen, dacht ik dat het allemaal uiteindelijk toch goed zou komen. Ik kan niet verhelen dat ik de eerste (bijna) 2 jaar behoorlijk teleurgesteld was. In niets zag ik de flitsende columnist terug. De man die overal een mening over had, die overal verstand van had en het in zulke begrijpelijke taal kon vertellen.
Tot enkele weken geleden. Hij trad eindelijk eens op de voorgrond met een paar goede ideeën. Heel goed is zijn idee met de lancering van Wikiwijs. Een online lessenbank, waar leerkrachten hun lessen neer kunnen zetten, die dan weer door anderen kunnen worden aangevuld en eventueel verbeterd.
Het beste idee was echter om de schoolkeuze na de basisschool enkele jaren uit te stellen. De secretaris wist zich nog te herinneren dat hijzelf in de tachtiger jaren een plan had ingediend bij de gemeente waar hij in het onderwijs werkzaam was, om de basisschool met twee jaar te verlengen. Niet om alleen basisschoolvakken te blijven geven, natuurlijk niet. De stof van het voortgezet onderwijs zou wel aan bod komen. Gespecialiseerde leerkrachten uit het VO zouden naar de basisschool toegaan om die vakken te geven en dan kun je denken aan wiskunde, Frans, scheikunde etc. Vakken als bijvoorbeeld Nederlands, aardrijkskunde en geschiedenis zouden in mijn plan gewoon door leraren basisschool verzorgd kunnen worden. Dat had twee voordelen. Allereers zouden de kinderen in de leeftijd van 12 tot 14 jaar nog gewoon in hun eigen buurt naar school kunnen. Dat geeft biedt langer een vertrouwde omgeving, waarin kinderen zich ongestoord kunnen ontwikkelen. Verder kunnen de lessen gegeven worden zoals dat op een goede basisschool ook gebeurd, nl. met aandacht voor de verschillen tussen de leerlingen. Het zou in mijn plan beslist geen eenheidsworst worden. Zoals onlangs in een prima artikel in de VK verwoord werd: er moet hard worden gewerkt aan het verkleinen van beïnvloedbare verschillen(afkomst etc.), maar er moet ook hard worden gewerkt aan het vergroten van de niet-beïnvloedbare verschillen (aanleg). Een leerkracht aan de Open SG Bijlmer sprak heel treffend: aan een leerling op vmbo niveau vraag je: "Wat zie je" en aan een ander: "Wat denk je dat er gebeurt". De leerlingen op deze school kiezen pas na de eerste twee brugjaren voor een vervolg en hebben, vergeleken met de meeste andere kinderen, twee extra jaren om die keuze te kunnen maken. Er zijn kinderen die dat goed oppakken en al in de twee brugjaren opstromen, iets wat binnen reguliere scholengemeenschappen al lang niet meer mogelijk is.
Op deze manier wordt prima invulling gegeven aan het plan van Plasterk.
Hoe reageert echter de Tweede Kamer, dat vat vol nitwits? Op een enkeling na als door een adder gestoken. "Kreten als "geen stelselwijziging", "blijf van het onderwijs af" en nog meer geblaat gaven maar weer eens aan dat de denkkracht in onze politiek bijkans verdwenen is. Het gaat helaas zelden meer over de inhoud, alleen maar over invloed, profilering en posities.
Hier een advies van de secretaris aan minister Plasterk: Laat je niet gek maken en wijk niet van je plannen af. Ga de discussie aan, want echt: de kinderen worden er beter van.

De secretaris gaat de Kerstdagen in Oostenrijk doorbrengen en de volgende column verschijnt in de laatste week van 2008.

Neem vooral voldoende tijd voor beschouwing.

De secretaris

Nederland, let op uw saeck

2008-11-23T20:57:00.006+01:00

Nederlanders kom in opstand. Een geruisloze overheersing van gereformeerden in ons land vindt plaats en het gaat zo in het geniep, zoals gewoonlijk bij die lui, dat het klaarblijkelijk iedereen ontgaat. Als je denkt dat het gevaar alleen komt van de zijde van het CDA en de CU zit je er volkomen naast. Ook in de PvdA heeft de grefo toegeslagen. Niet alleen aanvoerder Bos is van zeer gereformeerde huize, maar ook de twee nieuwelingen in het kabinet lusten er wel pap van. Met een premier, twee vice-premiers en diverse ministers en staatssecretarissen met een gereformeerde achtergrond, zullen zij zich in dit kabinet wel snel thuisvoelen. De progressieven hebben zich laten ondersneeuwen en laten zich steeds vaker de kaas van het brood eten. Op deze wijze hebben we ons het rookverbod in de horeca laten aansmeren, een belachelijk verbod dat genomen is met de smoes dat de medewerkers in de horeca in bescherming genomen moeten worden. Dat dit absoluut niet geldt voor kleine café's zonder personeel in dienst maakt de grefo niet uit. Verbieden dat roken! Christelijke barmhartigheid is plots ver te zoeken.

Ook al zo'n onzinnig verhaal is het paddo-verbod. En de limit is toch wel de mogelijke sluiting van de koffieshops. Ondanks alle voorbeelden uit het verleden(drooglegging in de VS) en de waarschuwingen van verstandige mensen in het heden, ziet het er echt naar uit dat de Hollandse Taliban zijn zin krijgt en de tolerantie in Nederland voorgoed de nek wordt omdraaid.

Hoe veel schade moet er worden aangericht door onze eigen Al Grefoquaida voordat het volk in opstand komt. De volgende plannen liggen al klaar. Nadat het medewerkers in winkels al niet meer verplicht kan worden om op zondag te werken en de controle op de koopzondagen ernstig is verscherpt (alsof er geen echte problemen zijn), staat de algehele zondagsrust bij dit kabinet hoog op de agenda voor 2009. We moeten er niet gek van opkijken als de koopzondagen worden verboden en het sporten op zondag alleen wordt toe gestaan buiten de gereformeerde kerktijden. Met al die zondagsdiensten zal in de praktijk blijken dat het sporten alleen mogelijk zal zijn tussen 13 en 16 uur. Alles wat in de afgelopen 30 jaar aan tolerantie en vrijheid is opgebouwd, wordt in een periode van vier jaar volledig afgebroken als we niet oppassen. Het moet ophouden met die bemoeizucht en het stiekem opdringen van hun overtuiging aan anderen. Er zijn gelukkig veel kamerleden die niet van gereformeerde huize zijn, maar die misschien niet doorhebben dat de Taliban ook in Nederland toeslaat. Maak hen wakker en trek ten strijde. Weg met die bemoeiallen.

Ik wens u veel tijd voor beschouwing.

De secretaris

Ach, dat MBO

2008-11-09T14:28:00.004+01:00

Deborah overweegt om te stoppen met school. Niet omdat ze niet in een kinderdagverblijf wil gaan werken, want dat is haar toekomstdroom. Nee, de opleiding is waardeloos, zoals zoveel MBO opleidingen. Als Deborah op school komt op de dinsdag en aanschuift voor haar eerste les, een blokuur, meldt de schertsfiguur die voor lerares doorgaat dat ze lekker aan hun competenties kunnen gaan werken, smeert hem vervolgens om tegen kwart voor elf met volgeladen boodschappentassen terug te keren. Zo maar een voorbeeld uit het schoolleven van een willekeurige MBO-student. En dit soort voorbeelden zijn er legio. Wat te denken van de uren dat de studenten op school moeten komen voor een vak waar geen leraar voor is, maar ja....de uurtjes moeten gemaakt worden en dus zitten ze met elkaar braaf in de klas huiswerk te maken, maar leren....? Op een nieuwe MBO-opleiding ergens in Nederland hoeven de tweedejaars maar drie dagen in de week naar school. O nee, sorry. Men heeft bedacht dat ze maar een stageplek moeten gaan zoeken. Dit allemaal om te verbergen dat er geen geld genoeg is om voldoende en vooral goede leraren aan te trekken. Leerlingen krijgen op een MBO-school de eerste drie maanden geen Duits, maar dat wordt in het tweede kwartaal goed gemaakt door het aantrekken van een onbenul die, ondanks de kennelijke aanwezigheid van een of andere lesbevoegdheid, geen idee heeft met wat voor leerlingen hij te maken heeft en weken besteed aan tellen in het Duits en het aanleren van de eerste Duitse woordjes. Alsof er geen leerlingen zijn met een VMBO-tl diploma, alsof er geen leerlingen overgestapt zijn uit HAVO-4, leerlingen die vol ambitie en dromen aan hun MBO opleiding zijn gestart. Lekker gemaakt met mooie vierkleurenfolders en prachtige presentaties op open dagen en onderwijsbeurzen. Niet wetende dat het geld gaat zitten in directies en allerlei managementlagen, in prestigieuze schoolgebouwen en reclamecampagnes, maar vooral niet in het onderwijs.
En de kranten duiken boven op de berichten dat steeds meer jongeren voortijdig de school verlaten, roepen schande en eisen maatregelen. De dames en heren volksvertegenwoordigers zijn al niet veel beter en denken alleen maar aan het snelle scoren en willen een spoeddebat. Maar niemand die eens met al die Deborah's gaat praten, en zij willen zo graag.

Ik wens u vooral voldoende tijd voor beschouwing.

De secretaris

De frustratie van Maxime

2008-10-26T14:17:00.004+01:00

Wat ben ik blij dat Maxime Verhagen aan onze kant staat. Het zal je maar gebeuren als natie, dat Verhagen aankondigt dat hij een pittig gesprek met je gaat voeren. Dan worden de grenzen gesloten en wordt alarmfase 1 afgekondigd. Dat overkwam Rusland naar aanleiding van het onderzoek dat is uitgevoerd naar de dood van Stan Storimans. Het onderzoek wees uit dat de dood van de cameraman van RTL nieuws werd veroorzaakt door een clusterbom en laat Rusland nou het enige land zijn in de regio dat in het bezit is van dit wapen. "Tijd voor een pittig gesprek" aldus onze Maxime. De ambassadeur wordt op het matje geroepen en ik stel me graag voor hoe zo"n gesprek er uit ziet: "
De ambassadeur komt binnenstappen in de grote werkkamer van onze minister die zetelt achter zijn imposante bureau. Stoel en bureau staan op een soort podium, zodat Maxime altijd op zijn gesprekspartner neerkijkt. Voor het bureau van Maxime staat een stoel, van hout uiteraard en met rechte leuning. Daarnaast ligt een matje. "Goedendag meneer de ambassadeur" zegt Maxime dan, "gaat u maar op het matje staan. Ik wil u hiermee laten merken dat de Nederlandse regering boos is en als ik zeg boos, dan bedoel ik ontzettend boos. Ik weet niet of u al eens een boze Jan-Peter heeft gezien, maar dat is echt geen leuk gezicht."
"Nee, dat begrijp ik"stamelt de ambassadeur ontdaan. "Ik kan alleen maar zeggen dat de conclusies uit het onderzoek niet juist zijn!"

"Wat" buldert onze minister van Buitenlandse Zaken, "durft u te beweren dat ons onderzoek niet deugt?" En hij gaat er eens extra goed voor zitten, dit belooft leuk te worden. De ambassadeur Kirill Gevorgian kleurt tot ver achter de oren.

"Nee, natuurlijk niet" stottert hij verder, "maar er kan toch een foutje gemaakt zijn?"

"Wij Nederlanders maken geen foutjes in onze onderzoeken" blaft Maxime vanuit zijn hoogte. "Ik wil dat u het grote ongenoegen van de Nederlandse regering overbrengt aan het Kremlin en wel onmiddellijk."

"Uiteraard, meneer de minister. Ik zal de boodschap overbrengen en ik denk dat de heren Medvedev en Poetin zeer onder de indruk zullen zijn. Ik ben ervan overtuigd dat u spoedig van hen zult horen" en met deze woorden spoedde de ambassadeur zich weer naar de Laan van Meerdervoort, alwaar hij bulderlachend zijn superieuren informeert over het gesprek met dat megalomane mannetje uit Nederland.

Ik meen te weten dat Maxime Verhagen dit soort gesprekken regelmatig in zijn dromen voert. Wat zou hij graag af en toe de grote landen de les lezen. Wat zou hij graag Szarkozy, Brown of Bush op de vingers tikken. Hij was eigenlijk te groot voor Nederland, is zijn dagelijks terugkerende verzuchting. En als het hem allemaal weer eens teveel wordt, leeft Maxime zijn innerlijke frustratie uit op de Antillen of België.

Dus als u, waarde lezer, weer eens een gewaagde uitspraak van onze Maxime over een klein landje leest, dan weet u waar zijn lef vandaan komt.

Tot over twee weken,

De secretaris

Houdbaarheid

2008-10-12T19:57:00.009+02:00

Het lijkt de secretaris een goed idee om voor allerlei leidinggevende en bestuurlijke functies een maximale termijn vast te stellen waarop de functie in een organisatie bekleed mag worden. Over het algemeen kan gesteld worden, dat na een termijn van zes tot acht jaar het goed is voor de organisatie in kwestie, maar ook voor de persoon zelf om te gaan "verkassen".

Veel mensen hebben onvoldoende lef of het ontbreekt ze aan zelfvertrouwen om te vertrekken uit een functie die ogenschijnlijk goed bevalt. Maar degenen die toch een overstap maken naar dezelfde functie in een andere organisatie (kan heel verfrissend zijn), of nog mooier: zij die aan heel iets anders, iets nieuws gaan beginnen zeggen na een tijdje allemaal: "Dat had ik veel eerder moeten doen". Vandaar het woordje "ogenschijnlijk", want niet alleen de mensen knappen er van op, maar ook de organisaties die zij achterlaten en die zij komen versterken worden er beter van.

En laten we wel wezen! Leerkrachten die tientallen jaren op dezelfde school werken, dat kan toch niet. Burgemeesters die drie of nog meer termijnen van zes jaar blijven zitten, wethouders, gemeentesecretarissen, afdelingshoofden die inmiddels onderdeel van het meubilair zijn geworden, daar is toch sprake van sleur, routine, tunneldenken en gaat er toch niets verfrissends meer van uit.

Nee, de secretaris is voor het vaststellen van termijnen en stelt voor dat bestuurders niet langer dan 2 termijnen mogen aanblijven en dat ambtenaren en semi-ambtenaren gaan werken met een contract van vijf jaar, eenmalig te verlengen met drie jaar. En dan.....wegwezen. Per provincie zou gemakkelijk een poule kunnen worden opgericht waarin alle ambtenaren worden ondergebracht, zodat het ruilen gemakkelijk tot stand kan worden gebracht.

Dit lijkt de secretaris een zegen.

Als je maar weet wat je ervoor terugkrijgt

2008-09-28T12:40:00.004+02:00

De secretaris is van oorsprong wat avontuurlijk ingesteld, maar hecht toch ook aan enige zekerheden. Zo wil de secretaris graag zeker weten dat het veilig is op straat, dat er goed onderwijs wordt gegarandeert, dat het openbaar vervoer goed geregeld is, dat de gezondheidszorg in orde is, dat de buitenruimte goed wordt onderhouden, dat de secretaris kan rekenen op een uitstekende energievoorziening en dat hij prima wordt verzorgd als zijn oude dag is aangebroken. De secretaris is in deze gevallen sterk gekant tegen het huidige beleid, waarbij er van wordt uitgegaan dat al dit soort zaken beter over gelaten kan worden aan de marktsector, alleen omdat het op die manier zuiniger en effectiever kan. Zuiniger klopt vaak wel, maar dat betekent meteen een groot kwaliteitsverlies en het is goed voor de portemonnee van de managers/directeuren die over de ruggen van de gebruikers grote sommen geld opstrijken.
Dit blijkt tegenwoordig wekelijks uit de de berichtgeving in de media. Voorbeelden te over: busvervoer dat zich langzamerhand dreigt terug te trekken van het platteland, ouderenzorg waar regelmatig mensonterende voorbeelden van te lezen zijn, en ziekenhuizen die de zorg voor hun patiënten kennelijk ondergeschikt maken aan commerciële belangen.
De secretaris stelt derhalve voor om de marktwerking af te schaffen en geprivatiseerde onderdelen in genoemde sectoren weer onder de staat te brengen. Ook een aantal zelfstandige beroepsgroepen moeten voortaan in loondienst gaan werken. De secretaris vindt wel dat er beter betaald moet worden in een aantal beroepen en dat de onzinnige Balkenende-norm afgeschaft moet worden, op zijn minst aanzienlijk opgehoogd.
Hoe ziet dat nieuwe landschap er dan grofweg uit in de visie van de secretaris?

Openbaar vervoer komt weer in handen van de staat, waarbij de uitvoering in handen kan komen van de provincies. Ziekenhuizen worden eveneens genationaliseerd en artsen komen in loondienst. Geldt ook voor huis- en tandartsen overigens. In deze sector mag de Balkenende-norm voor directeuren en specialisten best worden verhoogd, om te zorgen dat er voldoende aanbod en kwaliteit is. Ook in energiesector wordt de privatisering ongedaan gemaakt en vindt er geen splitsing plaats tussen netwerkbeheer en leverantie. Verzorging- en verpleegtehuizen komen weer in handen van staatsorganen en iedereen is verzekerd van een kwalitatief uitstekende 'oudedagsvoorziening'.

Dit is een beetje het beeld dat de secretaris wil schetsen voor een toekomst, waarin de invloed van de markt op de 'primaire' levensvoorwaarden aanzienlijk wordt teruggedrongen. Dat de belastingen daarvoor zouden moeten stijgen is geen problee, als je maar weet wat je ervoor terugkrijgt.

NEDERIKA

2008-09-06T15:19:00.001+02:00

Je hoeft niet veel verstand te hebben van politiek om te beseffen dat de laatste kabinetten ons land niet bepaald vooruit hebben geholpen. Integendeel zelfs, misschien dat juist het ontbreken van enig ‘Haags besef’ tot voordeel spreekt.
Dit zoveelste Kabinet onder leiding van Balkenende maakt er echter helemaal een potje van. Van ons eens zo tolerante landje blijft onder de hypocrisie van normen en waarden weinig meer over. Spijbelaars harder aanpakken middels huiscontrôles, ouders korten op kinderbijslag als hun kroost de fout ingaat, blowen in de openbare ruimte verbieden, zo kan ik nog wel even doorgaan, maar het zijn allemaal trieste uitingen van eigen kortzichtig beleid. Grove beleidsfouten op onderwijs en een verregaande veramerikanisering van de samenleving zorgen ervoor dat ons land in een glijdende schaal terecht is gekomen.

Een van de grootste onderwijsblunders, zo niet de grootste, blijkt wel WSNS te zijn. U weet wel: de gedachte dat kinderen met min of meer ernstige leer-en gedragsproblemen niet automatisch naar het speciaal onderwijs worden verwezen, maar het best op de gewone school kan blijven. Daar zullen leerkrachten nauwelijks gehinderd door enige kennis van zaken, maar wel belast met grote klassen en allerlei administratieve rompslomp, die kinderen op hun eigen niveau moeten begeleiden. Dat lukt dus niet met als gevolg dat het peperdure voortgezet speciaal onderwijs alsmede het VMBO, met name in de lagere sectoren, uit zijn voegen barst. Neem daarnaast de talrijke leerkrachten in het VO die nog lesgeven als in grootmoeders tijd en niet beseffen dat deze generatie jongeren alleen geboeid worden door op een nieuwe manier les te geven, voeg dit bij het voortdurende gerommel met het Studiehuis en het probleem van ongemotiveerde jongeren is voor een groot deel verklaard. Een gotspe is echt dat in Den Haag het idee schijnt te circuleren dat de scheiding tussen regulier en speciaal basis-onderwijs rond 2010 helemaal kan verdwijnen. Dat zou geen blunder zijn, maar een ramp.

Deze regering vindt van zichzelf dat ze hard loopt en grote stappen neemt. Het vervelende is echter dat ze alleen maar hard achter Amerika aanlopen. Ik heb een hekel gekregen aan de woorden ‘marktwerking en privatisering’, die uit de VS zijn komen overwaaien en hier op een verschrikkelijke manier huishouden in onze samenleving. Door de marktwerking zijn de taxi’s en notarissen, om maar eens een paar voorbeeld en te noemen, alleen maar duurder geworden. Sinds de privatisering van het openbaar vervoer kan nauwelijks van verbetering gesproken worden en het is niet moeilijk te voorspellen dat door de splitsing van de energiebedrijven ons dezelfde ellende te wachten staat als aan de overkant van de grote plas: verwaarloosde netwerken, waardoor grote storingen niet uit kunnen blijven. Pro Rail is daar overigens een mooi voorbeeld van.
Ook de idee dat iedere burger wel voor zichzelf kan zorgen zal een idee-fixe blijken te zijn. Net zomin als veel mensen overstapten naar een ander energiebedrijf, wordt jaarlijks weinig gebruik gemaakt van de mogelijkheid naar een andere zorgverzekeraar te switchen. Daar zijn een aantal redenen voor: Mensen overzien het niet, de overstap voor een paar tientjes per jaar loont nauwelijks de moeite of het wordt financieel onmogelijk gemaakt.
Het was niet moeilijk voorspellen dat de premies aanvankelijk bewust ‘laag’ zijn gehouden en dat ze in de komende jaren tot exorbitante hoogte zullen stijgen, waardoor net als in Amerika er naar schatting 10 tot 15 % van de bevolking onverzekerd zal blijven.

Het maken van afspraken omtrent het halen van ‘targets’, ook al zo’n Amerikaans onding, leidt tot strategisch gedrag en daarvan zijn voorbeelden te over, denk alleen maar eens aan het afrekenen van de kwaliteit van basisscholen op de zgn. Cito-toets. Dat leidt er bijvoorbeeld toe dat zwakke leerlingen die toets niet hoeven te maken en zelfs in sommige gevallen wordt aangeraden zich ziek te melden. De les die we kennelijk in dit land niet willen leren is, dat het evident is dat het stellen targets niet altijd leidt tot het gewenste resultaat.

Het is jammer dat je in dit land niet goed weet waar je aan toe bent. Steeds reken je erop dat het gezonde verstand gaat zegevieren en dat we onze eigen koers gaan varen, maar steeds vaker merk ik dat we onze samenleving op Amerikaanse leest gaan schoeien. Deels uit onbenul en gebrek aan creativiteit, deels omdat de hervormingen aanvankelijk geld opleveren. Dat de maatschappelijke kosten op lange termijn de pan uit zullen rijzen lijkt de huidige bewindvoerders niet te deren.

Ik stel daarom voor ons land aan Amerika te verkopen. Dat levert op korte termijn heel veel geld op en op lange termijn? Ach we zien wel…… Het bespaart in ieder geval veel geld, want als 51e staat kunnen we volstaan met een gouverneur (Johan Cruyff?) ondersteund door een klein ambtenarenapparaat. En de naam voor die nieuwe staat ligt voor de hand als we Nederland en Amerika ineenvoegen: Nederika.

Geen Oldambt a.u.b.

2008-08-25T19:20:00.001+02:00

Vroeger was de secretaris een kei in topografie. Al op de lagere school haalde hij de ene 10 na de andere en er was vrijwel geen gemeente die hij niet kende. Of ze het nu hadden over Sibbe, Peize, Venhuizen of Baarland, hij wist op zijn minst in welke richting je moest rijden om in de buurt te komen.
Dat dit met het klimmen der jaren wel wat achteruit zou gaan had hij wel verwacht. Hij heeft zich daarin ook berust.
Wat het tegenwoordig wel extra gecompliceerd maakt is dat merkwaardige polderen bij gemeentelijke herindelingen. Men kiest bij een herindeling vooral niet voor de meest praktische naam, een naam die iedereen kent, maar men bedenkkt een compleet nieuwe naam. Dat wordt dan een naam behorende bij een streek, die behalve de autochtonen door niemand wordt herkend, of eentje uit een historisch archief. Dit allemaal om te verbergen dat men het er politiek niet over eens kon worden om de nieuwe gemeente de naam te geven van de meest bekende ‘oude’ gemeente.
Weet iemand nog waar die heen moet als je naar De Wijde Meren gaat? Je denkt toch op zijn minst aan Friesland, maar nee….je moet richting ’s Graveland, Kortenhoef en Loosdrecht. Waarom niet gewoon gekozen voor de gemeente Loosdrecht? Daar heeft iedereen wel eens van gehoord.
En wat te denken van De Ronde Venen (Mijdrecht, Vinkeveen enz) of Noordenveld (Roden, Norg e.a.).
Toppunt was onlangs wel de nieuwe naam voor de fusiegemeenten Sassenheim, Voorhout en Warmond. Teylingen heet deze nieuwe gemeente.
Een secretaresse van de secretaris vindt het volstrekt voorspelbaar dat, indien Delfzijl en Appingedam ooit gaan fuseren, gekozen zal gaan worden voor de gemeente Fivelingo.
De secretaris vindt echt dat dit verboden zou moeten worden.
Een fusiegemeente moet de naam hebben die hoort in een topografisch rijtje, een naam waarvan iedereen in Nederland wel eens gehoord heeft en waarbij ook een topografische minkukel ongeveer weet welke kant hij op moet rijden als hij daar in de buurt moet zijn. Vooral dus een naam die herkend wordt door de TOMTOM.
De secretaris heeft dit ooit meegegeven aan de dames en heren politici die zich straks gaan buigen over de naam voor de nieuwe gemeente in het Oldambt. Deed men er iets mee? Nee!!!!! Helaas!!!!
De eigen verantwoordelijkheid wordt weer eens ontlopen. De bevolking mag stemmen. Op zich vindt de secretaris dit niet eens onredelijk. Jammer is het wel, dat men al wel bepaald heeft uit welke namen de burgers voor de nieuwe gemeente kunnen kiezen, zonder dat hiervoor eerst kaders zijn opgesteld. Dan hadden kaders als naamsbekendheid en aanwezigheid op de ANWB-borden hierbij betrokken kunnen worden. De oproep van de secretaris aan de bevolking van Scheemda, Reiderland en Winschoten is dan ook de volgende: Ga alsjeblieft voor die naamsbekendheid. Kies voor een gemeente die in de TOMTOM staat, een naam die iedereen kent vanuit de topografie. Kies dus voor …..Winschoten!!!!!

Olympische positivo's

2008-08-20T19:19:00.005+02:00

De secretaris is een echte sportliefhebber. Als het zou kunnen, zou hij de hele dag voor de TV zitten om alles te volgen van wat uit China tot ons komt aan sportvertier. Waar de secretaris zich echter wel over opwindt is het grenzeloze chauvinisme dat bij zo'n evenement de kop opsteekt, bij het nationalistische af. Alles is prachtig, mooi en geweldig en soms voldoen deze superlatieven niet voor de verslaggevers om onder woorden te brengen wat ze voelen. Eigenlijk zijn het geen verslaggevers maar ordinaire supporters, die op kosten van de belastingbetaler twee weken lang kun favorieten kunnen volgen en hun prestaties kunnen verslaan voor het volk. Vergeten zijn de kritische vragen en vergoelijkt worden de falende sportprestaties. En die zijn er. Naast de geweldige verrichtingen van individuele sporters (o.a. Willy Kanis, Li Jie, Li Jiao, Anky van Grunsven) en sportteams (dames en heren hockey, dames waterpolo) vallen er natuurlijk vele teleurstellingen te noteren. Een teleurstelling is volgens de secretaris niet dat er geen medaille wordt gehaald al was er door 'experts' wel rekening mee gehouden. De secretaris vindt dat een sporter teleurstelt als hij of zij ver uit de buurt van zijn eigen topprestatie blijft. Wat bijvoorbeeld te denken van Theo Bos, Marianne Vos, Mark Huizinga, Rutger Smith en het voetbalelftal. Allemaal beantwoordden zij aan de definitie van de secretaris voor een sportieve teleurstelling.
Belangrijker nog is het ontbreken van de kritische journalist. Hoe kan dat nou, Marleen? Je blijft ruim een halve seconde van je pr verwijderd. Je zwemt als een beginneling. En Rutger? Het kwam toch allemaal in orde? Niemand hoefde zich toch ongerust te maken? En Dennis, was het dan toch beter geweest om Grim Vuijsters te sturen?
Nee, niets van dat al. "Jammer", "Volgende keer beter", "Wat een pech", "Het zat inderdaad niet mee", dat was het enige dat gehoord kon worden van de onafhankelijke verslaggevers. Geen enkele kritische noot. Iedereen die teleurstelde kon zich achter excuses verschuilen die uiteraard ruimschoots voorhanden waren. En het gemakkelijkst van iedereen kwam Jacco Verharen er vanaf. Vrijwel zijn hele zwemploeg heeft gefaald, op een prachtige gouden voor de 4 x 100 meter vrije slag estafette van de dames na dan. Niet één keer werd hij genadeloos aan de tand gevoeld, zelfs niet één kritisch vraagje werd hem gesteld. Nee, Jacco faalde niet. Het lag aan de sporters. Natuurlijk wordt alles nog eens rustig geëvalueerd, worden er lessen getrokken enz. enz., maar aan de begeleiding lag het uiteraard niet.

De secretaris vraagt zich af of de verslaggevers hun kritische vragen soms niet meer durven stellen, omdat ze bang zijn dat de sporters ze een volgende keer negeert, dat ze niet meer op de persconferenties worden toegelaten. Als dat zo is, moet er nodig wat veranderen. Het merendeel van die sporters wordt ondersteund door het NOC/NSF. Voorwaarde voor die ondersteuning zou moeten zijn dat de pers altijd te woord moet worden gestaan, ook al zijn ze terecht kritisch.

De secretaris wordt namelijk erg moe van al die positivo's in China

Verbeterplan voor het onderwijs

2008-08-04T21:58:00.003+02:00

Alom is er (veelal terechte) kritiek op de kwaliteit van de opleiding tot leraar basisonderwijs en in het verlengde daarvan op dit onderwijs zelf. De minister probeert het vak aantrekkelijker te maken door er maandelijks een paar tientjes bij te doen, bruto wel te verstaan, en op de Universiteit van Utrecht gaat men starten met een wetenschappelijke opleiding. Allemaal goed bedoelde initiatieven die niet de kern van het probleem raken. De Secretaris heeft op de Franse stranden een aantal verbeterpunten genoteerd die weliswaar geld kosten, maar daadwerkelijk ook leiden tot een aanzienlijke kwaliteitsimpuls.
1. Splits de opleiding in een gedeelte voor de groepen 1 t/m 4 en voor de hoogste 4 groepen.
2. Leerkrachten die "breed" inzetbaar willen zijn (de Secretaris kan het woor bijna niet meer horen) moeten een extra jaar volgen om de ontbrekende bevoegdheid te halen.
3. Meer aandacht voor vakken als psychologie, pedagogiek en didactiek.
4. Hoog niveau van eigen vaardigheid, tenminste op gebied van Nederlandse taal en rekenen/wiskunde.
5. Opdoen van grote vaardigheid in het omgaan met de computer en kennis van toepassingen van de computer in het onderwijs.
6. Veel aandacht voor nieuwste ontwikkelingen, aandacht die verder gaat dan kennis maken met (bijvoorbeeld digitale schoolbord).
7. Bijscholing van leraren van de opleiding tot universitair niveau.
8. Invoering van schakeljaar voor MBO-studenten die naar de Pabo willen.
9. Aparte mogelijkheid voor specialisaties in techniek, muziek, tekenen en gym.
10. Basisscholen moeten verplicht vakleerkrachten aanstellen voor de vakken genoemd onder 9.
11. Basisscholen krijgen een administratief medewerker per 6 leerkrachten. Taken o.m. zorg dragen voor een deugdelijke klasseadministratie, assisteren bij bepaalde vakken, mede organiseren van klasse- en schoolactiviteiten, ouderavonden etc.
12. Bijscholing niet meer na schooltijd, maar op hoog niveau gedurende een week in de zomervakantie.
13. Jongens die de opleiding tot leraar basisonderwijs afmaken en tenminste vijf jaar in dat basisonderwijs werken, krijgen met terugwerkende kracht alle studiekosten vergoed.
14. Het hele WSNS verhaal wordt opnieuw bekeken, gebleken is in de praktijk dat het in de huidige vorm niet werkt.

Ongetwijfeld is dit rijtje niet limitatief, maar de secretaris acht het uitvoeren van dit 14 puntenplan een eerste stap op weg naar herstel.

Dat lijkt nergens op, NTTB

2008-07-30T15:45:00.000+02:00

De Secretaris heeft over het algemeen weinig vertrouwen in de kwaliteit van bestuur van kleine sportbonden en helaas slaagt de aloude pingpongbond erin om zelfs dit geringe vertrouwen te beschamen. De Secretaris voelt zich genoodzaakt op de barricaden te klimmen en op te komen voor de belangen van elke tafeltennisser in het Noorden. Wat is er nl. aan de hand. In de 2e week van maart heeft de, inmiddels opgeheven ttv De Boys, een zaak aangespannen bij de arbitragecommissie van de NTTB tegen het besluit van de competitieleider van de Afdeling Noord een eventuele promotie van het tweede team van de Boys te verbieden. De zaak ging echter verder dan dat, want de spelers van de Boys 2 waren helemaal niet geïnteresseerd in promotie. Vrijwel alle spelers van de sympathieke vereniging wilden dat de competitieleider nu eens goed de hand zou gaan houden aan een basisregel van het competitiereglement, nl. dat de teams naar sterkte moeten worden opgesteld. Je zou zo kunnen zeggen dat de zaak van de Boys eigenlijk een zaak was van algemeen belang.
Wat gebeurde er na het indienen van het verzoek bij de arbitragecommissie?
De Secretaris weet dat er n.a.v. de schriftelijke klacht van de Boys een verweerschrift is opgesteld door de hoofdcompetieleider van Noord en de Secretaris heeft uit zeer betrouwbare bron vernomen dat ttv de Boys daarop een uitstekende reactie in 2e termijn het licht heeft doen schijnen. Het was het wachten op de reactie in 2e termijn van de afdeling en dan zou de arbitragecommissie snel uitspraak doen. Het bleeft echter angstwekkend stil rond deze zaak. Daartoe aangespoord door de Secretaris is er vanuit de Boys maar weer eens een mailtje gestuurd naar het secretariaat van de arbitragecommissie met de vraag of deze zaak soms te moeilijk was voor de hoge heren. Begin juli viel bij de ttv de Boys een brief om de mat, met daarbij gevoegd het verzoek van de voorzitter van de afdeling Noord van 27 mei tot verlenging van de reactietermijn tot eind juni. Dit omdat de competitieleider om persoonlijke reden zijn taken had neergelegd. De voorzitter van de arbitragecommissie meldde dat hij er voorhands van uitging dat na ontvangst van de reactie vanuit de afdeling Noord er spoedig een uitspraak zal komen van de arbitragecommissie.
Het is nu eind juli, de Secretaris gaat morgen op vakantie en heeft maar eens geïnformeerd bij de vertegenwoordiger van de Boys of er al iets bekend is.
NIETS!!!!!!!!
Dat betekent dat of de afdeling geen stuk heeft produceerd of dat de zaak echt te moeilijk is voor de scheidsrechters uit Zoetermeer. Nog waarschijnlijker is het dat de zomervakantie zorgt voor een volgende vertraging en dat de uitspraak pas in de loop van augustus komt.
Alle teams zijn al opgegeven, de poule-indelingen zijn gemaakt, de competitie start in de week van 8 september en de Secretaris las hier en daar al team-samenstellingen die duidelijk blijk geven van minachting van het bewuste artikel van het competitiereglement. Winst of verlies van deze zaak maakt dus niet meer uit. De Secretaris heeft aan de vertegenwoordiger van de Boys gevraagd om er toch nog maar een mailtje tegenaan te gooien en spreekt tegelijkertijd uit dat het geringe vertrouwen waarvan in de aanvang van dit artikel werd gerept is gereduceerd tot nul.

Jan Brouwer vs K: 2 - 3

2008-07-29T19:07:00.000+02:00

Jan heeft gevochten als een leeuw, maar het heeft niet mogen baten. Op maandag 28 juli om 13.35 uur overleed onze beste Boy in zijn slaap. Kon hij menigmaal uit geslagen positie terugkomen en de overwinning uit het vuur slepen, ditmaal was hij kansloos. Wat ons rest zijn slechts herinneringen aan een aimabele man. Aan zijn respect voor de tegenstander en zijn sportiviteit kunnen velen een voorbeeld nemen. De self-made pingponger die altijd ontevreden was over zijn eigen prestatie. Of hij nu 30 % speelde of 80, het kon altijd beter. Nog uren kon hij, ook na een gewonnen wedstrijd, balen van die gemiste 'makkelijke' bal in de eerste game.
Geen 'Ach man! meer als hij een bal miste, geen 'Sorry hoor' als hij een punt scoorde.
Wel de wetenschap dat Jan een fantastisch leven heeft geleid. Want daarover was hij in ieder geval wel heel tevreden.

Rust in vrede, Jan. En doe de groeten aan Ad.